Σε μια από τις καλύτερες σεζόν των τελευταίων χρόνων όσον αφορά την εγχώρια κινηματογραφία, δύο νέες ταινίες στις ταινίες της εβδομάδας, κάνουν τη διαφορά «κοιτάζοντας» προς «μοντέλα» του εξωτερικού.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
Gorgona
Παραγωγή: Ελλάδα/ Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Εύη Καλογηροπούλου
Ηθοποιοί: Μελισσάνθη Μάχουτ, Aουρόα Μάρον, Χρήστος Λούλης κ.α.
Πέρσι έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο διεθνές κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας και την πανελλήνιά της στη Θεσσαλονίκη. Και τώρα, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της εικαστικού και σκηνοθέτριας Εύης Καλογηροπούλου καλείται να δοκιμαστεί εμπορικά με το κοινό των ελληνικών αιθουσών, προσφέροντας ένα μάλλον ασυνήθιστο για ελληνική ταινία θέαμα. Γιατί κακά τα ψέματα, η μετα-αποκαλυπτική ταινία φαντασίας δεν είναι είδος συνηθισμένο στο ελληνικό σινεμά, αλλά τελικά γιατί όχι;
Ναι αυτή η ταινία ξαφνιάζει, όμως το ξάφνιασμα που νιώθουμε οφείλεται στο πολύ ενδιαφέρον και προσεγμένο «περιτύλιγμά» της, το design και όχι τόσο στο περιεχόμενο. Από τα πρώτα κι όλας λεπτά της ταινίας αντιλαμβάνεται κανείς τις «προβοκατόρικες» διαθέσεις της: Βρισκόμαστε σε ένα υπερβολικά ανδροκρατούμενο, δυστοπικό περιβάλλον και σε μια εποχή που το πετρέλαιο χάνει σιγά- σιγά την αξία του. Την κοινωνία της ιστορίας που παρακολουθούμε διοικεί ένας Βασιλιάς, που αναζητεί διάδοχο και προκειμένου να αποδεικνύει καθημερινά ότι ορθώς βρίσκεται στον θρόνο του, συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα.
Οι άντρες τα μαντρόσκυλα, οι γυναίκες οι δούλες. Ο Χρήστος Λούλης, ένας καλός ηθοποιός, υποδύεται τον Βασιλιά τόσο «ηλεκτρισμένα» που ένα μειδίαμα δεν γίνεται να το αποφύγεις. Σου δίνει την εντύπωση ότι παίζει τον Ριχάρδο τον 3ο του Σαίξπηρ στην εποχή του «Mad Max». Προκειμένου να δείξει ότι είναι άξιος στη θέση που βρίσκεται, ο Βασιλιάς σκοτώνει εν ψυχρώ ό,τι δεν του «κάθεται» καλά. Mέχρι την στιγμή βέβαια που κάποιες γυναίκες (Μελισσάνθη Μάχουτ, Aουρόα Μάρον) αποφασίζουν να κάνουν την επανάστασή τους και ν’ αποδείξουν στον σατανικό Βασιλιά πόσο πραγματικά αξίζουν.
Και όλα αυτά βέβαια στη απόλυτη διαπασών, με ουρλιαχτά και κραυγές και βαβούρα και όλα στην υπερβολή, κάτι που μέχρι ενός σημείου, ΟΚ το δέχεσαι. Tο δέχεσαι διότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε κάποιο αόριστο μέλλον οπότε στον κινηματογράφο και στη λογοτεχνία μπορείς να κάνεις ότι παιχνίδι θες αφού δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα είναι το μέλλον. Η Καλογηροπούλου χειρίζεται στιλάτα αυτή την δυστοπία και η χρήση παλιών ελληνικών τραγουδιών στην ταινία βοηθά στην ανάδειξη του στιλ της.
