Γνώμες

Στην περίπτωση του Ράσκιν, η τραγωδία έγινε αφετηρία για βελτίωση της ζωής πολλών ανθρώπων. Φοβάμαι ότι στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού δεν θα συμβεί το ίδιο. Μακάρι να διαψευστώ.

Η απόφαση έχει εκδοθεί από καιρό, ωστόσο η εφαρμογή της παραμένει ανεκτέλεστη, όπως δυστυχώς συμβαίνει και με πολλές και σημαντικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που εκδίδονται αλλά παραμένουν στα χαρτιά.

Από τη μία πλευρά η κρατούσα αντίληψη εξουσίας, από την άλλη η ατομική συνειδητοποίηση και αντοχή. Αυτό είναι το μέτωπο, αυτό θα βαρύνει στην κάλπη.

Η εικόνα των δύο σωμάτων που πέφτουν μαζί στο κενό δεν μοιάζει μόνο με ατομική αυτοκτονία. Μοιάζει σχεδόν σαν εικόνα πολιτισμικής πτώσης.

Πρώτα να περιμένουμε τις πραγματικές μετρήσεις των πραγματικών εταιρειών. Να δούμε τι λένε. Κι ύστερα να βάλουμε κάτω τους λογαριασμούς να δούμε ποιους θα φοβηθούμε.

Μακρύς ο δρόμος προς την Ιθάκη. Κυρίως, όταν παίζεις τον ρόλο και του Οδυσσέα και του Λαιστρυγόνα και του Κύκλωπα, ευελπιστώντας στη συλλογική λήθη, μέσα από ιστορικές ανορθογραφίες που μαρτυρούν επικοινωνισμό και μόνο

H χθεσινή εικόνα έδειξε κάτι σαφές: ότι η λέξη «συμπαράταξη» επιστρέφει δυνατά στο πολιτικό λεξιλόγιο και μαζί της επιστρέφει και η συζήτηση για μια νέα μεγάλη δημοκρατική παράταξη

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο

Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση για τον Τσίπρα. Όχι μόνο να ενώσει, αλλά και να ξεπεράσει τον φυσικό πολιτικό του χώρο. Να συνομιλήσει και με άλλα ακροατήρια. Δεν το κατάφερε στο παρελθόν κι ούτε ξέρω πόσο απλό είναι. Αλλά, το αφήνω στην κρίση σας

Ο αιώνιος πρίγκιπας που δεν έγινε ποτέ βασιλιάς. Ο 34χρονος Βραζιλιάνος πηγαίνει στο τέταρτο Μουντιάλ της καριέρας του σχεδόν με… παρακάλια, σαν να λύγισε κάποιος από τη νοσταλγία του παλιού ταλέντου.

Γάλλοι κινηματογραφιστες εναντίον του Μπολορέ: «Το να αφήσουμε το γαλλικό σινεμά στα χέρια ενός ακροδεξιού αφεντικού σημαίνει ότι ρισκάρουμε όχι μόνο την ομογενοποίηση των ταινιών, αλλά και την κατάληψη του συλλογικού φαντασιακού από μια φασιστική κυριαρχία».

1985 ήταν η χρονιά που η Μάργκαρετ Ατγουντ έγραψε την «Ιστορία της Θεραπένιδας» για μια δυστοπική κοινωνία που οι γυναίκες χρησιμοποιούνται μόνο για αναπαραγωγή

Το σημείωμα που άφησε η μία νεαρά πριν αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια είναι ουσιαστικά ο καθρέπτης της κοινωνίας σήμερα...

Η 22α Μαΐου καθιερώνεται φέτος για πρώτη φορά ως Εθνική Ημέρα Ενεργειακών Κοινοτήτων. Δεν είναι μια ακόμη συμβολική επέτειος. Είναι μια ευκαιρία να ξανασκεφτούμε κάτι βαθύτερο: ποιος παράγει, ποιος ελέγχει και ποιος ωφελείται από την ενέργεια στη χώρα μας.

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Είναι άραγε οι κοινωνίες μας έτοιμες για δίκες με κατηγορουμένους, μάρτυρες και δικαστές τις «ευφυείς μηχανές»;

Το ζήτημα δεν είναι να προσαρμοστούν τα ΑΕΙ σε μια δεδομένη αγορά εργασίας, αλλά να συγκροτηθεί ένα δυναμικό οικοσύστημα στο οποίο εκπαίδευση και οικονομία θα εξελίσσονται από κοινού

Εύχομαι, πάντως, να βρεθεί μια δυνατή λογοτέχνις, μια Ναμπόκοβα ας πούμε, να γράψει τον «Λολίτο», για να πάρει τη θέση του δίπλα στο αριστούργημα του Ναμπόκοφ, τη «Λολίτα»

Παρά την πομπώδη διαφήμιση σχεδόν κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης ως «μεταρρύθμισης», η ωμή αλήθεια είναι ότι οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και διοίκησης, που μας οδήγησαν το 2009 στα βράχια, όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκαν, αλλά επιδεινώθηκαν

Μετά και την αναγγελία του κόμματος Σαμαρά τίποτε πια δεν θα μοιάζει ίδιο - σε όλα.