Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Ο καταξιωμένος συγγραφέας και επί σειρά ετών συνεργάτης του Βήματος, Αλέξης Σταμάτης, άφησε την τελευταία του πνοή στην Κλινική Αθηνών χθες (20/7) σε ηλικία 67 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με μια σπάνια ασθένεια του αίματος.

Η συγγραφική του διαδρομή υπήρξε πλούσια και πολυδιάστατη, μετρώντας συνολικά 34 βιβλία, εκ των οποίων 20 μυθιστορήματα και έξι ποιητικές συλλογές. Τον Μάρτιο του 2025 κυκλοφόρησε το τελευταίο του μυθιστόρημα «Το παιδί και ο Άγγελος» (εκδόσεις Μεταίχμιο), ενώ την ίδια χρονιά επέστρεψε στην ποίηση με τη συλλογή «Η ασθένεια των απλών Πραγμάτων».

Στη βιβλιοθήκη ενός φανατικού αναγνώστη του και όχι μόνο, ανάμεσα στα εμβληματικά βιβλία «Μπαρ Φλωμπέρ» (2000) και «Βίλα Κομπρέ» (2008), μπορεί σίγουρα να διακρίνει κανείς ένα βιβλίο με έντονο το κόκκινο χρώμα. Είναι οι «Θρυλικές Ιστορίες» (2010), ένα βιβλίο με 24 ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Θρύλο, την μεγάλη του αγάπη.

⋅ Αλέξης Σταμάτης – Το τελευταίο του κείμενο στο «Θεωρείο» του Βήματος

Στο οπισθόφυλλο συμπυκνώνονται και το πώς ένιωθε ο Αλέξης Σταμάτης για την ομάδα που υποστήριζε: «Ο Ολυμπιακός για τους οπαδούς του είναι κάτι παραπάνω από ομάδα. Για αυτόν τον σύλλογο έχουμε ζητωκραυγάσει, έχουμε πανηγυρίσει, έχουμε ξεδώσει, έχουμε στενοχωρηθεί, έχουμε κλάψει, έχουμε δηλαδή νιώσει όλους τους αναβαθμούς των συναισθημάτων που μπορεί να βιώσει κανείς με κάποιον τόσο κοντινό, όσο ένας σύντροφος ή ένα μέλος της οικογένειάς του. Για ένα συγγραφέα, που είναι και Ολυμπιακός, το ποδόσφαιρο είναι ένας αφηγηματικός θησαυρός», διαβάζουμε μεταξύ άλλων.

Ένας ρομαντικός παρατηρητής

Ο γνωστός συγγραφέας, με το πλούσιο πεζογραφικό, ποιητικό και θεατρικό έργο, ουδέποτε έκρυψε τα ολυμπιακά του αισθήματα. Έγραφε, μάλιστα, γι’ αυτά, με τη ματιά ενός ρομαντικού παρατηρητή. Για τον Αλέξη Σταμάτη, άλλωστε, το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα ο Ολυμπιακός, ήταν ζωντανές ιστορίες, στιγμές συλλογικής συγκίνησης και, πάνω απ’ όλα, αναμνήσεις.

Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους φιλάθλους, ο δεσμός του με την ομάδα δημιουργήθηκε στην παιδική ηλικία. Μπορεί το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε να ήταν πιο κοντά στο πράσινο, αλλά ο ίδιος ήταν θαυμαστής του κόκκινου.

Οι πρώτες επισκέψεις στο γήπεδο (η εντυπωσιακή νίκη του Ολυμπιακού επί του Φωστήρα με 11-0), οι εικόνες της εξέδρας, τα χρώματα και οι φωνές του κόσμου λειτούργησαν ως ισχυρά βιώματα που χαράχτηκαν στη μνήμη του και τον ακολούθησαν μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Ολυμπιακός για τον Αλέξη Σταμάτη συνδέθηκε με την έννοια της ταυτότητας και της συναισθηματικής σταθεράς.

100 χρόνια Ολυμπιακός

Από το βιβλίο-ορόσημο για τα 100 χρόνια του Ολυμπιακού, που κυκλοφόρησε με το Βήμα, δεν θα μπορούσε να λείψουν οι λέξεις του Αλέξη Σταμάτη. Με 10 δικά του κείμενα, «έντυσε» την συλλεκτική έκδοση γράφοντας για τις μεγάλες μορφές που σημάδεψαν την ιστορία της ομάδας: από τον Παναγιώτη Κελεσίδη και τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, μέχρι τον Εμμανουήλ Καραλή, τον Αλέκο Αλεξανδρή και τον Τάκη Λεμονή – και πολλούς ακόμη. Πρόσωπα, στιγμές, ιστορίες που συγκροτούν τον Θρύλο.

Μία από τις αδυναμίες του ήταν ο Βασίλης Καραπιάλης, για τον οποίο έγραψε: […] «Ας μιλήσουμε για το στυλ του. Οχι με τους τετριμμένους όρους που χρησιμοποιούν οι τηλεοπτικοί σχολιαστές (π.χ. «οργανωτικός», «οραματιστής», «μπαλαδόρος»), αλλά με ακρίβεια: το πρώτο του άγγιγμα ήταν σαν χάδι. Η μπάλα κολλούσε στο πόδι του χωρίς εμφανή δύναμη, σαν να την είχε πείσει με κάποιον τρόπο να τον υπακούει. Οι πάσες του δεν ήταν ποτέ απλώς «πάσες». Είχαν σκέψη, πρόθεση, δομή. Ο Καραπιάλης δεν έδινε την μπάλα για να ξεφορτωθεί την ευθύνη – την παρέδιδε σαν σκηνοθέτης που δίνει οδηγίες σε ηθοποιούς.

Οι κινήσεις του δεν ήταν σπασμωδικές, ούτε εκρηκτικές. Τηρουμένων των αναλογιών, αν ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι heavy metal και ο Μέσι είναι jazz αυτοσχεδιασμός, ο Καραπιάλης ήταν ένα κομμάτι κλασικής μουσικής. Και, βέβαια, υπήρχε το σουτ του. Οχι το άγαρμπο, πανίσχυρο σουτ των παικτών που βασίζονται στη δύναμη, αλλά ένα σουτ που είχε την ακρίβεια μαθηματικής εξίσωσης και τη μελετημένη καμπύλη μιας μπάλας μπιλιάρδου που βρίσκει ακριβώς τη σωστή γωνία για να πέσει στην τρύπα.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η Ελλάδα τη δεκαετία του ‘90 δεν ήταν η χώρα που εκτιμούσε τέτοιου είδους παίκτες όσο θα έπρεπε. Το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν ιστορικά εμμονικό με τη σκληράδα, την ταχύτητα, το πάθος – όλα τα στοιχεία που κάνουν το άθλημα θεαματικό, αλλά όχι απαραίτητα όμορφο. Ο Καραπιάλης έμοιαζε λίγο εκτός τόπου και χρόνου, ένας μπαλαδόρος που θα ταίριαζε πιο πολύ στο σ’ ένα πρωτάθλημα της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Ηταν μπροστά».

Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Αλέξης παρέμεινε δημιουργικός, δραστήριος και Ολυμπιακός.