Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Ο Γιαΐρ Λεβ τρομοκρατήθηκε όταν η 7χρονη κόρη του τού έδειξε όλες τις εφαρμογές στις οποίες είχε πρόσβαση μέσω του σχολικού της Chromebook. Το παιδί χρησιμοποιούσε τη συσκευή στην τάξη για μήνες, αλλά ο Λεβ δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο πολύ αποσπούσε την προσοχή της μικρής μέχρι που ζήτησε από τον διευθυντή να τη στείλει στο σπίτι. «Βούρκωσα» δήλωσε ο Λεβ, καρδιολόγος και πατέρας δύο παιδιών, ο οποίος έβλεπε την κόρη του να αποκόπτεται από το περιβάλλον, απορροφημένη από κάποιο κινούμενο σχέδιο που έβλεπε στην οθόνη. «Ηταν σαν να την είχε κλέψει ο υπολογιστής».
Ο 49χρονος Λεβ άρχισε να επικοινωνεί με άλλους γονείς στα πλούσια προάστια του Μέιν Λάιν στη Φιλαδέλφεια και βρήκε εκατοντάδες οικογένειες που ένιωθαν το ίδιο. Ενωσαν τις δυνάμεις τους και σύντομα άρχισαν να εμφανίζονται στις συνεδριάσεις των σχολικών συμβουλίων, απαιτώντας μεγαλύτερη εποπτεία των ψηφιακών εργαλείων της σχολικής περιφέρειας, καθώς και το δικαίωμα να εγκρίνουν ή όχι τη συσκευή που χορηγείται στα παιδιά τους για προσωπική χρήση στην τάξη.
Από το Λος Αντζελες ως τη Νέα Υόρκη, οι γονείς επαναστατούν ενάντια στα εγκεκριμένα από το σχολείο Chromebooks, τις εκπαιδευτικές εφαρμογές και τα Google Docs – εργαλεία που, όπως λένε, υπονομεύουν τις δικές τους προσπάθειες να μειώσουν τον χρόνο ενασχόλησης των παιδιών με την τεχνολογία. Σε αυτή την κοινότητα έξω από τη Φιλαδέλφεια η ένταση κορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες, καθώς η σχολική περιφέρεια του Λόουερ Μέριον εξέταζε μια σημαντική αλλαγή: την ενδεχόμενη κατάργηση μιας διάταξης η οποία επέτρεπε στους γονείς να επιλέγουν να εξαιρούνται τα παιδιά τους από την ατομική χρήση τεχνολογικών συσκευών που τους παρέχει το σχολείο.
Περισσότεροι από 760 γονείς υπέγραψαν ψήφισμα υπέρ της διατήρησης της ισχύουσας ρύθμισης. Η δυσαρέσκειά τους ξεχείλισε σε ένα αμφιθέατρο λυκείου στις 15 Ιουνίου. Συγκεντρώθηκαν δεκάδες μητέρες, πατέρες και παιδιά, πολλοί εξ αυτών φορώντας μπλουζάκια με το σύνθημα: «Κάτω οι οθόνες. Πάνω τα μολύβια».
«Ποιος είναι καλύτερος δάσκαλος;»
Περισσότεροι από 30 εξ αυτών, ανάμεσά τους γιατροί, μηχανικοί, δάσκαλοι και άνθρωποι που δήλωναν υπέρμαχοι της τεχνολογίας, πήραν το μικρόφωνο για να υποστηρίξουν τη θέση τους, αποσπώντας επευφημίες από τους υποστηρικτές τους. Μεταξύ αυτών που μίλησαν ήταν και παιδιά, όπως ένας μαθητής γυμνασίου ο οποίος απηύθυνε την εξής ερώτηση στο συμβούλιο: «Θέλω να σας κάνω μια ερώτηση. Ποιος είναι καλύτερος δάσκαλος, ένας υπολογιστής ή ένας αληθινός δάσκαλος;».
Ο Γιαΐρ Κεσέτ, 45 ετών, αρχιτέκτονας και πατέρας δύο μαθητών δημοτικού, μίλησε σχεδόν στις 10 το βράδυ, ενώ η συνεδρίαση είχε ήδη ξεπεράσει τις δύο ώρες. Επέκρινε το συμβούλιο που κατηγορούσε τους γονείς για «υπερβολικά σχολαστικό έλεγχο» των αποφάσεων και των δαπανών του σχολείου. «Αυτό ακριβώς οφείλουμε να κάνουμε» είπε ο Κεσέτ. «Εχουμε έναν προϋπολογισμό 330 εκατομμυρίων δολαρίων. Δεν πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τι κάνουμε με αυτόν και το πώς διαχειριζόμαστε την τεχνολογία;».