Αλλά μισό λεπτό. Γιατί όλα αυτά πρέπει να τα βλέπουμε και να τα ξαναβλέπουμε και να τα ξαναβλέπουμε χωρίς ουσιαστικά η ιστορία να προχωρά; Αραγε επειδή είναι «πολύ cool»; Μήπως επειδή απλώς «γράφουν» καλά στην οθόνη; Ή μήπως επειδή, δεν έχουμε με τι άλλο να γεμίσουμε την ιστορία μας μέχρι την ώρα της επανάστασης όπου τελικά, βρίσκεται το ζουμί αυτής της τραβηγμένης από τα μαλλιά ταινίας που όσο καλαίσθητη και αν είναι στη βιτρίνα της πνίγεται μέσα στην κινούμενη άμμο ενός απροκάλυπτα στρατευμένου, πανκ φεμινισμού;
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΔΑΝΑΟΣ – ΣΤΟΥΝΤΙΟ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
Το μυστικό του δάσους
Παραγωγή: Ελλάδα, 2026
Σκηνοθεσία: Μάκης Τσούφης και ο Στέλιος Ορφανίδης
Ηθοποιοί: Κώστας Καραθωμάς, Χάρης Εμμανουήλ, Αλέξανδρος Ρήγος κ.α.
Αυτή η ταινία μας λέει ότι ναι, θα μπορούσε και στην Ελλάδα, πλέον, να υιοθετηθεί το μοντέλο μιας αστυνομικής κινηματογραφικής περιπέτειας αμερικανικών προδιαγραφών μεν αλλά αλλά σε εντελώς διαφορετικό «κάδρο». Για σκεφτείτε πόσες και πόσες αμερικανικές αστυνομικές περιπέτειες, πολύ συχνά, αφηγούνται ιστορίες εντελώς «τραβηγμένες» αλλά τελικά, ακόμα και οι β’ διαλογής παραγωγές, στην πλειοψηφία τους πείθουν. Γιατί; Γιατί ως κατασκευές είναι πράγματι πειστικές και αυτό βάζει στο πίσω μέρος του μυαλού μας την ενδεχόμενη αναληθοφάνειά τους.
Μάκης Τσούφης και ο Στέλιος Ορφανίδης, οι σκηνοθέτες, ακολουθούν με προσεκτικά βήματα το μοντέλο που θέλει τον μοναχικό βασικό ήρωα (Κώστας Καραθωμάς) πρώην αστυνομικό που για διάφορους λόγους έχασε την θέση του και τώρα ζει στο ίδιο σπίτι με έναν σοφό πατέρα του (Χάρης Εμμανουήλ), να επιστρέφει στη δράση ως φορέας της δικαιοσύνης. Οι δύο σκηνοθέτες ενσωματώνουν στοιχεία γνώριμα από τον ξένο κινηματογράφο και «ξεδιπλώνουν» μια εύπεπτη, άκρως ψυχαγωγική ταινία «παίρνω τον νόμο στα χερια μου».
Ανέκαθεν αναρωτιόμουν αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε πράγματι να σταθεί στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά γιατί παλαιότερα – ακόμα και οι φτηνιαρικες ελληνικές αστυνομικές περιπέτειες της δεκαετίας του 1970 (όπως το «Εγκλημα στο Καβούρι» για παράδειγμα) ακολουθούσαν με συνέπεια, αν και σε πιο πρωτόγονες συνθήκες, αυτό το μοντέλο. Το «Μυστικό του δάσους» ομολογώ ότι υπήρξε μια αρκετά ευχάριστη έκπληξη – τόσο κατασκευαστικά, όσο – το κυριότερο – στους διαλόγους και τις ερμηνείες.
Οι επιρροες είναι ολοφάνερες αλλά δεν νομίζω, τελικά, ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποφευχθεί. Τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος δεν έχει δοκιμαστεί σε αυτό το «είδος» άρα είναι δύσκολο, τόσο σύντομα, να αποκτήσει την δική του ταυτότητα. Οπότε το μόνο που μένει είναι να δεις αν οι δημιουργοί αυτής της ταινίας υπήρξαν καλοί «μαθητές» ώστε να διαχειριστούν κάτι ασυνήθιστο στην ματιά μας – για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα. Και τα κατάφεραν.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΕΛΛΩ – ΑΝΟΙΞΙΣ ΧΑΙΔΑΡΙ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – VILLAGE MALL κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – ΦΑΡΓΚΑΝΗ κ.α.
