Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Ο πόλεμος στον Κόλπο, ή για να ακριβολογούμε, η προσπάθεια των ΗΠΑ – όποια και αν είναι αυτή, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει – να αναγκάσουν το Ιράν να υποχωρήσει συνεχίζεται με θεατές την παγκόσμια εμπορική κοινότητα.
Αρχικά το ερώτημα που θα πρέπει να τεθεί στους επιτελείς και φυσικά στον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ θα ήταν «τι σκεφτόσασταν όταν το αποφασίζατε»; Μετά τον πόλεμο του Ιράκ (αλλά και πριν) κάποιες φωνές που δεν εισακούστηκαν έλεγαν «πρέπει σε κάθε απόφαση για πολεμικές επιχειρήσεις να υπάρχει η λεγόμενη «στρατηγική εξόδου» (exit strategy).
Ποια είναι αυτή στην παρούσα σύγκρουση; Το πιο κοντινό παράδειγμα του πολέμου ΗΠΑ – Ιράν (στην δεύτερη φάση το Ισραήλ, σοφά, έχει κάνει πίσω και περιμένει να δει που θα κάτσει η μπίλια) είναι ο πόλεμος των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν ή των Αμερικανών στο Βιετνάμ.
Κοινό σημείο και των δύο; Η αποκεντρωμένη κεντρική ηγεσία του αμυνόμενου, η ελευθερία κινήσεων των τοπικών Ιρανών διοικητών σε διάφορες, διάσπαρτες περιοχές και η διασπορά των επιθετικών οπλικών συστημάτων, είτε αυτά είναι πύραυλοι είτε drones.
Αναρωτιέται κανείς αν έγινε μελέτη επιπτώσεων: ποια θα είναι η περιοχή επιχειρήσεων ακριβώς (AO), ποιες οι προβλέψεις για συνολική χρήση όπλων και ποιοι οι στόχοι της πολεμικής εκστρατείας;
Είναι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις; Είναι το κρησφύγετο (και) του νέου ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Μοτζταμπά Χαμενεΐ; Είναι οι βάσεις βαλλιστικών πυραύλων (που σε κάθε περίπτωση είναι διεσπαρμένες παντού); Είναι όλη η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία; Και που βρίσκονται όλοι αυτοί;
Είπαν πως το ναυτικό του Ιράν δεν υπάρχει πια. Τάδε έφη Ντόναλντ Τραμπ πριν τη συμφωνία εκεχειρίας. Και ξαφνικά ένα αμερικανικό θαλάσσιο drone καταστρέφει ένα… υποβρύχιο του Ιράν μόλις προχθές! Τελικά, έχει ή δεν έχει ναυτικό το Ιράν; Σε τι άλλο έχουν πει ψέματα οι Αμερικάνοι, άραγε;
Η CIA είχε προειδοποιήσει τον κ. Τραμπ πως η δολοφονία του Χομεϊνί θα οδηγούσε σε ένα πιο σκληροπυρηνικό καθεστώς (έπεσε μέσα) και πως ούτε μια μικρής έκτασης ούτε μια ευρύτερη στρατιωτική καμπάνια θα οδηγούσε σε πτώση του καθεστώτος (έπεσε μέσα) αλλά και πως το Ιράν δεν αποτελούσε ιδιαίτερο κίνδυνο (πριν την απόφαση για την επίθεση).
Η απομόνωση των ΗΠΑ
Αντί ο πρόεδρος Τραμπ και οι σύμβουλοί του να ακούσουν τις συμβουλές ανθρώπων που έχουν πηγές μέσα στη χώρα-στόχο, αποφάσισαν, με την παρότρυνση αν όχι ασφυκτική πίεση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου – ο οποίος δεν το έκανε από αλτρουισμό, αν χάσει τις εκλογές τον προσεχή Οκτώβριο αντιμετωπίζει μέχρι και το φάσμα της φυλάκισης για διαφθορά – να ξεκινήσουν έναν πόλεμο.
Έναν πόλεμο χωρίς ορατό τέλος. Έναν πόλεμο που οδήγησε, εξώθησε ακριβέστερα, το Ιράν να αποφασίσει ότι πρέπει να βάζει «τέλη διέλευσης» στο Στενό του Ορμούζ, κάτι που κανείς δεν είχε σκεφτεί πριν τον πόλεμο γιατί πολύ απλά υπάρχει το ελεύθερο της ναυσιπλοΐας.
Ο ορισμός του ασύμμετρου πολέμου.
Και οι Ιρανοί το σκέφτηκαν ως εκδίκηση απέναντι στις ΗΠΑ και τη συλλογική Δύση, ακόμα και αν αυτή είναι εντελώς αντίθετη με την πολεμική αυτή επιχείρηση. Οι οικονομικές συνέπειες επηρεάζουν και την Ευρώπη και την Κίνα και όλες τις χώρες – πλην ίσως της Ρωσίας που επωφελείται από ένα βαθμό από τις υψηλές τιμές πετρελαίου αν και μετά τα Ουκρανικά χτυπήματα σε διυλιστήρια και εκεί υπάρχει πρόβλημα.