Αλλοι κοίταζαν έντονα τον επιθεωρητή εκπαίδευσης, ο οποίος καθόταν μπροστά, ανέκφραστος. «Δεν είμαι σε καμία περίπτωση λουδίτης – τεχνοφοβικός δηλαδή» δήλωσε ο Μπράιαν Νίαλις, μηχανικός ρομποτικής, γονιός δύο μαθητών που φοιτούν σε σχολεία της περιφέρειας (δημοτικό και γυμνάσιο). Ομως, είπε απευθυνόμενος στο συμβούλιο της περιφέρειας, «σηκώστε το χέρι σας όσοι έχετε μιλήσει ποτέ με κάποιον δάσκαλο για αυτόν τον κανονισμό… σηκώστε το χέρι σας αν νοιάζεστε για τα παιδιά αυτής της περιφέρειας». Ενα μέλος του συμβουλίου σήκωσε δειλά το χέρι του, ενώ το υπόλοιπο συμβούλιο παρέμεινε αμήχανα σιωπηλό.
«Ντροπή σας!»
Οταν το συμβούλιο ψήφησε με 7-2 υπέρ της κατάργησης της διάταξης για το δικαίωμα εξαίρεσης, το κοινό ξέσπασε. «Ντροπή σας!» φώναζαν. Ορισμένοι γονείς σηκώθηκαν όρθιοι, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά. Ενα μέλος του συμβουλίου ζήτησε από τους φύλακες ασφαλείας να απομακρύνουν μια μητέρα, τη Ρεμπέκα Φόσκολο, η οποία φώναζε πιο δυνατά απ’ όλους, αλλά εκείνη παρέμεινε στη θέση της, επιθετική και ανυποχώρητη.
Η Φόσκολο, βοηθός γιατρού, είχε πάει εκείνο το βράδυ στη συνάντηση επειδή θεωρούσε απαράδεκτο το γεγονός ότι το σχολείο του γιου της τού είχε δώσει ένα iPad ήδη από το νηπιαγωγείο. Μια εκπρόσωπος της περιφέρειας δήλωσε ότι η διάταξη περί εξαίρεσης ήταν παρωχημένη και ότι η περιφέρεια επεξεργαζόταν μια νέα πολιτική για τη διαμόρφωση «μιας ισορροπημένης ψηφιακής κουλτούρας».
Οι αντιδράσεις αυτές ξεπερνούν το ζήτημα της χρήσης των κινητών τηλεφώνων – την οποία πολλές περιφέρειες ήδη περιορίζουν – και λαμβάνουν πλέον εθνικές διαστάσεις στις ΗΠΑ. Γονείς στο Λος Αντζελες ίδρυσαν την οργάνωση Schools Beyond Screens (Σχολεία πέρα από τις οθόνες) για να πιέσουν για αυστηρότερες κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τη χρήση τεχνολογίας στο σχολικό περιβάλλον.
Γονείς στην κομητεία Γουέστσεστερ της Νέας Υόρκης ζητούν αυστηρότερους περιορισμούς στα Chromebooks, συμπεριλαμβανομένων και περιορισμών στις προσβάσιμες ιστοσελίδες. Στη Νέα Υόρκη ορισμένοι έχουν ζητήσει από τα σχολεία να καθυστερήσουν για δύο χρόνια την εισαγωγή προϊόντων και προγραμμάτων σπουδών που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη, μέχρι οι εκπαιδευτικοί να τα κατανοήσουν καλύτερα.
Η χρήση της τεχνολογίας στα σχολεία έχει αυξηθεί ραγδαία, ειδικά μετά την πανδημία της COVID-19. Οι ομοσπονδιακές επιχορηγήσεις που δόθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας επέτρεψαν στις σχολικές περιφέρειες να αγοράσουν φορητούς υπολογιστές και τάμπλετ και έτσι αναπτύχθηκε ένας κλάδος εκπαιδευτικής τεχνολογίας με αξία δισεκατομμυρίων δολαρίων που υποσχέθηκε να αλλάξει τη διδασκαλία και να βοηθήσει τους μαθητές να καλύψουν το χαμένο έδαφος.
