Ας μη γελιόμαστε. Μια συμφωνία για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης του τρέχοντος προγράμματος δεν θα επιλύσει τα βαθιά οικονομικά, δημοσιονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα ούτε θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη πιστωτών και επενδυτών.
Είναι όμως απαραίτητη για να υποχωρήσει η πολιτική αβεβαιότητα και να αναχαιτιστεί η πορεία προς νέα βαθιά ύφεση. Ως εκ τούτου, είναι ανάγκη να υπάρξει άμεσα μια ρεαλιστική συμφωνία που θα επιτρέψει στην κυβέρνηση και στους πιστωτές να καταλήξουν σε δεύτερο χρόνο σε ένα νέο τρίτο πρόγραμμα, το οποίο να είναι και αυτό υλοποιήσιμο ώστε να γίνουν πράξη οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές.
Με βάση τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, τρία είναι τα βασικά ζητήματα στα οποία τόσο η κυβέρνηση όσο και οι πιστωτές θα πρέπει να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις για να ολοκληρωθεί άμεσα η συμφωνία. Και υπάρχουν περιθώρια, αρκεί να εγκαταλειφθούν και από τις δύο πλευρές οι ιδεοληψίες και να επικρατήσει ο ρεαλισμός.
Πρώτο το δημοσιονομικό, στο οποίο εξαιτίας της μεγάλης καθυστέρησης της κυβέρνησης οι φορολογούμενοι και κυρίως η μεσαία τάξη βρίσκονται και πάλι αντιμέτωποι με μια νέα φορολογική επιδρομή. Περαιτέρω αυξήσεις φόρων όμως ή περικοπές δαπανών, όπως το ΕΚΑ, τώρα που η οικονομία φλερτάρει με την ύφεση, θα ήταν καταστροφική απόφαση. Το μόνο που θα κάνουν είναι να ενισχύσουν την ύφεση.
Φυσικά η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει την εφαρμογή υγιών μακροοικονομικών πολιτικών, αλλά οι στόχοι πρέπει να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Ο στόχος για το 2015 θα μπορούσε να είναι ένας ισοσκελισμένος προϋπολογισμός ή ένα μικρό, συμβολικό, πρωτογενές πλεόνασμα.
Η κυβέρνηση θα μπορούσε να δεσμευτεί για υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα χρόνια, όταν η οικονομία αποκτήσει βιώσιμους ρυθμούς ανάπτυξης. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι οι λαϊκιστικές πολιτικές δεν πρόκειται να βοηθήσουν την οικονομία να ανακάμψει.
Δεύτερο το Ασφαλιστικό, στο οποίο οι δύο πλευρές πρέπει να συμφωνήσουν σχετικά με την αντιμετώπιση του τεράστιου θέματος της πρόωρης συνταξιοδότησης και των πολυάριθμων εξαιρέσεων από το γενικό όριο συνταξιοδότησης. Είναι παράλογο οι πιστωτές να αυξάνουν το γενικό όριο στα 67 έτη από τον προσεχή Ιούλιο. Θα μπορούσαν να το εφαρμόσουν σταδιακά π.χ. στις νέες προσλήψεις με την ταυτόχρονη κατάργηση των προνομίων πρόωρης συνταξιοδότησης.
Τρίτο η αγορά εργασίας, για την οποία όλοι συμφωνούν ότι, δεδομένης της σημαντικής απελευθέρωσης των τελευταίων ετών, περαιτέρω μεταρρύθμιση στην παρούσα φάση δεν είναι ζωτικής σημασίας. Το να επιμένουν οι πιστωτές στις μαζικές απολύσεις είναι λανθασμένο. Ισως να είναι ένας στόχος για το μέλλον και η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να δεσμευτεί να το εξετάσει μόλις η οικονομία επιστρέψει σε αναπτυξιακούς ρυθμούς.
Σε κάθε περίπτωση ένα είναι σίγουρο: ότι τώρα δεν είναι στιγμή για ιδεολογικές μάχες αλλά για ρεαλισμό. Και αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές, αν πράγματι θέλουν, όπως λένε, να βρουν λύση και η χώρα να παραμείνει στο ευρώ.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
