Για το βιβλίο της Μπριζίτ Μπαρντό ειπώθηκε ότι είναι γραμμένο με ικανοποιητική δόση χιούμορ. Η αλήθεια είναι ότι ο υποψιασμένος αναγνώστης μειδιά, ακόμη και σε σημεία όπου δεν ήταν στις προθέσεις της συγγραφέως να δημιουργήσει εύθυμη ατμόσφαιρα. Οπως, για παράδειγμα, σε λεζάντα φωτογραφίας όπου αναφέρει: «1973:… αγόρασα αυτό το κατσικάκι για να το σώσω από βέβαιο θάνατο (θα το έψηναν στη σούβλα).


Μέσα από τις εξακόσιες σελίδες της αυτοβιογραφίας η γαλλίδα ηθοποιός προσπαθεί να επιβεβαιώσει την εικόνα του «συμβόλου του σεξ» ­ όπως η ίδια αποκαλεί τον εαυτό της. Εχει πάντως ενδιαφέρον η τοποθέτησή της απέναντι στην πολιτική. Από τον Ντε Γκωλ θυμάται ότι όταν συναντήθηκαν τον Νοέμβριο του 1968 της θύμιζε τον παππού της. Δεν παραλείπει να σχολιάσει στην ίδια παράγραφο ότι «αυτοί που τον διαδέχτηκαν δεν ήταν παρά άχρωμες και άοσμες απομιμήσεις που δεν σταμάτησαν να ξεβάφουν με το πέρασμα του χρόνου ώσπου να φτάσουν τη Γαλλία στην πλήρη και ολοκληρωτική παρακμή όπου τα καμπαναριά των εγκαταλειμμένων μας χωριών αντικαθίστανται από τζαμιά». Επιτίθεται ασφαλώς και σε άλλες μειονότητες (άλλωστε το φλερτ με την ακροδεξιά είναι «δημόσιο μυστικό»…). Γράφει στην ίδια παράγραφο: «Η ομοφυλοφιλία, που έγινε θεσμός, διεκδικεί τη θέση της στην κοινωνία… Αλίμονο, το AIDS βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αλωνίσει σε μια τέτοια έκλυση των ηθών».


Φαίνεται πως η Μπε Μπε δεν έχει και πολύ καλή μνήμη. Στις συντηρητικές εξάρσεις της ξεχνά τη δική της συμμετοχή στη διαδικασία «έκλυσης των ηθών». Η ίδια αναφέρει ότι, όταν αποφάσισε να επισκεφθεί την γκαρσονιέρα του Ροζέ Βαντίμ με σκοπό να απολέσει την παρθενιά της, τον βρήκε να κοιμάται δίπλα σε έναν άνδρα. «Ημουν έξω φρενών. Το σκάω από το σχολείο… και το μόνο που βρίσκουν να μου πουν είναι να περάσω αργότερα…». Παρ’ όλα αυτά πέτυχε τον στόχο της και γράφει για το ανδρικό σώμα: «Τι περίεργη ανακάλυψη! Δεν πίστευα στα μάτια μου…». Στη συνέχεια περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επείσθη να εμφανιστεί με αδαμιαία περιβολή στον κινηματογράφο. Γυριζόταν «Το μαγικό φανάρι» και έπρεπε να διασχίσει γυμνή ένα ποτάμι. Η μικρή Μπριζίτ αρνιόταν πεισματικά ώσπου που η παραγωγή βρήκε αντικαταστάτρια έναντι συμβολικής αμοιβής. Η πρωταγωνίστρια είδε με φρίκη την αντικαταστάτριά της να έχει γλουτούς που βαθμολογούντο ως μέτριοι. Αμέσως πέταξε τα ρούχα από πάνω της και δήλωσε ότι θα συμμετείχε η ίδια στη σκηνή…


Η Μπαρντό πείθει για την ειλικρίνειά της αλλά όχι και για τις προθέσεις της. Επιτίθεται στην Κατρίν Ντενέβ και στη Σοφία Λόρεν, περιγράφει με εξονυχιστικές λεπτομέρειες τη ζωή με την πλειάδα των εραστών. Σε κάθε σελίδα την φανταζόμαστε να ανεμίζει φιλήδονα να μαλλιά της. Ακόμη και όταν δεν διστάζει να πληγώσει τον μοναχογιό της με την ιδεολογική άρνηση της μητρότητας. Το 1960 θα αποκτούσε παιδί με τον δεύτερο σύζυγό της Ζακ Σαριέ. «Γιατί με τρόμαζε τόσο πολύ η ιδέα ότι θα έκανα παιδί; Είναι ένα ερώτημα που θα μείνει αναπάντητο σ’ όλη μου τη ζωή. Δεν είμαι τέρας, κάθε άλλο! Αγαπώ τα ζώα, το ευάλωτό τους, την εξάρτησή τους, την “παιδική” τους πλευρά… Τότε γιατί αυτή η εκ βαθέων άρνηση της μητρότητας;».


Ηθελε με κάθε τρόπο να απαλλαγεί από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της χωρίς όμως να προειδοποιήσει τον σύζυγό της. «Δεν αγαπούσα αρκετά τον Ζακ για να αντιμετωπίσω τη ζωή μου μαζί του. Αλλά δεν ήθελα να σπάσω τίποτα μεταξύ μας καθώς φοβόμουν να ξαναβρεθώ μόνη και ανύπαντρη μητέρα… Είδα κομπογιαννίτες, θαυματοποιούς, είδα μαμές αμφιβόλου μαιευτικής ικανότητας. Πρότεινα μυθώδη ποσά σε λίγο ως πολύ αργυρώνητους γιατρούς! Κανείς, απολύτως κανείς δεν ήθελε να πάρει το ρίσκο να κάνει έκτρωση στην πασίγνωστη βεντέτα στο απόγειο της δόξας της». Ο γιος της Νικολά και ο πατέρας του αποφάσισαν να της κάνουν μήνυση θεωρώντας ότι τα συγκεκριμένα αποσπάσματα τους δυσφημούν. Κάτι που η σταρ δεν είχε φανταστεί όταν αφιέρωνε την αυτοβιογραφία της «Στον Πιλού και την Τοτύ, τους γονείς μου, και στον Νικολά, το παιδί μου».