Οι υπέρμαχοι του κλάδου υποστήριζαν ότι μπορεί να αναβαθμίσει το μάθημα, να μειώσει το ψηφιακό χάσμα και να βοηθήσει τους μαθητές με γλωσσικά εμπόδια ή άλλες μαθησιακές ανάγκες – λειτουργώντας συχνά ως συμπλήρωμα και όχι ως υποκατάστατο του βασικού προγράμματος σπουδών. Οι εκπαιδευτικοί, πάντως, εμφανίζονται διχασμένοι στο θέμα αυτό. Σε πρόσφατη έρευνα του EdWeek Research Center, περισσότεροι από τους μισούς δήλωσαν ότι η τεχνολογία είχε θετικό αντίκτυπο στη συμμετοχή των μαθητών, ωστόσο η πλειοψηφία ανέφερε επίσης ότι επηρέασε αρνητικά την ψυχοσωματική υγεία τους.
Το περασμένο σχολικό έτος, οι μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης περνούσαν κατά μέσο όρο 52 λεπτά την ημέρα σε συσκευές που τους είχε χορηγήσει το σχολείο, σύμφωνα με την εταιρεία εκπαιδευτικού λογισμικού Lightspeed Systems.
Ο χρόνος αυτός είναι μειωμένος έναντι παλαιότερων μετρήσεων, κάτι που η εταιρεία αποδίδει στις κινήσεις ορισμένων σχολείων να περιορίσουν τη χρήση συσκευών τεχνολογίας. Οι μαθητές γυμνασίου περνούσαν περίπου 70 λεπτά καθημερινά μπροστά σε οθόνες στο σχολείο κατά το περασμένο σχολικό έτος, περισσότερο δηλαδή από τους μαθητές του δημοτικού και του λυκείου.
«Είναι σαν ηλεκτρονικό ναρκωτικό»
Στην καταπράσινη περιφέρεια του Λόουερ Μέριον, η οποία αριθμεί περίπου 62.000 κατοίκους, οι γονείς δηλώνουν ότι η παρούσα κατάσταση δεν είναι αποδεκτή. Ο Τζιμ Χάουσμαν, 59 ετών, επιχειρηματίας στον κλάδο των ακινήτων, αποδίδει τη μυωπία του γιου του (που πηγαίνει στην έκτη τάξη) και το άγχος του πριν από τον ύπνο εν μέρει στο Chromebook που χρησιμοποιεί το αγόρι στο σχολείο εδώ και χρόνια, και το οποίο φέρνει καθημερινά στο σπίτι. «Αυτές οι ηλεκτρονικές συσκευές έχουν καταστρέψει την ανατροφή των παιδιών. Είναι σαν να έχουμε να παλέψουμε με μια σύγχρονη Λερναία Υδρα» σημειώνει.
Ενα από τα παιχνίδια που κατάφερε να κατεβάσει ο γιος του έμοιαζε με πόκερ. «Ακόμα και ο ίδιος λέει ότι είναι τόσο εθιστικό που δεν μπορεί να σταματήσει να παίζει» υπογραμμίζει ο Χάουσμαν. «Είναι σαν ηλεκτρονικό ναρκωτικό». Μεταξύ των διαδικτυακών παιχνιδιών που ο Χάουσμαν και άλλοι γονείς είπαν ότι ανακάλυψαν ότι παίζουν τα παιδιά στις συσκευές είναι το «Five Nights at Epstein’s», στο οποίο οι παίκτες προσπαθούν να αποδράσουν από το νησί του Τζέφρι Επστιν.
Η 46χρονη βιοστατιστικός Αλεξάνδρα Πάρφιτ απογοητεύτηκε όταν ανακάλυψε ότι η 9χρονη κόρη της είχε κάνει copy-paste από το διαδίκτυο μια περιγραφή ενός από τους ήρωες της σειράς κινουμένων σχεδίων «Peanuts» για μια σχολική παρουσίαση στο Google Slides. Αν έπρεπε να κάνει μια εργασία σε χαρτί, όπως να φτιάξει ένα πόστερ, ίσως να είχε μπει στη διαδικασία να γράψει την περιγραφή μόνη της. «Τι έμαθε τελικά η κόρη μου;» είπε η Πάρφιτ. «Πώς να αλλάζει τη φωτογραφία στο προφίλ της».