The drama
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Kρίστοφερ Μπόγκλι
Ηθοποιοί: Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζεντάγια κ.α.
Tι αλήθεια θα μπορούσε να λεχθεί από κάποιον ώστε ο τόσο βαθιά ερωτευμένος μαζί του σύντροφός του να «ξενερώσει» τόσο πολύ που τελικά να έχει δεύτερες σκέψεις για τον επικείμενο γάμο τους; Αυτό το ερώτημα «παίζει» πονηρά στην ταινία του Κρίστοφερ Μπόγκλι αφού πάνω στην εν λόγω ιδέα είναι δοδημένο ολόκληρο το σενάριο – ή καλύτερα το μεγαλύτερο μέρος του γιατί η ιδέα καθυστερεί να εισέλθει στην ιστορία.
Και καθυστερεί επειδή ο σκηνοθέτης θέλει πρώτα να αναλύσει όσο το δυνατόν περισσότερο αυτήν την σχέση, ώστε εμείς, οι θεατές, να καταλάβουμε πόσο το ζευγάρι (Ρόμπερτ Πάτινσον και Ζεντάγια) πραγματικά πιστεύει σε αυτή την σχέση, πόσο ο ένας πραγματικά θέλει τον άλλο. Αυτό το πρώτο μέρος κινείται στα χνάρια μιας ακόμα ρομαντικής κομεντί – ίσως λίγο πιο σοφιστικέ από τις εντελώς γλυκανάλατες που το σινεμά συνηθίζει να μας δίνει.
Ωστόσο, το ύφος της ταινίας θα αλλάξει πλήρως όταν η γυναίκα δέχεται να παίξει το «παιχνίδι της αλήθειας» και να πει σε μια παρέα με παρόντα τον φίλο της ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχει κάνει στη ζωή της. Από εκεί αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση και η ιδέα έχει ενδιαφέρον. Το ίδιο και η ανάπτυξή της που γίνεται με προσοχή, τόση ώστε να νιώσουμε ότι όχι, δεν παρακολουθούμε μια ακόμη χιλιοειπωμένη ρομαντική κομεντί αλλά μια ταινία με πρωτότυπο θέμα και αμπαλάζ το είδος που ονομάζεται ρομαντική κομεντί.
Παρότι όμως το «The drama» διακρίνεται για τις σεναριακές αρετές και τους καλογραμμένους διαλόγους του, το ίδιο το εύρημα του «κακού» που ομολογεί η ηρωίδα της Ζεντάγια, είναι κάτι που με ηθικούς όρους με βρήκε ασύμφωνο γιατί πολλά μπορείς να κάνεις με τα μακελειά στα αμερικανικά σχολεία, πλακίτσες όμως, με τίποτα. Η’ τουλάχιστον, δεν μπορώ να το δεχτώ εγώ.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – WEST CITY – ΦΟΙΒΟΣ – Λ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΑΕΛΛΩ – TAINIOΘHKH ΕΛΛΑΔΑΣ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – OPTIONS MAKEΔONIA – ODEON ΠΛATEIA κ.α.
Primavera
Παραγωγή: Ιταλία, 2025
Σκηνοθεσία: Νταμιάνο Μικελέτι
Ηθοποιοί: Μικέλε Ριοντίνο, Τέκλα Ινσόλια κ.α.
Αν βρήκα κάτι πραγματικά επιτυχημένο σε αυτή την ιταλική ταινία, την πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλασία που σκηνοθετεί ο προερχόμενος από τον χώρο της όπερας Νταμιάνο Μικελέτι, είναι ότι δεν πρόκειται για ταινία που αφορά την ίδια την όπερα και το λυρικό τραγούδι. Και αυτό, παρότι βασικό πρόσωπο στην ιστορία είναι ο κορυφαίος μουσικός Αντόνιο Βιβάλντι (1678-1741) στην ζωή του οποίου η ιστορία αναφέρεται.
