Οι εκλογές, λέει και ξαναλέει ο Πρωθυπουργός, θα γίνουν το 2027. Αυτή η συζήτηση περί πρόωρων καλπών, βέβαια, κρατάει τόσο καιρό που έχει καταλήξει πλέον να αποτελεί το μόνιμο φόντο της πολιτικής μας ζωής. Προτού καν κοπάσει ο θόρυβος από έναν κύκλο δήθεν σίγουρων ημερομηνιών, η σεναριολογία επιστρέφει δριμύτερη για να δείξει μια νέα Κυριακή που πρέπει όλοι να κυκλώσουν.
Το γαϊτανάκι συνεχίζεται μέχρι αυτή η ημερομηνία να σβηστεί από το καλεντάρι, δίνοντας απλώς τη θέση της σε μια επόμενη Κυριακή, συντηρώντας έτσι έναν διαρκή εκλογικό πυρετό στα κομματικά επιτελεία. Είπαμε, όμως, οι εκλογές θα γίνουν το 2027.
Αν κάποιος, ωστόσο, βρισκόταν τις προάλλες στην πρώτη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής του κυβερνώντος κόμματος, η οποία προέκυψε από το Συνέδριο του προηγούμενου μήνα με μοναδικό θέμα την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στο αξίωμα του γραμματέα της, θα εισέπραττε μια εντελώς διαφορετική θερμοκρασία.
Ακούγοντας από τα πλέον επίσημα χείλη φράσεις όπως το «είμαστε στην τελική ευθεία» και βλέποντας το ξεκάθαρο προσκλητήριο προς το νέο γραμματέα «να πατήσει γκάζι» στις οργανώσεις και τις περιοδείες, θα ορκιζόταν ότι οι κάλπες είναι έτοιμες να στηθούν την επόμενη κιόλας εβδομάδα. Αυτός ο διάχυτος εκλογικός συναγερμός, πάντως, ελάχιστα ταιριάζει με τις διαβεβαιώσεις για εξάντληση της τετραετίας μέχρι το 2027. Όλο αυτό το σκηνικό είναι προφανές ότι εκπέμπει μηνύματα θολά και αντιφατικά, που τελικά μπερδεύουν αντί να πείθουν.