Ήδη οι ΗΠΑ ζήτησαν την προμήθεια 11.200 πυραύλων αέρος-εδάφους AGM-158B/B2 JASSM (Joint Air-to-Surface Standoff Missile) και πυραύλους κατά πλοίων AGM-158C LRASM (Long Range Anti-Ship Missile), διαφόρων εκδόσεων για παραλαβή τα επόμενα 5-7 χρόνια.
Ο παράγοντας Κίνα
Ο λόγος; Μα η Κίνα! Μια Κίνα που ενώ οι ΗΠΑ πολεμούσαν στα κατσάβραχα του Αφγανιστάν, εξέλισσε τις πολεμικές της δυνατότητες, τους βαλλιστικούς της πυραύλους και πυραύλους που ανά πάσα στιγμή, αν θελήσουν να τους χρησιμοποιήσουν, μπορούν να βυθίσουν ένα αμερικάνικο αεροπλανοφόρο (τους λεγόμενους «carrier killers») χάρη στην εμβέλεια των 1.000 μιλίων που έχουν.
Είναι η δεύτερη φορά που οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε έναν πόλεμο που δεν κατανοούν και από τον οποίο δεν μπορούν να απεμπλακούν – τουλάχιστον όχι χωρίς να φανούν ως μερικώς ηττημένοι. Και είναι η δεύτερη, συνεπώς, φορά, που η αμερικανική αφέλεια και κομπορρημοσύνη οδηγεί την Κίνα να «τρίβει τα χέρια της» από χαρά, καθώς, ανενόχλητη χτίζει πυρηνοκίνητα υποβρύχια, μεγαλώνει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, φτιάχνει τεχνητές νήσους, ακόμα-ακόμα οδηγεί μέχρι και φιλικές προς τις ΗΠΑ χώρες να θεωρούν πως η Κίνα είναι η φωνή της λογικής.
Ένα κομμουνιστικό καθεστώς, που έχτισε τις στρατιωτικές του δυνατότητες μέσω στρατιωτικής βιομηχανικής κατασκοπίας, ένα καθεστώς που καταπιέζει ασύστολα, που επιβάλει αποικιοκρατικές εμπορικές συμφωνίες στην Αφρική έφτασε να είναι προτιμότερο για τις δυτικές δημοκρατίες από το χάος του Τραμπ.
Τι μέλλει γενέσθαι
Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στο Ιράν – και σίγουρα δε θα είναι αυτό που θα ήθελαν οι ΗΠΑ – η ζημιά έχει γίνει και πολύ δύσκολα θα επανέλθει το status quo ante.
Και η όποια νέα κατάσταση θα βρει τους συμμάχους των ΗΠΑ στον Κόλπο σκεπτόμενους αν τους συμφέρει να έχουν βάσεις των ΗΠΑ στο έδαφος τους ή να παρέχουν βοήθεια. Ας ελπίσουμε πως το μίσος του Ιράν προς αυτούς και το αντίστροφο θα υπερκεράσει την αμερικανική καταστροφική πολιτική.
Ένα Ιράν το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω καθώς βομβάρδιζε έδαφος της Ιορδανίας μετέφερε το μήνυμα στην ηγεσία της χώρας πως «κατανοείτε τον πόνο και τα δεινά του παλαιστινιακού λαού καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο έθνος».
Φυσικά και τον κατανοούν. Ήταν Σεπτέμβριος του 1970 όταν ο στρατός της Ιορδανίας έσφαξε τους παλαιστίνιους φονταμενταλιστές που είχαν βρει καταφύγιο στη χώρα, μια φιλόξενη χώρα, και με τον καιρό, υπό την καθοδήγηση και του Αραφάτ, άρχισαν να ζητούν μέχρι και την καθαίρεση του Βασιλιά Χουσεΐν.
Η σφαγή του Σεπτεμβρίου του 1970, αναπόφευκτη λόγω της απειλής από τους παλαιστίνιους φονταμενταλιστές, ήταν το περιστατικό που έδωσε στην τρομοκρατική οργάνωση «Μαύρος Σεπτέμβρης» η οποία δολοφόνησε ισραηλινούς αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόναχο το 1972 το όνομα της.
Και φτάσαμε στο 2026 βλέποντας ένα Ιράν να στέλνει ένα μήνυμα προς τους Ιορδανούς που μόνο ανιστόρητοι ή χαζοί μπορούν να αποδεχτούν.
Αλλά εκεί οδήγησαν τα πράγματα οι ΗΠΑ με την αλαζονεία, την αφέλεια, τον αυτοθαυμασμό, την ύβρη αν θέλετε της παρούσας κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ και συν αυτώ.
Για να παραφράσουμε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, «ποτέ τόσα λίγα άτομα δεν κατάφεραν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να αποξενώσουν σχεδόν τους πάντες».
