Αίμα, μόλις τρεις ημέρες πριν λήξει, έλαβε τον περασμένο χειμώνα, πάσχων από Μεσογειακή Αναιμία. Όπως αναφέρουν εκπρόσωποι του Πανελληνίου Συλλόγου Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο (ΠΑΣΠΑΜΑ), η ομάδα αίματος του συγκεκριμένου λήπτη (0 αρνητικό) είναι εξαιρετικά σπάνια και ως εκ τούτου απαιτεί καλή διαχείριση και συνέπεια στη διενέργεια των μεταγγίσεων.
Ωστόσο, οι ελλείψεις αίματος που δημιουργούνται από καιρού εις καιρόν, δεν «επιτρέπουν» πάντοτε το σωστό προγραμματισμό γι’ αυτή την εξαιρετικά ευάλωτη κατηγορία πασχόντων. Μολονότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μικρή αύξηση των αιμοδοτών, εντούτοις εξακολουθούν να καταγράφονται ελλείψεις αίματος σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους, λόγω εκτάκτων καταστάσεων (πχ εμφάνιση των ιογενών λοιμώξεων τους χειμερινούς μήνες, πολλές απουσίες αιμοδοτών το καλοκαίρι λόγω αδειών).
Και παρά το πρόβλημα, το οποίο είναι διαχρονικό και εντοπισμένο, όλο και κάποια πολύτιμη φιάλη αίματος μπορεί να «χάσει το δρόμο της», αφού το πληροφοριακό σύστημα των υπηρεσιών αιμοδοσίας δεν έχει ακόμη ενοποιηθεί.
«Πού “λίμναζε” το αίμα;»
«Ο θαλασσαιμικός (σ.σ. πάσχων από Μεσογειακή Αναιμία) πρέπει να πάρει φρέσκο αίμα, μιας εβδομάδας, όχι 32 ημερών», σχολιάζει στο «Β» η πρόεδρος του ΠΑΣΠΑΜΑ, βιοπαθολόγος, διευθύντρια ΕΣΥ στο Αιματολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», Ιωάννα Μυρίλλα, τονίζοντας ότι το αίμα δε διατηρείται για περισσότερες από 35 μέρες. Όπως αναφέρει, το περιστατικό με τον πάσχοντα συνέβη μετά τη χριστουγεννιάτικη περίοδο, οπότε είχαν σημειωθεί ελλείψεις.
«Ενώ υπήρχαν ελλείψεις, το αίμα που βρέθηκε για να χορηγηθεί σ’ αυτόν τον άνθρωπο, έληγε τρεις ημέρες μετά. Που σημαίνει ότι υπήρχε, αλλά δεν το “έβλεπε” το σύστημα. Πού στο καλό “λίμναζε” το αίμα;», διερωτάται.
Οι ειδικοί διευκρινίζουν ότι το αίμα που χορηγήθηκε δεν είχε λήξει και άρα δεν ήταν επικίνδυνο για τον ασθενή. Ωστόσο, όταν έχουν παρέλθει αρκετές ημέρες από τη λήψη του, δεν έχει το ίδιο θεραπευτικό αποτέλεσμα. «Η θεραπευτική ανταπόκριση είναι καλύτερη όταν ο ασθενής λαμβάνει αίμα έως 14 ημερών», σημειώνουν.
Όπως αναφέρει η πρόεδρος της ΠΑΣΠΑΜΑ, το σημερινό σύστημα αιμοδοσίας είναι κατακερματισμένο. «Αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει το ΕΚΕΑ (σ.σ. Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας) να έχει εικόνα για όλα τα Νοσοκομεία της χώρας, ώστε να γνωρίζει κάθε φορά πού υπάρχει ανάγκη. Στο νέο σύστημα, το οποίο αν προχωρούσε θα επιτύγχανε την αναδιανομή του αίματος, είχαν ήδη μπει έξι Νοσοκομεία της Αττικής και ήταν έτοιμα να το υποδεχθούν και τα υπόλοιπα, καθώς και της Κορίνθου. Αντί να επεκταθεί, ξαφνικά “ξηλώθηκε”, τις τελευταίες ημέρες, από δύο Νοσοκομεία και συγκεκριμένα από το Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού” και το Γενικό Κρατικό της Νίκαιας», προσθέτει.
«Πώς θα γίνονται οι μεταμοσχεύσεις χωρίς αίμα;»
Σύμφωνα με την κυρία Μυρίλλα, ο Έλληνας μπορεί να μην έχει την κουλτούρα του εθελοντή αιμοδότη, αλλά και η Πολιτεία δεν έχει βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.
«Το υπουργείο Υγείας έκανε μία πολύ καλή καμπάνια για τις μεταμοσχεύσεις και εκ του αποτελέσματος διαπιστώνουμε ότι η καμπάνια πέτυχε. Πρέπει να κάνει το ίδιο με το αίμα. Απορώ πώς θα γίνονται οι μεταμοσχεύσεις χωρίς αίμα», αναφέρει. Η ίδια είναι της άποψης ότι η καμπάνια πρέπει να γίνει από κοινού απ’ τα υπουργεία Υγείας και Παιδείας, προκειμένου να εισαχθεί και στα σχολεία.
«Έχουμε μικρή αύξηση των εθελοντών αιμοδοτών, αλλά υστερούμε στις νεαρές ηλικίες, δηλαδή από 18 έως 25 ετών. Και αυτές οι ηλικίες είναι που μας ενδιαφέρουν περισσότερο. Είναι οι σημερινοί και οι αυριανοί αιμοδότες», επισημαίνει.
Να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 2.700 ασθενείς με Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο, εκ των οποίων 1.500 στην Αθήνα, οι οποίοι χρειάζονται 110.000 έως 120.000 μονάδες αίματος τον χρόνο. Οι εγγεγραμμένοι στο εθνικό μητρώο είναι περίπου 430.000 αιμοδότες. Δεν είναι όμως στο σύνολό τους τακτικοί.
