Ο Λεβαδειακός περπατά φέτος σε μονοπάτια που για δεκαετίες έμοιαζαν ξεχασμένα. Σαν να άνοιξε ξανά ένα παλιό συρτάρι της ιστορίας του και να βρήκε μέσα όνειρα που περίμεναν υπομονετικά τη στιγμή τους.
Σαράντα ένα χρόνια μετά, η ομάδα της Βοιωτίας βρίσκεται ξανά στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος και, για πρώτη φορά ίσως τόσο καθαρά, μπροστά της απλώνεται η προοπτική ενός ακόμα μεγαλύτερου κατορθώματος.
Το απόγευμα της Τετάρτης, απέναντι στην Κηφισιά, ο Λεβαδειακός δεν χρειάστηκε να φωνάξει. Μίλησε με την ηρεμία και την αυτοπεποίθηση μιας ομάδας που ξέρει ποια είναι. Το απευθείας φάουλ του Χόρντουρ Μάγκνουσον ήταν σαν λύση γρίφου, το σπαθί που κόβει τον γόρδιο δεσμό, και το τελικό 2-0 απλώς επιβεβαίωσε το πλεονέκτημα των Βοιωτών.
Αλλά η φετινή σεζόν του Λεβαδειακού δεν είναι μόνο για το Κύπελλο. Στο πρωτάθλημα, στις πρώτες 16 αγωνιστικές, έχει την καλύτερη επίθεση της Super League με 39 γκολ, ξεπερνώντας ακόμη και παραδοσιακούς «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πίσω του ακολουθεί ο ΠΑΟΚ με 34 γκολ, ενώ 33 έχει πετύχει ο Ολυμπιακός.
Δεύτερη φύση
Αυτή η παραγωγικότητα δεν είναι στατιστικό τρικ – είναι η πιο απτή απόδειξη της επιθετικής φιλοσοφίας που ξεδιπλώνει ο Λεβαδειακός. Κάθε επίθεση μοιάζει με εισβολή, κάθε πάσα με κάτω από το βλέμμα του αντιπάλου, και τα γκολ έρχονται με τον ίδιο αυθορμητισμό που έχει γίνει δεύτερη φύση για αυτή την ομάδα.
Στο πρωτάθλημα ο Λεβαδειακός φιγουράρει στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας, μια θέση που αυτή τη στιγμή του δίνει «εισιτήριο» για έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις – μια προοπτική που πριν από μερικούς μήνες θα έμοιαζε ουτοπία. Κοιτάζει την τετράδα όχι σαν όνειρο, αλλά σαν καθήκον.
Και το γεγονός ότι βρίσκεται εκεί, ψηλά στη βαθμολογία, ενισχύει την πίστη ότι αυτή η χρονιά μπορεί να σηματοδοτήσει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του συλλόγου.
Στο βάθος διακρίνεται τώρα ο ΟΦΗ. Δύο παιχνίδια τον Φλεβάρη που θα κρίνουν κάτι πολύ περισσότερο από μια πρόκριση. Έναν πρώτο τελικό. Ένα εισιτήριο για την ιστορία και, ίσως, για την Ευρώπη μέσω Κυπέλλου.
Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο ΟΦΗ ξέρει τη διαδικασία, έχει περάσει ξανά από εδώ. Και αν ο Λεβαδειακός φτάσει μέχρι το τέλος, θα βρει απέναντί του έναν ΠΑΟΚ ή έναν Παναθηναϊκό, ομάδες βαριές από εμπειρία και τρόπαια. Κι όμως φέτος, δεν μοιάζουν άτρωτοι.
Σαν φαβορί
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της ομάδας δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα, αλλά ο τρόπος που τα αντιμετωπίζει. Ο τρόπος που διαχειρίζεται τη χαρά, που δεν αφήνει τον ενθουσιασμό να γίνει βάρος. Έμαθε να παίζει ως φαβορί χωρίς να λυγίζει, να κάνει το παιχνίδι της χωρίς φόβο.
Ο Λεβαδειακός δεν βιάζεται. Προχωρά βήμα-βήμα, με χαμηλωμένο κεφάλι και βλέμμα στο επόμενο ορόσημο. Αν τελικά φτάσει ως το τέλος, δεν θα είναι τυχαίο. Θα είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας ομάδας που έμαθε να πιστεύει, να αντέχει και να ρίχνει τη ζαριά της όταν πρέπει – συνοδεία γκολ, πάθους και ιστορίας.
