Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή H κρίση του πολιτικού μας συστήματος δεν είναι κρίση έλλειψης προσώπων που μπορεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να εκφράσουν μια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη. Είναι κρίση αξιών! Στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, η μεταπήδηση από το ένα κόμμα στο άλλο ή, ακόμη χειρότερα, από τη μια ιδεολογική παράταξη στην άλλη γίνεται με την ευκολία ανθρώπου που αλλάζει πεζοδρόμιο.
Σαν να μη συμβαίνει τίποτε δηλαδή. Και αυτό δεν αφορά μόνο πρόσωπα που κινούνται με ταχύτητα και ευελιξία μεταξύ όμορων πολιτικών χώρων. Αφορά πρόσωπα τα οποία εν μιά νυκτί μπορούν με ευκολία να υιοθετήσουν – και εν συνεχεία να προπαγανδίσουν – μια ιδεολογία η οποία είναι εντελώς ξένη με τα πολιτικά τους «πιστεύω». Γίνονται κήρυκες μιας πολιτικής την οποία στο παρελθόν πολέμησαν. Μεταμορφώνονται σε αποστόλους μιας ιδεολογίας την οποία στο παρελθόν επέκριναν σκληρά ως το απόλυτο κακό για τον τόπο και τους πολίτες.
Με τον φανατισμό ιερομονάχων των πρώτων χριστιανικών χρόνων, κηρύσσουν την αλήθεια μιας πίστης η οποία έως πρόσφατα δεν τους ήταν απλά ξένη, ήταν και έξω από τη δική τους κοσμοθεωρία.
Και όλα αυτά γιατί; Στο όνομα μιας πολιτικής διάσωσης από τις εξελίξεις στον δικό τους χώρο. Στη Νέα Δημοκρατία, ο μεγάλος εισοδισμός στελεχών του ΠαΣοΚ, πρώτης γραμμής, έγινε εν όψει της ανάληψης της εξουσίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το αποτέλεσμα το είδαμε. Περισσότερα από 10 κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης, αμετακίνητα από υπουργικές θέσεις, φιγουράρουν σήμερα στα υπουργικά έδρανα. Και δεν φιγουράρουν απλώς, αλλά συχνά κατακεραυνώνουν το ΠαΣοΚ, τον πολιτικό χώρο, τη μήτρα, που τους ανέδειξε. Υπηρετούν με αυταπάρνηση τη ΝΔ, ένα κόμμα το οποίο για μισό αιώνα αποτέλεσε τον στρατηγικό αντίπαλο του πολιτικού τους χώρου, και το κάνουν με τόση ένταση που δείχνουν ότι δεν τους ενδιαφέρει να κατηγορηθούν ακόμη και για «γενιτσαρισμό» – σημασία έχει να αποκομίζουν τα εύσημα του ηγέτη της καινούργιας πολιτικής τους στέγης. Το τι τους καταμαρτυρούν οι απέναντι, οι πρώην σύντροφοί τους, δεν έχει την παραμικρή σημασία. Αδιαφορούν.
Το φαινόμενο είναι διακομματικό. Το παρακολουθούμε να εξελίσσεται με ένταση τις τελευταίες ημέρες στην Αριστερά. Η ίδρυση του κόμματος ΕΛΑΣ από τον πρώην πρωθυπουργό κ. Τσίπρα πυροδότησε διαλυτικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Στελέχη τα οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στάθηκαν κριτικά διαχρονικά στον κ. Τσίπρα εγκαταλείπουν τα κόμματά τους προκειμένου να στηθούν στην ουρά για να περάσουν την «πόρτα» την οποία έχει εγκαταστήσει εκείνος προκειμένου να ελέγξει ποιος εισέρχεται στο νέο κόμμα. Πράξη σοφή, θα σημειώσω. Η 15ετής εμπειρία της προηγούμενης περιόδου, κατά την οποία ηγήθηκε του ΣΥΡΙΖΑ, τον έχει κάνει σοφότερο. Σε ένα προσωποπαγές, προσωποκεντρικό κόμμα δεν έχει θέση κανείς που σε μερικά χρόνια θα διανοηθεί να αμφισβητήσει τις επιλογές του ή ακόμη και αυτόν τον ίδιο. Δεν θα αφήσει κανέναν λοιπόν να περάσει το κατώφλι χωρίς να δώσει τα απαραίτητα διαπιστευτήρια στον ηγέτη.
Η κινητήρια δύναμη αυτής της κατάστασης είναι η πολιτική επιβίωση όλων αυτών των ανθρώπων που έφερε στο προσκήνιο ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο της διακυβέρνησης. Είναι αυτό που τους ωθεί να εγκαταλείψουν τους πολιτικούς χώρους τους οποίους υπηρέτησαν, υποτίθεται για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους, και να αναζητήσουν μια στέγη που θα τους εξασφαλίζει. Είναι αυτή που εξαφανίζει την πολιτική αιτία για όλο αυτό που συμβαίνει.
Κατά συνέπεια, όταν διαβάζεις στην επιστολή παραίτησης εν ενεργεία βουλευτή ότι παραιτείται του αξιώματος επειδή αυτό υπαγορεύει η συνείδησή του (περίπτωση Ε. Αχτσιόγλου), αυτομάτως κατατάσσεις την περίπτωση στην κατηγορία «σύντομα ανέκδοτα». Επειδή έχει προηγηθεί η δήλωση του κ. Τσίπρα ότι προϋπόθεση για να εντάξει κάποιον στο προσωπικό του κόμμα είναι προηγουμένως να έχει παραιτηθεί από αξιώματα.
Κι αν όλα αυτά που συμβαίνουν στην Αριστερά δημιουργούν μια αίσθηση ευθυμίας ανάμεικτης με σαρκασμό, ας δούμε και τι συμβαίνει στο ΠαΣοΚ: το τελευταίο διάστημα, και όχι λόγω κατασκευών, κυκλοφόρησαν φήμες περί συνεργασίας του κόμματος (ή και αφομοίωσης/απορρόφησης από το ΠαΣοΚ) με το κόμμα του κ. Κασσελάκη! Υπάρχει κάποια ιδεολογική συγγένεια ή έστω συνάφεια μεταξύ των δύο κομμάτων; Οχι! Υφίσταται ίσως κάποια εκτίμηση του κ. Κασσελάκη προς τον κ. Ανδρουλάκη; Ποσώς. Είναι ακόμη νωπές οι αθλιότητες που έχει εκστομίσει ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας κατά του κ. Ανδρουλάκη. Αρα;
Επανερχόμαστε στην αρχή. Η κρίση του πολιτικού συστήματος στη χώρα, κρίση η οποία το διατρέχει οριζοντίως και καθέτως, είναι σοβαρότατη κρίση αξιών. Το δυστύχημα είναι ότι με τη σειρά της διαπερνάει και το εκλογικό σώμα. Που βλέπει να καταρρέουν τα ιδεολογικά τείχη από το κομματικό συμφέρον αγκαλιασμένο με τις προσωπικές επιδιώξεις για πολιτική επιβίωση, ίδιον όφελος και απεριόριστη μωροφιλοδοξία.
Ναι, αλλά μετά ας μην απορούμε ότι έτσι ενισχύεται η αντισυστημικη ψήφος…
