Μαρία Γαβουνέλη

Η Ελληνική Δημοκρατία με τις συμβάσεις αυτές δίνει άδεια για εργασίες σε περιοχές που η ίδια ρητώς αναγνωρίζει ότι περιλαμβάνονται σε μη οριοθετημένες περιοχές

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο συνεργασίας για την οριοθέτηση περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας (2019) προσπάθησε να δημιουργήσει μια τέτοια πραγματική κατάσταση στη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας τη βασική κατά το Δίκαιο της Θάλασσας προϋπόθεση, αυτή της ύπαρξης αντικείμενων ακτών.

Μα όπως ο πρόεδρος δεν έχει μόνιμους εχθρούς, μήπως δεν έχει και μόνιμους φίλους;

Φαίνεται πως μία λύση υπάρχει στον δρόμο για την ισόβια προεδρία, ιδίως όταν δεν έχετε εντοπίσει ακόμη ή δεν θέλετε να εντοπίσετε έναν πιθανό διάδοχο: να αρχίσετε να καθαρίζετε το τοπίο απομακρύνοντας πιθανούς υποψηφίους.

Πόσο θλιβερό το θέαμα στο debate δυο ηγετών, Μπάιντεν και Τραμπ, που απλώς δεν έχουν σχέδιο και επιδεικνύουν την πλήρη ανικανότητά τους να αποκτήσουν ένα τέτοιο σε μια χώρα που απλώς αποσύρεται από την παγκόσμια ηγεμονία με έναν ψίθυρο.

Η αναθεωρητική ορμή της Τουρκίας έχει ήδη ξεπεράσει από πολλού χρόνου τη μεταξύ μας διαφορά για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και κινείται πλέον στην ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε ορισμένα νησιά.

Το πάρκο του Αιγαίου θα καλύπτει έκταση 8.000 τ.χλμ. από τις νησίδες Βελοπούλα και Φαλκονέρα δυτικά της Μήλου ως τις νησίδες περί τη Νίσυρο.

Τι είναι άραγε αυτό που έφερε πλήθος ανθρώπων έξω από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ με κεριά αναμμένα και λουλούδια στα χέρια στο άκουσμα του θανάτου της Ruth Bader Ginsburg; Γράφει η Μαρία Γαβουνέλη.

Πολύ μελάνι έχει χυθεί συζητώντας τα υπέρ και τα κατά μιας προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο, που θα κληθεί με τη συμφωνία των μερών να επιλύσει την ή τις διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις όμως δεν αναιρούν τον συνεχιζόμενο διάλογο κωφών: αναλισκόμεθα σε παράλληλους μονολόγους χωρίς να έχει επιτευχθεί καμία πρόοδος επί της […]