Στις παραδόσεις των μεγάλων παρατάξεων υπάρχουν τόποι και χώροι συμβολικοί. Εστίες ξεχωριστές, σημεία συναντήσεων, αναζητήσεων και διεργασιών σπάνια και μέρη προπαρασκευής εξελίξεων και κρίσιμων κομματικών αλλαγών που δεν τα βάζει ο νους.

Στον κύκλο της λαϊκής Δεξιάς, οι κατά καιρούς εκφραστές και εγγυητές των αρχών και αξιών της επέλεγαν να συγκεντρώνονται, να συνομιλούν και να επιλέγουν στάσεις και πρόσωπα σε τόπους ταπεινούς και άγνωστους στο ευρύ κοινό. Με παλαιούς όρους, θα λέγαμε πως έπαιρναν τα βουνά.

Ο συμβολισμός του χώρου

Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς επέλεξαν λοιπόν να συναντηθούν εκ νέου, σε διάστημα μόλις δύο εβδομάδων από την προηγούμενη της Καλαμάτας, σε ένα τέτοιο άσημο πλην γεμάτο συμβολισμούς μέρος για τις εσωκομματικές διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της συντηρητικής παράταξης.

Εχουν προγραμματίσει να συναντηθούν στις 18 Φεβρουαρίου, συνοδευόμενοι από βουλευτές και κομματικά στελέχη, στην καλύβα του 86χρονου γιατρού και εμβληματικού εκπροσώπου της λαϊκής εκδοχής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννη Πατσόγιαννη, προερχόμενου από τα βάθη του καραμανλικής ΕΡΕ της δεκαετίας του ’60. Πρόκειται στην κυριολεξία για καλύβα, εγκατεστημένη στα ορεινά της Μαλεσίνας, με θέα τον Ευβοϊκό κόλπο, στα όρια του Νομού Φθιώτιδας με τον Νομό Βοιωτίας. Παρών στη συνάντηση θα είναι και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Εκεί, σε αυτή την ταπεινή κατασκευή, όπως μεταφέρουν οι γνωρίζοντες, προπαρασκευάσθηκε η διεκδίκηση του Μιλτιάδη Εβερτ απέναντι στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στις αρχές της μακρινής δεκαετίας του ’90 και στον ίδιο χώρο επίσης έγιναν οι πρώτες συζητήσεις για τη διεκδίκηση της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας από τον Κώστα Καραμανλή, στο δεύτερο μισό της ίδιας δεκαετίας.

Θα εξελιχθεί δε σε χρόνο κατά τον οποίο, παρά τη φαινομενική ηρεμία, περισσεύουν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας οι προβληματισμοί για τις αναμενόμενες επιδόσεις του κυβερνώντος κόμματος στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Στην Καλαμάτα, στη γιορτή της Υπαπαντής, ευθείες ήταν οι αμφισβητήσεις απέναντι στις επιλογές του κ. Μητσοτάκη. Ο μεν Κώστας Καραμανλής υπογράμμισε ότι «τα έμπειρα στελέχη τα ακούς και δεν τα διαγράφεις» και ο Αντώνης Σαμαράς, με μια επιδεχόμενη πολλών ερμηνειών δήλωση, σημείωσε ότι «ο πατριωτισμός δεν διχάζει παρά ενώνει», αφήνοντας να διαφανεί ότι μάλλον εγκαταλείπει τα όποια σχέδιά του για δημιουργία νέου κόμματος και επιστρέφει στην προηγούμενη προσπάθειά του για επιστροφή της νεοδημοκρατικής παράταξης στις ρίζες της.

Νεοδημοκρατικά στελέχη, πρώην υπουργοί, βουλευτές και διαχρονικοί κομματικοί παράγοντες που πρόσκεινται στους εσωκομματικούς κύκλους των κ.κ. Καραμανλή και Σαμαρά εμφανίζονται εσχάτως εξαιρετικά ανήσυχοι και δεν συμμερίζονται την αισιοδοξία του Μεγάρου Μαξίμου για τις επερχόμενες εκλογές. Τα μηνύματα που λαμβάνουν από τους ψηφοφόρους δεν είναι τα καλύτερα και η υποστήριξη που εξασφαλίζουν είναι περιορισμένη, εκπηγάζουσα κυρίως από αμιγώς προσωπικές σχέσεις και όχι από την ελκυστικότητα του κόμματος.