Και όμως, με πολύ λεπτές γραμμές και με μεγάλη έμφαση στην δημιουργία ατμόσφαιρας χάρη στην δουλειά της διευθύντριας φωτογραφίας Ντάρια Ντ’Αντόνιο, ο Μικελέτι έπλασε έναν κόσμο που περισσότερο κινείται γύρω από τον μουσικό χώρο και λιγότερο μέσα σε αυτόν – κάτι που πολύ πιθανόν να προκαλούσε ανία ή το ενδιαφέρον αποκλειστικά εκείνων που λατρεύουν την όπερα.
Ολη η ταινία στηρίζεται πάνω στην χαμηλών τόνων σχέση που θα αναπτυχθεί ανάμεσα στον Βιβάλντι (Μικέλε Ριοντίνο) με μια ντροπαλή, ταλαντούχα βιολονίστρια (Τέκλα Ινσόλια) η οποία έχει μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο όπου ταλαντούχα κορίτσια μυούνται στην μουσική. Ασφαλώς και η μουσική παίζει ρόλο στην ιστορία, μάλιστα η μουσική που ακούμε εκτελέστηκε ζωντανά κατά την διάρκεια των γυρισμάτων.
Ομως η ματιά του Μικελέτι είναι πέρα για πέρα ανθρωποκεντρική, το ενδιαφέρον του στραμμένο στα βλέμματα, στις σιωπές, στα λεκτικά υπονοούμενα και στον κρυμμένο πόθο που αγωνιά να βγει στην επιφάνεια. Και βγαίνει.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΔΑΝΑΟΣ – ΑΙΓΛΗ – ΚΗΦΙΣΙΑ – VILLAGE THE MALL – ΒΑΡΚΙΖΑ – ΣΙΝΕΑΚ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ – ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ κ.α.
Ανάμεσα στις καλαμιές (Rietland)
Παραγωγή: Ολλανδία, 2025
Σκηνοθεσία: Σβεν Μπρέσερ
Ηθοποιοί: Γκέριτ Κνόμπε, Λόις Ράιντερς κ.α.
Αυτή η ολλανδική ταινία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά πέρσι στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών που προσφέρει βήμα σε νέες φωνές σκηνοθετών όπως εν προκειμένω ο Σβεν Μπρέσερ, ο οποίος, αν μη τι άλλο έχει μια υπέροχη αίσθηση του κάδρου. Πραγματικά οι εικόνες της ολλανδικής φύσης που περιέχει η ταινία – οι καλαμιές, τα μοναχικά σπίτια, οι φάρμες, το χορτάρι, το νερό – σου δίνουν μια αίσθηση μυστικισμού, σχεδον μεταφυσική.
Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που τελικά στεναχωριέσαι βλέποντας ότι ως σύνολο, η ταινία αδικεί τα ίδια τα χαρίσματά της. Γιατί; Διότι ενώ το φιλμ κινείται στα χνάρια ενός κλασικού αλλά συγχρόνως «λοξού» detective story, δεν ολοκληρώνεται ως τέτοιο.
Υπάρχει ο φόνος μιας κοπέλας. Υπάρχει ο αγρότης που βρήκε τη νεκρή ανάμεσα στις καλαμιές της δικής του ιδιοκτησίας. Και υπάρχουν διάφορα πρόσωπα της περιοχής που σχετίζονται μαζί του. Ο αγρότης (πρόσωπο που «γράφει» στον φακό ο Γκέριτ Κνόμπε) είναι η ραχοκοκαλιά της ταινίας καθώς προσπαθεί να λειτουργήσει ως ερασιτέχνης ντετέκτιβ αναζητώντας τον ένοχο. Ο σκηνοθέτης τον παρακολουθεί σε όλες του τις κινήσεις και μας κλείνει συχνά το μάτι με την υπόνοια ότι ύποπτος μπορεί να είναι ο ίδιος ο αγρότης.
Ωστόσο, ενώ μέσα στην ατμόσφαιρα ενός ψυχολογικού δράματος με φόντο την επαρχία ο Μπρέσερ έχει επιλέξει να ακολουθήσει τους κανόνες μιας ιστορίας μυστηρίου, επιλέγει στο τέλος να τα αφήσει όλα μετέωρα ώστε ο θεατής να βγάλει μόνος του την άκρη (που δεν την βγάζει, απλώς αναλογίζεται). Με αυτή την σεναριακή αδυναμία, η ταινία νιώθεις ότι σου παίρνει την μπουκιά από το στόμα και αυτό μπορεί να γίνει πολύ εκνευριστικό.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ:ΑΣΤΟΡ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΝΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ κ.α.
