Μυρτώ Λοβέρδου

Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Δαμιανού Ζαρίφη (1946 - Μάιος 2007) και η έκθεση «Ο παλμός του σχεδίου» στο Ωδείο Αθηνών τιμά τη μνήμη του και ξαναζωντανεύει το έργο τού σκηνογράφου και ενδυματολόγου που άφησε το δικό του ίχνος στο ελληνικό θέατρο. Την επιμέλεια υπογράφει η θεατρολόγος Ελένη Βαροπούλου.

Με ένα λεύκωμα και μια επετειακή βραδιά το Θέατρο του Νέου Κόσμου ετοιμάζεται να γιορτάσει επισήμως τα εικοσάχρονά του.

Με δύο χαρακτηριστικά μπαίνει στη νέα χρονιά το θέατρο. Το κλασικό ρεπερτόριο όχι μόνον καθορίζει τον αθηναϊκό χάρτη αλλά μετατρέπεται σε μόδα, με τα έργα να καταλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος στις σκηνές της πόλης. Μοιάζει σαν να κουράστηκαν σκηνοθέτες και ηθοποιοί να αναζητούν το «καινούργιο» για το «καινούργιο» και επέστρεψαν στην αξία των μεγάλων κειμένων.

Μια ζωή θέατρο: Κάπως έτσι ήταν η ζωή του Δαμιανού Ζαρίφη (1946-2007), του σκηνογράφου που σημάδεψε το ελληνικό θεατρικό τοπίο τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα.

Τι χαρακτηρίζει μια θεατρική χρονιά;

«Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία...» είναι ο τίτλος της νέας έκθεσης που παρουσιάζεται στο Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας - στο Λύκειο Ελληνίδων (Δημοκρίτου 7, Κολωνάκι).

Ο Γιάννης Φέρτης μοιράζεται τις σκέψεις του για το έργο «Ηρωες» του Ζεράρ Σιμπλεράς (Gerald Sibleyras, 1961) που μόλις ανέβηκε στο «Κατερίνα Βασιλάκου», αλλά κυρίως μιλάει για το θέατρο, που το υπηρετεί πιστά σχεδόν εξήντα χρόνια, από το 1959 που πρωτοεμφανίστηκε, μαθητής ακόμα του Κάρολου Κουν, στη σκηνή του Θέατρου Τέχνης.

Ολα από την προσωπική συλλογή του Διονύση Φωτόπουλου - όλα και είναι πολλά, πάρα πολλά. Μια βόλτα στην έκθεση «Εαυτούς και Αλλήλους» δεν αρκεί - χρειάζονται πολλές για να χορτάσει ο επισκέπτης τα εκθέματα...

Συνεχίζοντας τη δουλειά που ξεκίνησε πέρυσι με τη «Δίκη» του Κάφκα, ο Θωμάς Μοσχόπουλος προτείνει για τη φετινή σεζόν Βολταίρο, επιλέγοντας ένα καθοριστικό για τον Διαφωτισμό κείμενο, ώστε να φέρει λίγο διαφωτισμό στην εποχή μας.

Η Σοφία Βγενοπούλου έχει ταυτίσει το όνομά της με το θέατρο για εφήβους και παιδιά. Ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που σπούδασαν για να αφιερωθούν σε αυτό που αγαπούν και πιστεύουν.

Ο «Θείος Βάνιας» θα είναι το εναρκτήριο έργο του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά την προσεχή σεζόν.

Περιττό να τον συστήσεις.

«"Tο Ημερολόγιο ενός τρελού" ήταν για μένα μια ενότητα που έχει την αφετηρία της στο "Εγκλημα και Τιμωρία" του Ντοστογέφσκι, που είχα ανεβάσει στο Εθνικό. Πήγα προς τα πίσω, στη μήτρα που γέννησε όλους τους ρώσους συγγραφείς

«Η αγριόπαπια» δεν ήταν από τα έργα που είχε προγραμματίσει ο Δημήτρης Τάρλοου. Προέκυψε όμως μέσα από τις «Τρεις αδελφές».

Αντικαταστάσεις με ή χωρίς αιτία...

Ο Oδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μετράει πάνω από τη μισή ζωή του στο σανίδι. Bγήκε στη σκηνή από το πρώτο έτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης και σήμερα, στα 38 του, έχει ήδη μια εικοσαετία πίσω του και είναι πατέρας δύο παιδιών. Με αποσκευές το ταλέντο και την αγάπη του για το θέατρο, την πίστη του σε αυτό που κάνει, διατρέχει, με πολλή δουλειά, μια εξαιρετικά γόνιμη σεζόν.

Το θέατρο καλά κρατεί: Οι περισσότερες από τις παραστάσεις που ανέβηκαν από τις αρχές Οκτωβρίου διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού και γεμίζουν τις αίθουσες.

Από τότε που πρωτοδιάβασε τον «Πέερ Γκυντ» του Ερρίκου Ιψεν και βρήκε πολλές ομοιότητες με τον εαυτό του, ο Δημήτρης Λιγνάδης ήθελε και ήξερε ότι θα συναντήσει στον δρόμο του αυτόν τον παράξενο ήρωα από τη Νορβηγία.

Ο Χρήστος Στυλιανού (στη φωτογραφία) κατεβαίνει στην Επίδαυρο με τον ρόλο του Ορέστη. Ο ταλαντούχος ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος πρωταγωνιστεί στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη που θα σκηνοθετήσει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ Γιάννης Αναστασάκης.

Για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά Νίκο Διαμαντή, η φετινή σεζόν είναι η τέταρτη της πορείας του και τα αποτελέσματα είναι και θετικά και ελπιδοφόρα. Ο ίδιος θα βάλει τη σκηνοθετική του υπογραφή στον «Ηλίθιο» του Ντοστογέφσκι που θα ανέβει αμέσως μετά το Πάσχα.