«Οι περισσότεροι πια δεν μας ακούν καν, αποφεύγουν και αυτή ακόμη την τυπική επαφή» σημείωνε προ ημερών πρώην υπουργός, προσθέτοντας ότι πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια νιώθει την απόσταση από τους εκλογείς να μεγαλώνει τόσο πολύ. Και εξηγούσε ότι «η Νέα Δημοκρατία έχει χάσει τη λαϊκότητά της, έχει μεταλλαχθεί σε ελιτίστικο κόμμα, δεν συγκινεί, ούτε κινητοποιεί τους πολίτες και διατηρείται σε κάποια επίπεδα εξαιτίας της αδυναμίας των άλλων», σημειώνοντας πως «αν αυτό αλλάξει, θα χάσει και τα αβγά και τα καλάθια».

Σε αυτή τη λογική κινείται και η ασκούμενη κριτική στον κ. Μητσοτάκη από τους κ. Καραμανλή και Σαμαρά. Με αποχρώσεις και διαφορές βεβαίως, αλλά στον πυρήνα της κοινή. Ανώτερα κομματικά στελέχη, βουλευτές και πρώην υπουργοί που πρόσκεινται στους δύο στις ιδιαίτερες συνομιλίες τους ασκούν δριμεία κριτική στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Πρωθυπουργό. Τον θεωρούν υπεύθυνο για τη μετάπτωση του κόμματος στον ελληνικής κοπής νεοφιλελεύθερο ελιτισμό, τον επικρίνουν για την απομάκρυνση από τον λαό και από τις αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Πιστεύουν ότι η πλειονότητα των πολιτών καταδιώκεται από το κοινό αίσθημα της φτώχειας, της ανημποριάς, του μεγάλου βάρους του ιδιωτικού χρέους και την καταβύθιση των προσδοκιών για καλύτερη ζωή. Σημειώνουν χαρακτηριστικά ότι πάνω από δύο εκατομμύρια πολίτες καταδυναστεύονται από δυσβάστακτα βάρη χρεών που δεν τους επιτρέπουν στην κυριολεξία να ανασάνουν.

Η «μεγάλη τετράδα των τεσσάρων»

Οι ίδιοι θεωρούν λανθασμένη την επιλογή διάχυσης των παροχών σε όλους μέσω της οριζόντιας μείωσης των φορολογικών συντελεστών επειδή κατατείνει στην ελάφρυνση των υψηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων και στην ελαχιστοποίηση των ωφελημάτων για τους ασθενέστερους, για τους χαμηλόμισθους.

Εκτιμούν ότι θα ήταν προτιμητέα και κοινωνικά πιο αποτελεσματική μια ταχύτερη και δυναμικότερη αύξηση των κατώτατων μισθών. Το χειρότερο ωστόσο για αυτούς είναι η απόλυτη πρόσδεση της κυβέρνησης με τα μεγάλα συμφέροντα. Είναι τέτοια η ένταση της διαφοράς που σχεδόν καταγγέλλουν ότι η κυβέρνηση νομοθετεί με έτοιμες προπαρασκευασμένες ρυθμίσεις που φθάνουν στα υπουργικά γραφεία από τα κεντρικά διασυνδεδεμένων ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι εκπρόσωποι της λαϊκής Δεξιάς εντός της Νέας Δημοκρατίας μιλούν για τη «μεγάλη τετράδα των τεσσάρων» που διαφεντεύει την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας με την ανοχή, αν όχι την υποταγή, της κυβέρνησης σε αυτή.

Εξηγούν δε σε συνομιλητές τους ότι η κυβέρνηση είναι παραδομένη και εξαρτημένη από τέσσερις τράπεζες, τέσσερις κατασκευαστικές, τέσσερις ενεργειακές και τέσσερις αλυσίδες λιανικής πώλησης. Αυτή η δέσμευση και εξάρτηση θεωρούν ότι έθρεψε τον ελιτισμό και δεν επέτρεψε στην κυβέρνηση τα προηγούμενα επτά χρόνια να επιτύχει το άλμα, παρότι είχε τις ευκαιρίες, τους πόρους και τις δυνατότητες.

Η τρέχουσα κριτική παραπέμπει σε εκείνη που άσκησε ο Κώστας Καραμανλής το 2004 στον προκάτοχό του Κώστα Σημίτη με την αναφορά του στους «νταβατζήδες».

Δεν ξέρουμε τι θα αποδώσει η δεύτερη σε διάστημα ολίγων ημερών συνάντηση των κ.κ. Καραμανλή και Σαμαρά στην ταπεινή, αυτή τη φορά, και γεμάτη συμβολισμούς καλύβα του Πατσόγιαννη. Μπορεί να αποδειχθεί απλώς μια βόλτα αναψυχής στον καθαρό αέρα. Ωστόσο κοινή είναι η αίσθηση ότι εκεί έξω έχουν αρχίσει τα όργανα και ότι οι δυνάμεις συγκεντρώνονται για την ανακατάληψη του νεοδημοκρατικού κόμματος από τις ιδρυτικές δυνάμεις του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» και του «λαϊκού πατριωτισμού».