Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Το Σάββατο, το Φεστιβάλ Αθηνών τίμησε τον Γιώργο Λούκο αφού η Πολιτεία, το 2015, είχε φροντίσει να τον από-τιμήσει. Ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς, επικαλούμενος μια έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για ζημιά εκκατομμυρίων στο Φεστιβάλ, από διπλοπληρωμές, απέπεμψε τον Λούκο υποστηρίζοντας ότι ήταν νομική και πολιτική υποχρέωσή του προκειμένου να διασφαλιστεί η διαφάνεια.
Και παρά το ότι είχε διευκρινήσει πως η αποπομπή αυτή δεν συνιστούσε ηθική απαξίωση ή καλλιτεχνική διαφοροποίηση, αλλά «συμμόρφωση με τις δικαστικές εξελίξεις», ο Αριστείδης Μπαλτάς δεν έλαβε υπόψιν το κρισιμότερο: το τεκμήριο της αθωότητας. Γιατί το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, τον Ιούνιο του 2023, αθώωσε ομόφωνα τον Λούκο κλείνοντας οριστικά τη δικαστική του περιπέτεια. Η ανθρώπινη όμως περιπέτεια του Γιώργου Λούκου εξαιτίας μιας πολιτικής εντέλει, απόφασης με τις γνωστές για κάθε πολιτική απόφαση παραμέτρους (δημοσιογράφοι, διεκδικητές της θέσης, γραμματείς σε ρόλο συμβούλου) συνεχίζεται.
Το «συμβάν» στην ιστορία της σπουδαίας καριέρας του και της προσωπικής του ζωής παραμένει δυσβάσταχτο. Οι υπουργοί έρχονται και παρέρχονται (όταν δεν επανέρχονται) αλλά η ευαισθησία ενός καλλιτέχνη, όταν μπλέκει με τους ερχόμενους, παρερχόμενους, επανερχόμενους, τον συντρίβει.
Αναφέρθηκα στο τεκμήριο αθωότητας γιατί δηλώνει ότι υπάρχει πέραν του τύπου η δικαιοσύνη. Το δίκαιο για να είναι δίκαιο /σωστό, περιλαμβάνει το τεκμήριο αυτό, διότι πρέπει να τεκμαίρεται η αθωότητα ή η ενοχή. Άλλωστε, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν τη στιγμή μιας απόφασης (πολιτικής, δικαστικής) το γεγονός του ανυπολόγιστου στοιχείου με βάση το οποίο θα πρέπει η απόφαση εντέλει να ληφθεί. Η διακυβέρνηση αν δεν πάψει να είναι μόνο πολιτική υπολογισμών, δεν θα βρει καμιά επιείκια στο δικαστήριο της Τέχνης. Εκεί ο Λούκος συνεχίζει να μας δικάζει.
