Πάντα υπήρχε μια πνευματική και ιδιοσυγκρασιακή εγγύτητα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αργεντινή παρά τη γεωγραφική αλλά και τη γλωσσική απόσταση. Η απόσταση αυτή δεν ήταν αρκετή ώστε να μας εμποδίσει να αγαπήσουμε στη χώρα μας με το ίδιο πάθος το τανγκό, τον Μπόρχες, τον Κορτάσαρ ή τον Σάμπατο, αλλά και τον Μαραντόνα. Πέρα όμως από τις προσωπικότητες, υπάρχουν και οι ευχάριστες συμπτώσεις: τα τελευταία ένα-δύο χρόνια η μικρή και για πολλούς «άγνωστη» πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας στο κέντρο της Αθήνας έχει γίνει σημείο συνάντησης για τη νεολαία της πρωτεύουσας.
Και φυσικά η απόσταση αυτή δεν εμπόδισε τους μαθητές και τις μαθήτριες του Ελληνικού Ινστιτούτου Αθηναγόρας Α‘, να συμμετάσχουν, 35 χρόνια από την ίδρυσή του σχολείου τους, με τη δική τους εφημερίδα στο «Βήμα της Ομογένειας».
Μπορεί σήμερα ο πληθυσμός της ελληνικής διασποράς στην Αργεντινή να είναι αισθητά μικρότερος σε σχέση με το παρελθόν, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι οι δεσμοί ανάμεσα στις δύο χώρες δεν κρατιούνται ζωντανοί – αυτό κρατάμε ξεφυλλίζοντας το «Βήμα του Μπουένος Άιρες».
Ένας από τους βασικούς πυλώνες είναι ο πολιτισμός, οι μεγάλες φωνές αλλά και τα μουσικά είδη (όπως το τανγκό και το ρεμπέτικο) που τραγούδησαν κοινούς πόθους. Ένας δεύτερος είναι η ιστορία – ο θαυμασμός των Αργεντινών για την κλασική Ελλάδα είναι όχι μόνο αδιαπραγμάτευτος μα και ορατός σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ιστορίας.
Μέσα από τα κείμενα των μαθητών και μαθητριών εμβαθύνουμε περισσότερο σε αυτή τη σχέση: γνωρίζουμε για τους Έλληνες που διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία της χώρας και ειδικά στον αγώνα για την ανεξαρτησία της. Ο πρώτος πρόεδρος της ενωμένης Αργεντινής ήταν ο ελληνικής καταγωγής Μπαρτολομί Μίτρε. Παράλληλα, η νέα γενιά της ομογένειας καταγράφει τις δικές της εμπειρίες σχετικά με την ελληνική παράδοση και την ελληνική ιστορία, έτσι όπως διαμορφώνονται μέσα από μια σειρά ποικίλων δράσεων αλλά και ταξιδιών στην Ελλάδα.
Η Αργεντινή συμβόλιζε και συμβολίζει αυτό που είναι εξωτικό και οικείο ταυτόχρονα ή όπως το έγραψαν οι Χειμερινοί Κολυμβητές στο τραγούδι τους «Αρζεντίνα»: «Στην Aρζεντίνα να βρεθούμε, φωτιές να δουν τα πέλαγα, πωπώ χαρές τ’ αστέρια».



