Ειδικός δεν είμαι, με τον κοινό νου που διαθέτω όμως φοβάμαι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βιάστηκε να βγάλει από τον φούρνο την πρότασή του για το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού – γι’ αυτό και τρώγεται με τόση δυσκολία. Δεν βλέπω πώς η καθιέρωση του ασυμβίβαστου θα μπορούσε να ενισχύσει τον ρόλο των βουλευτών. Αντιθέτως, με τα σημερινά δεδομένα, το ασυμβίβαστο θα υποβάθμιζε ακόμη περισσότερο τον ρόλο τους. Χωρίς τη φιλοδοξία της προαγωγής σε ένα ανώτερο στάδιο πολιτικής ισχύος, μετατρέπονται σε αναλώσιμα στρατιωτάκια, σαν αυτά του Πούτιν. Πράγματι ο σύνδεσμος βουλευτικής και υπουργικής εξουσίας είναι μία από τις γενεσιουργούς αιτίες της διαφθοράς (δεν είναι η μόνη), είναι όμως και η αιτία της προσωπικής φιλοδοξίας. Το ασυμβίβαστο δεν εξαλείφει το ρουσφέτι, ισοπεδώνει όμως το κίνητρο της φιλοδοξίας για τον βουλευτή.

Υποθέτω ότι, εφόσον ο βουλευτής που προάγεται σε υπουργό παραιτείται από τη Βουλή, τη θέση του θα καταλαμβάνει ο επιλαχών, όπως προβλέπεται. Συνεπώς, αν ο προαχθείς απολυθεί από την υπουργική θέση του, πάει κατευθείαν στο σπίτι του και στη δουλειά του, αν είχε. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ με τίποτα ότι παραιτείται ο επιλαχών και επιστρέφει ο πρώην υπουργός στην έδρα! Αν υποθέσουμε ότι μπορούσε να ισχύει αυτό, τόσο η κυβέρνηση όσο και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα ήταν μουσικές καρέκλες. Το λογικό, επομένως, είναι ο απολυθείς να φεύγει από την πολιτική ή να ξεκινά πάλι από το μηδέν, περιμένοντας τις επόμενες εκλογές για να θέσει υποψηφιότητα. Αν τα καταφέρει να επανεκλεγεί και του προτείνουν θέση στην κυβέρνηση, δεν νομίζω να είναι το ίδιο πρόθυμος όσο και την προηγούμενη φορά. Δεν βρίσκω απίθανο η απροθυμία των βουλευτών να διακινδυνεύσουν τον «ξαφνικό θάνατο», υπηρετώντας σε κυβερνητική θέση, σε βάθος χρόνου να οδηγήσει σε κυβερνήσεις αποτελούμενες κατά το πλείστον από τεχνοκράτες.

Χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις για να μπορούμε να ελπίζουμε ότι το ασυμβίβαστο θα κάνει δυσκολότερη τη διαφθορά – γιατί η εξάλειψή της είναι αδύνατη, στον κόσμο των ανθρώπων τουλάχιστον. Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να αλλάξει η δομή της κυβέρνησης, να καταργηθούν οι διακοσμητικοί ρόλοι υφυπουργών ή αναπληρωτών, που σήμερα υφίστανται για να παρηγορούν πληγωμένους εγωισμούς, καθώς επίσης και τα περιστασιακά υφυπουργεία, που υπάρχουν για το θετικό (μοδάτο) μήνυμα που εκπέμπει ο τίτλος τους. Οι αρμοδιότητές τους μπορούν να απορροφηθούν στα υπουργεία, δεν είπε κανείς να καταργηθούν. Δεν είναι όσο απλό ακούγεται αυτό, δεν είναι δουλειά που γίνεται στο πόδι. Δεν επαρκεί ο χρόνος που έχει μπροστά της η κυβέρνηση. Επειτα, είναι απαραίτητο να μειωθεί κατά το δυνατόν ο αριθμός των βουλευτών – και, εννοείται, να αναπροσαρμοστεί αναλόγως η βουλευτική αποζημίωση. Μεγαλύτερες εκλογικές περιφέρειες σημαίνει αντιπροσωπευτικότερη σύνθεση πληθυσμού και αντιπροσωπευτικότερη εκπροσώπηση. Ο βουλευτής απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό, επομένως η εξάρτησή του από τα τοπικά συμφέροντα δεν είναι το ίδιο ισχυρή όσο σε μία μικρότερη περιφέρεια.

Τέλος, τι μας εμποδίζει να κάνουμε αυτό που κάνουν οι Βρετανοί στη δική τους Βουλή των Κοινοτήτων; Εκεί, υπάρχει κοινοβουλευτική διαδικασία στην οποία ο βουλευτής μέσα σε ένα ή δύο λεπτά εκθέτει δημοσίως το αίτημα των ψηφοφόρων του και του δίνεται απάντηση επί τόπου από τον αρμόδιο υπουργό. Δεν είναι εξυπηρετήσεις αυτά που ζητούν οι βουλευτές, αν παρακολουθήσετε τη διαδικασία. Είναι δίκαια αιτήματα για επανορθώσεις ή αβλεψίες της κρατικής μέριμνας, γι’ αυτό και οι βουλευτές δεν ντρέπονται να τα ζητήσουν στο φως της ημέρας. Ετσι, διαχωρίζονται τα λογικά αιτήματα από τις ύποπτες εξυπηρετήσεις. Ομως η εισαγωγή της διαδικασίας αυτής στα καθ’ ημάς δεν είναι δυνατή. Προϋποθέτει την ικανότητα του ομιλητή να εκφράζεται με συντομία και περιεκτικότητα. Το δικό μας σύστημα, αντιθέτως, προάγει και καλλιεργεί τη φλυαρία…

ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αν κρίνω από την αλληλογραφία, καταλαβαίνω ότι η πρόταση της στήλης για μετονομασία των Στενών του Ορμούζ σε Fuckin’ Strait (ή Στενά του Φάκιν) έτυχε ευμενούς αποδοχής και χαίρομαι. Το αξίζει αυτό ο πρόεδρος Τραμπ, είναι προς τιμήν του, αλλά και εξαιτίας του. Επιστρέφω όμως στην πρόταση, για να προσθέσω ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της μετονομασίας των Στενών σύμφωνα με την πρόταση της στήλης. Ενισχύεται η αξία της συμπεριληπτικότητας, παρακαλώ, στα γεωγραφικά τοπωνύμια! Θυμίζω ότι στην Ινδονησία υπάρχουν τα περίφημα Στενά του Malacca (Strait of Malacca), τα οποία εμείς από σεμνοτυφία τα λέμε Στενά της Malacca. (Μπορεί και από σεβασμό στη σχετική ιδιότητα, δεδομένου του μεγάλου ρόλου της στην πρόοδο αυτής της χώρας…) Θα ήταν πολύ ταιριαστό, λοιπόν, αν εκτός από Malacca στον χάρτη υπήρχε και ένα Fuckin’ και μάλιστα επειδή και στις δύο περιπτώσεις οι ονομασίες αφορούν στενά κρίσιμα για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Εν καιρώ, θα βρούμε και κάτι για γκέι και λεσβίες ώστε η συμπερίληψη να είναι πλήρης. Δεχόμεθα προτάσεις…