«Η Ζάμπια μέσα μας!»

Με μεγάλη ανακούφιση πληροφορηθήκαμε ότι η Ελλάδα ακολούθησε επιτέλους το παράδειγμα της Ζάμπιας, η οποία προ τριάντα τόσων χρόνων ομαδοποίησε τις καταβολές της προς το ΔΝΤ επειδή είχε φαλίρει.

Και με καθόλου έκπληξη. Διότι, κακά τα ψέματα, όλοι υποψιαζόμασταν ότι κάπου μέσα μας κρύβεται και μια εκδοχή αφρικανικής χώρας.

Μόνο αφρικανικές φυλές, ας πούμε, ζουν σε κλειστό κύκλωμα πεποιθήσεων –και μάλιστα οι φυλές πιο παραδοσιακού τύπου διότι πολλές έχουν πλέον εκσυγχρονιστεί…

Είναι ένα είδος «φυλετικού αυτισμού», ο οποίος θεωρεί ότι η φυσική ροή των πραγμάτων είναι η επιθυμία της φυλής και έτσι δεν μπορεί να κατανοήσει με όρους λογικής για ποιον λόγο δεν τους συμβαίνουν πάντα αυτά που θέλουν να τους συμβούν.

Ως εκ τούτου, στο φυλετικό σύστημα της Αφρικής η ματαίωση της επιθυμίας της φυλής αποδίδεται σε υπερφυσικές δυνάμεις που αντιμετωπίζονται από τον αρμόδιο μάγο.

Αντιστοίχως, στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας η ευθύνη της ματαίωσης εκσφενδονίζεται στον «νεοφιλελευθερισμό», στον «σκοταδόψυχο παγγερμανισμό» (έτσι το έλεγε προχθές η «Αυγή»…), στην «τρόικα», στον «Σόιμπλε» ή στους «δανειστές».

Το κοινό σημείο είναι ότι οι ευθύνες δεν βαραίνουν τη φυλή, ούτε αξιολογούνται ποτέ οι επιθυμίες της. Πάντα φταίνε κάποιοι απ’ έξω.

Σε όσους δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τον συλλογισμό θα συνιστούσα μια μικρή άσκηση: να συγκρίνουν το (47 σελίδων) κείμενο που έστειλε η ελληνική πλευρά στους «θεσμούς» με το (5 σελίδων) κείμενο των «θεσμών» που επέδωσε ο Γιούνκερ στον Πρωθυπουργό.

Ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή δεν μας αρέσει το περιεχόμενο, αν συμφωνούμε ή αν διαφωνούμε με τις προτάσεις, έχουμε δύο εντελώς ανόμοια πράγματα.

Από τη μια πλευρά έναν μακρύ κατάλογο φόρων, εισφορών και χαρατσιών ανυπόστατου καταλογισμού και απροσδιόριστης απόδοσης. Ο κατάλογος αυτός συνοδεύεται από μια ανώδυνη αερολογία που υποδύεται (υποθέτω) τις «μεταρρυθμίσεις».

Από την άλλη μια δέσμη προτάσεων η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί δυσάρεστη, σκληρή ή άδικη αλλά δεν στερείται ακρίβειας, συνοχής και συγκρότησης. Προτείνει συγκεκριμένες λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα.

Είναι απολύτως λογικό που οι συνομιλητές μας προσπέρασαν το ελληνικό κείμενο και επικεντρώθηκαν στο άλλο.

Και είναι εξίσου λογικό που η ελληνική πλευρά αρνείται να δεχτεί μια τέτοια ματαίωση της πολιτικής επιθυμίας της και την αποδίδει σε σκοτεινές προθέσεις.

Ξέρετε όμως τι κόστισε αυτό; Να σας πω.

Για την Ελλάδα το μοναδικό ευνοϊκό σημείο της απόφασης της 20ής Φεβρουαρίου ήταν πως θα παρουσίαζε έναν κατάλογο μεταρρυθμίσεων τον οποίο θα κατάρτιζε η ίδια.

Αρα, η συζήτηση θα γινόταν επί των προτάσεων της ελληνικής πλευράς.

Η τετράμηνη αδυναμία της κυβέρνησης να προμηθεύσει έναν τέτοιον κατάλογο παρέδωσε εκ των πραγμάτων την πρωτοβουλία της σύνταξής του στην άλλη πλευρά. Είτε δεν μπορούσαν, είτε δεν ήξεραν, είτε δεν ήθελαν να το κάνουν.

Ετσι συζητούμε τώρα τις προτάσεις των άλλων.

Η χώρα καλείται πλέον με την πλάτη στον τοίχο να επιλέξει ανάμεσα σε μια επώδυνη συμφωνία και σε μια καταστροφική χρεοκοπία. Αλλά ακόμη κι αυτή η τελική επιλογή γίνεται με κριτήρια «φυλετικού αυτισμού» –οι άλλοι φταίνε που δεν μας συμβαίνει αυτό που ψηφίσαμε να μας συμβεί.

Μόνο που δεν φτάσαμε ακόμη στα χειρότερα. Διότι όπως μας διδάσκει «η Ζάμπια μέσα μας» υπάρχουν αδελφές χώρες όπως η Ζιμπάμπουε, η Σομαλία και το Σουδάν που δεν ομαδοποίησαν απλώς τις καταβολές στο ΔΝΤ αλλά βάρεσαν κανονικά κανόνι.

Πεδίο δόξης λαμπρό.

Διότι κάπως έτσι μπορεί μεν να βρεθούμε χαρωπά εκτός Ευρώπης, αλλά τίποτα δεν μας εμποδίζει μετά το Γιούρο να σηκώσουμε και το Κόπα Αφρικα.