Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την απόφασή του τον Ιούνιο του 2023 να εγκαταλείψει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και να παραμερίσει για να περάσει το «νέο κύμα» όπως είχε δηλώσει τότε από το Ζάππειο μετά την αποκαθήλωσή του από το εκλογικό σώμα, είχε την πολυτέλεια του χρόνου και της αναγκαίας απόστασης από την πρώτη γραμμή. Πέρα από τη συγγραφή του βιβλίου του, ο πρώην πρωθυπουργός είχε τη δυνατότητα να αναμετρηθεί με τα πεπραγμένα και τα όρια της δικής του διακυβέρνησης, όσο και με τις επιλογές της περιόδου που βρισκόταν στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Με τη σημερινή ανακοίνωση του νέου κόμματος, ο Αλέξης Τσίπρας κάνει απλώς το πρώτο βήμα για να δηλώσει «παρών», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει κερδίσει τη δεύτερη ευκαιρία του. Η επάνοδός του ευνοείται από το γεγονός ότι διατηρεί ένα υπαρκτό ακροατήριο, κυρίως όμως επειδή στο μεταξύ δεν βρέθηκε άλλος να καλύψει το πολιτικό κενό. Ωστόσο, μένει να αποδειχθεί αν ο χώρος της Αριστεράς, ο οποίος εμφανίζει μια εικόνα πλήρους κατακερματισμού που σε μεγάλο βαθμό βαραίνει ιστορικά και πολιτικά τον ίδιο, μπορεί να βρει τον βηματισμό του.
Το ζητούμενο είναι αν αυτό το πολυπληθές μωσαϊκό των διάσπαρτων δυνάμεων μπορεί να μετατραπεί σε μια ρεαλιστική πρόταση εξουσίας απέναντι στο σημερινό σκηνικό, όπου η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει μεν ρωγμές, τις οποίες όμως η αντιπολίτευση αδυνατεί να καρπωθεί.
Ως ένας έμπειρος παίκτης που επιδιώκει την πολιτική του αναβάπτιση, έρχεται αντιμέτωπος με τη γενικευμένη κρίση των θεσμών και την απαξίωση των πολιτών απέναντι στα κοινά, φαινόμενα για τα οποία εξάλλου φέρει μερίδιο ευθύνης και ο ίδιος από την περίοδο της δικής του κυβερνητικής θητείας. Αν καταφέρει αυτή τη φορά να κομίσει κάτι πραγματικά νέο στο πολιτικό σκηνικό και στον χώρο τον οποίο εκπροσωπεί, τότε ίσως επιβεβαιώσει ότι το rebranding του δεν πήγε χαμένο.
