Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Το πτώμα της γυναίκας που βρέθηκε τεμαχισμένο σε βαλίτσα στην Κυψέλη είναι η Αριστερά.
Κι όταν λέω Αριστερά αναλογίζομαι τον Κύρκο, τον Παπαγιαννάκη, τον Τσακαλώτο, τον Ελεφάντη, και -γιατί όχι;- τον Σακελλαρίδη. Αριστερούς που με βοήθησαν, εις πείσμα της τάξης μου, να σκέφτομαι αριστερά. Δηλαδή να μην συμβιβάζομαι με τον οικοκτόνο καπιταλισμό.
Να πράττω ως εάν ο κόσμος μου θα μπορούσε να αλλάξει.
Πιστεύω ακόμη στην καντιανή «προστακτική» ενός «πράξε ως εάν».
Γνωρίζω ότι η σχέση μου με το μεσσιανικό συνιστά τη βασική διδασκαλία της φιλοσοφίας της Ιστορίας. Αυτό μου δίδαξε ο Ερνστ Μπλοχ. Γι αυτό αυτοκτόνησε (κατά βάθος) ο Βάλτερ Μπένγιαμιν.
«Μάλιστα», γράφει, «η προϋπόθεση μιας μυστικής αντίληψης της Ιστορίας εμπεριέχει ένα πρόβλημα που είναι δυνατόν να παρουσιαστεί με μια εικόνα».
Η εικόνα είναι τα δύο βέλη του κοσμικού και του μεσσιανικού που συγκρούονται. Και το ότι στην καθημερινότητά μας -όχι σ’ αυτά που γράφουμε αλλά σ’ αυτά που ζούμε- εναλλάσσεται η κοσμολογία με τη αποκάλυψη χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουμε, δείχνει ότι κάθε μας στιγμή αναπαράγει τη μοίρα και ως τυχαίο που καμιά «ζαριά καλή», καμία σκοπιμότητα μπορεί να το καταργήσει.
Ούτε μοιρολατρικά ευχέλαια λοιπόν, ούτε ορθολογικές -δήθεν- εξάρσεις, αλλά αίσθηση και ενσυναίσθηση του άλλου.
Ζωή στο φτερό του καρχαρία-καπιταλισμού.
«Σανίδα» του σέρφινγκ στην κόψη του κύματος μιας σκοτεινής θάλασσας, αυτή είναι η κατάσταση των πραγμάτων. Επιτέλους, αλτρουισμός ή αυτό που ο φίλος μου Γιάννης Κόκκος αποκαλεί «θετική απαισιοδοξία».
Ο φονιάς της Αριστεράς δεν είναι ακριβώς ο Τσίπρας αλλά ένα «σύστημα» που εκμεταλλεύεται ο Τσίπρας, ένα άλλοθι Αριστερο-δεξιάς που του επιτρέπει να είναι Τσίπρας.
Το χειρότερο: να διατείνεται ότι θα κυβερνήσει «αριστερά».
Θα το ξαναπώ: η Αριστερά μόνον ως φόβητρο του καπιταλισμού και παράγοντας τιθάσευσης μπορεί να κρατήσει το περιβόητο ηθικό της πλεονέκτημα -αν ενδιαφέρεται ακόμα κανείς για «πλεονέκτημα» εκτός του «πνεύματος και της ηθικής» του Βασίλη Αυλωνίτη στην ταινία με τη Βασιλειάδου.
Αλλιώς μετατρέπεται σε μεζέ των μεγαλοεπιχειρηματιών για τα μεγάλα δημόσια έργα που εγκρίνει -ως Αριστερά- ο εκάστοτε αριστερός Σπίρτζης.
Ο καθηγητής Γεράσιμος Μοσχονάς «ανατέμνοντας» στην «Καθημερινή» της 21ης Ιουνίου την «επανεκκίνηση» Τσίπρα, αρκέστηκε στο πρόσωπο όχι στο «σύστημα», ή μάλλον στη συστηματική- συστημική ανάδυση του πρώην Πρωθυπουργού.
Γράφει:
«Ο Τσίπρας επέβαλε την προσωπική του ατζέντα χωρίς να λάβει υπόψη το πολιτικό και ηθικό κόστος για “τρίτους” -πρώην συντρόφους του, πρώην συνεργάτες, μελλοντικούς συνοδοιπόρους.
Αύξησε μάλιστα αυτό το κόστος. Στρατηγική κυνική, αλλά αποτελεσματική. Γνωρίζοντας δε ότι ο ίδιος έχει υποστεί φθορά, επένδυσε αποφασιστικά σε πράξεις συγκρότησης του νέου σχήματος που θα ήταν και θα έμοιαζαν νέες.
Επιπλέον, το “καμιά συνδιαλλαγή, αυτοί είναι οι κανόνες”, λειτούργησε ως ισχυρή πράξη ηγετικότητας απέναντι στις ηττημένες, απαξιωμένες και “α-στρατηγικές” ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και τις Νέας Αριστεράς.
Φυσικά, συνδιαλλαγές κάτω από το τραπέζι υπήρχαν και υπάρχουν. Δημόσια, όμως, με το πέρασμα των μηνών, ο agenda setter κατέστησε πιο σκληρή και συμπαγή τη στρατηγική του και την ακολούθησε με επιμονή και μέχρι το τέλος. Η εικόνα του “διαφορετικού” στον τρόπο συγκρότησης της ΕΛ.Α.Σ, κυριάρχησε στη δημόσια σφαίρα».
Ο agenda setter όμως, παρ’ ότι θέτει, συγχρόνως τίθεται και ο ίδιος σε μια ευρύτερη ατζέντα ολιγαρχών που τον καταγράφει και τον υποστηρίζει εν όψει της Κυβέρνησής του στην μεθεπόμενη τετραετία. Τον «χαϊδεύει» όχι μόνον «κάτω, αλλά και πάνω στο τραπέζι» της ρουλέτας του casino της στο οποίο ο κανόνας του «Rien ne va plus» δεν ισχύει, διότι υποστηρίζεται από έναν άλλον κανόνα: «Rien ne vaut plus»:
«Τίποτα δεν αξίζει πλέον».
Εκτός από το γενικό ισοδύναμο των πάντων, εμπορευμάτων και αισθημάτων, το χρήμα.
Υ. Γ.
Ασφαλώς και δεν έχω κοστολογημένες προτάσεις, λύσεις και πρόγραμμα. Δεν πολιτεύομαι, υπαινίσσομαι και επανατοποθετώ.
