Οι μεγάλες πολιτικές αλήθειες συχνά κρύβονται πίσω από τις πιο χαλαρές εξομολογήσεις. Εκεί όπου το πρωτόκολλο υποχωρεί και τον λόγο παίρνουν τα αυθόρμητα συναισθήματα. Σε μια τέτοια χαλαρή της συνέντευξη, η Ντόρα Μπακογιάννη άνοιξε τα χαρτιά της για τον πιο απαιτητικό ρόλο της ζωής της: αυτόν της μεγάλης αδελφής του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, περιέγραψε μια διαδρομή που ξεκίνησε από την παιδική ζήλια και έφτασε μέχρι τις λεπτές ισορροπίες του Μαξίμου, όπως σημειώνει ο ΒΗΜΑτοδότης.
Από την παιδική ζήλια στο πρώτο χαμόγελο
Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, στη μέρα που γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός της, η Ντόρα Μπακογιάννη θυμάται τον Κυριάκο ως ένα πολύ χαριτωμένο μωρό. Παραδέχεται, ωστόσο, πως η πρώτη της αντίδραση δεν ήταν και τόσο ενθουσιώδης, αφού στην αρχή ζήλεψε τρομερά.
Στο μυαλό της έρχονται ακόμα οι αμέτρητες θείες της οικογένειας που πανηγύριζαν στους διαδρόμους φωνάζοντας πως ο καημένος ο Κώστας έκανε επιτέλους ένα αγόρι. Αυτή η παιδική ζήλια, βέβαια, δεν κράτησε για πολύ, καθώς ένα και μόνο βλέμμα, μαζί με ένα χαμόγελο του μικρού Κυριάκου, ήταν αρκετά για να αλλάξουν τα πάντα και να λιώσουν τον πάγο ανάμεσα στα δύο αδέλφια.
Οι λεπτές ισορροπίες της εξουσίας
Πώς είναι όμως η σχέση τους σήμερα, με τον έναν να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας και την άλλη να αποτελεί μία από τις πιο έμπειρες φωνές της παράταξης;
Η κυρία Μπακογιάννη περιγράφει τη σχέση τους ως αδερφικά πολύ καλή, αλλά και πολιτικά ισορροπημένη. Όπως εξηγεί, χρειάστηκε χρόνος και προσπάθεια μέχρι να μάθει να διαχωρίζει τον αδελφό της από τον πρωθυπουργό, ξεκαθαρίζοντας πως τα οικογενειακά πρέπει να μένουν χώρια από τα πολιτικά, καθώς σε αντίθετη περίπτωση η κατάσταση μπλέκει επικίνδυνα.
Στο πλαίσιο αυτό, αποκαλύπτει πως ο πρωθυπουργός ζητά κατά καιρούς τη γνώμη της, αν και σπεύδει να σχολιάσει με νόημα πως πότε την ακούει και πότε όχι. Όσο για την πολιτική του ταυτότητα και τη σύγκριση με τον πατέρα τους, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον χαρακτηρίζει πολύ πιο τεχνοκράτη.
Παράλληλα, επιμένει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται πάντα πιο διαβασμένος από τους υπουργούς του, χωρίς ωστόσο να διστάζει να του ασκήσει και μια μικρή, «αδελφική» κριτική, σημειώνοντας πως ενδεχομένως θα έπρεπε να είναι κάπως πιο αυστηρός με ορισμένους από αυτούς.