Ζωή σαν σινεμά (Marcel et Monsieur Pagnol)
Παραγωγή: Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Σιλβέν Σομέ – κινούμενο σχέδιο
Ενταγμένο σε μια αρκετά σκοτεινή ιστορία «για μεγάλους», το θαυμάσιο, καλλιτεχνικό σκίτσο με τα εντελώς ώριμα στοιχεία το «Τρίο της Μπελβίλ» του Σιλβέν Σομέ, κέρδισε το 2003 μια θέση ανάμεσα στις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες κινουμένων σχεδίων μέσα στο νέο μιλένιουμ. Ο ίδιος σκηνοθέτης επέστρεψε πέρσι με έναν λυρικό φόρο τιμής στη ζωή και το έργο του σπουδαίου Γάλλου κινηματογραφιστή και συγγραφέα Μαρσελ Πανιον (1895-1974), δημιουργού ταινιών όπως οι «Topaze», «Cezar», «Cigalon» κ.α.
Την ίδια ώρα και με πολλή αγάπη, η ταινία μας θυμίζει το πως ο κινηματογράφος μπήκε στην κουλτούρα του κοινού προκαλώντας – τα πρώτα τουλάχιστον χρόνια – κλυδωνισμούς στον θεατρικό χώρο (όπου ο Πανιόν, επίσης εργάστηκε και μάλιστα με μεγάλες επιτυχίες).
Σίγουρα η ταινία «Ζωή σαν σινεμά» απευθύνεται κυρίως στο ενήλικο, κινηματογραφόφιλο κοινό (θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γυριστεί με ζωντανούς ηθοποιούς), όπως αρκετές, παρόμοιου χαρακτήρα ταινίες έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια. Ανάμεσά τους «Ο Μπουνιουέλ στο Λαβύρινθο με τις Χελώνες» (2018) του Σαλβαδόρ Σιμό Μπουσόν όπου το θέμα ήταν τα πρώτα δημιουργικά χρόνια του Ισπανού σουρεαλιστή Λουίς Μπουνιουέλ και «Πυροβόλισαν τον πιανίστα» (2023) του Φερνάντο Τρουέμπα.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΥ – ΔΑΝΑΟΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ- VILLAGE THE κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ – VILLAGE COSMOS
ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
Ως ιδέα, ένα θρίλερ δωματίου πάνω σε μια νέα μορφή δημοσιογραφίας, το Podcast, ακούγεται ενδιαφέρουσα – ισως και αρκετά προκλητική. Όμως το «Undertone» (ΗΠΑ, 2026) του Ιαν Τουάσον δεν έχει κάτι παραπάνω από αυτή την… ιδέα, χώρια που δεν ξέρει και τι να την κάνει. Η έρευνα της κεντρικής ηρωίδας (Νίνα Κίρι) και του συνεργάτη της τον οποίο ακούμε μόνο στο τηλέφωνο (η φωνή του Ανταμ Ντι Μάρκο) προκειμένου να ανακαλύψουν αν τα ηχητικά αρχεία που δέχτηκαν σε email έχουν ή όχι βάση για μια σειρά μεταφυσικών εγκλημάτων, καταλήγει, πολύ απλά σε μια τρύπα στο νερό. Μια ταινία τρόμου που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο χάσιμο χρόνου.
Βαθμολογία: 0
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – NANA κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: CINEMA ONE κ.α.
Προβάλλεται τέλος και το κινούμενο σχέδιο «Super Mario Galaxy: Η ταινία» (ΗΠΑ, 2026) το νέο animation από τον κόσμο του παιχνιδιού Super Mario Bros που ακολουθεί το πρώτο κεφάλαιο. Σκηνοθεσία: Άρον Χόρβαθ, Μάικλ Τζέλενικ. Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούγονται οι φωνές των Κωνσταντίνου Λάγκου, Βασίλη Παπαστάθη, Στεφανίας Φιλιάδη κ.α.
