ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο των εορτών, και πρώτο της χρονιάς, και ενώ το οδικό δίκτυο ήταν κατειλημμένο από τους διαμαρτυρόμενους αγρότες και τα πλοία είχαν δέσει λόγω καιρού, ήρθε και το μπλακάουτ του ελέγχου και διαχείρισης του FIR Αθηνών, ώστε να μην υπάρχει ούτε… πουλί πετούμενο για πολλές ώρες την Κυριακή.

Ας ξεκινήσουμε από τα πιο σοβαρά, για να καταλήξουμε στα φαιδρά. Το FIR Αθηνών συνδέεται απολύτως με την εθνική άμυνα της χώρας, αλλά και με την εξωτερική μας πολιτική και ιδίως με τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Tο FIR Αθηνών καλύπτει ολόκληρο τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο αλλά και τμήματα του διεθνούς εναερίου χώρου.

Η Τουρκία, μετά την εισβολή στην Κύπρο, για την οποία υποθέτω έχει συμπληρωθεί ο χρόνος ώστε να την χαρακτηρίσουμε παράνομη, αμφισβήτησε αμέσως την ελληνική δικαιοδοσία. Εξ άλλου, η άσκηση της δικαιοδοσίας ελέγχου και διαχείρισης της εναέριας κυκλοφορίας είναι στενά συνδεδεμένη με την διεξαγωγή ασκήσεων και βολών και με τις «παραβιάσεις» του εθνικού εναέριου χώρου.

Κάθε αδυναμία μας να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις που έχουμε και απορρέουν από την Σύμβαση του Σικάγου, τον ICAO  και το ενωσιακό δίκαιο και να τις ασκούμε με επάρκεια και ασφάλεια, αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των γειτόνων μας. Η προχθεσινή αδυναμία μας, δεν είχε μόνο «τουριστικά» χαρακτηριστικά, λοιπόν, και η κυβέρνηση καλά θα κάνει να μην υποβαθμίζει το περιστατικό.

***

Αλλά το ζήτημα ασφάλειας των πτήσεων δεν είναι λιγότερο σοβαρό. Η εφημερίδα «Τα Νέα» πριν από τέσσερεις μήνες είχαν αναδείξει με πρωτοσέλιδο τις «μαύρες τρύπες» στο σύστημα και μιλούσαν για κίνδυνο «αεροπορικών Τεμπών».

Κι έτσι μάθαμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη ξεκινήσει «διαδικασία παραβίασης» εναντίον της χώρας μας για μη εφαρμογή των κοινοτικών απαιτήσεων για την ασφάλεια εναέριας κυκλοφορίας και τον μη εκσυγχρονισμό επικοινωνίας και ραντάρ.

Αντιλαμβάνεστε πως ακούγονται οι προχθεσινές κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για απόλυτη ασφάλεια των πτήσεων, όταν αποδεικνύεται ότι ο εξοπλισμός είναι παρωχημένος και η χώρα μας καθυστερεί υπερβολικά και αδικαιολόγητα να τον εκσυγχρονίσει. Ιδίως όταν όλα αυτά σημαίνουν διαγωνισμούς και ψηλά, πολύ ψηλά ποσά.

Εμένα μου ήρθαν στον νου οι διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου και τα όσα μάθαμε μετά για τις συμβάσεις που καθυστερούσαν.

***

Το τρίτο σοβαρό ζήτημα είναι το… «χάος». Επί ώρες κανείς στην κυβέρνηση και στις αρμόδιες υπηρεσίες δεν ήξερε τι συμβαίνει και πότε θα αποκατασταθεί η εναέρια κυκλοφορία. Και εν μέσω χάους, άρχισαν και τα πιο φαιδρά, αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνα.

Μια ανακοίνωση της ΥΠΑ, που δεν έφτασε στα ΜΜΕ αλλά κυκλοφόρησε, μιλούσε για «μαζικές και πρωτοφανείς παρεμβολές». Μετά από λίγο, βέβαια, οι παρεμβολές έγιναν «ακούσιες» και τελικά μάθαμε ότι αιτία του προβλήματος ήταν ο «απαρχαιωμένος», λέξη που χρησιμοποίησε ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, εξοπλισμός.

Είχαν προλάβει όμως  τα νεοδημοκρατικά τρολ, οι «ιδιωτικές ομάδες ενημέρωσης» και οι «διανοούμενοι της φρουράς» να μιλήσουν για «συντονισμένη επίθεση» κατά του Έθνους, της Πατρίδος και του Κυριάκου Μητσοτάκη, για «υβριδικούς πολέμους», ακόμη και «δάκτυλο Πούτιν» λόγω της… καταπληκτικής δήλωσης του πρωθυπουργού για την σύλληψη Μαδούρο.

Καταφέρνουμε να γελοιοποιούμε και τα πιο σοβαρά ζητήματα, αλλά αυτό δεν μετριάζει την σοβαρότητά τους, αντιθέτως είναι από μόνο του άλλο ένα σοβαρό ζήτημα.

***

Και τέλος, ας περάσουμε στα εντελώς φαιδρά. Ακόμη και τα έμμισθα τρολ, έπειτα από σχεδόν επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν τόλμησαν να ισχυριστούν ότι για το πρόβλημα… έφταιγε το ΠαΣοΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Κυρανάκης, όμως, έδωσε νέα διάσταση στο κλισέ «παραλάβαμε χάος». Αφού μας είπε ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι έχουμε «απαρχαιωμένα» συστήματα, απέσεισε τις ευθύνες του υπουργείου του, γιατί αυτά παρέλαβε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη!

Αυτή είναι μια καινούργια μέθοδος αποφυγής ευθυνών, την οποία ο νυν αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών είχε εφαρμόσει και στην προηγούμενη θέση του, ως υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, προκαλώντας την οργή των συναδέλφων του.

Δικαιωματικά επομένως μπορούμε να ονομάσουμε τη νέα μέθοδο «μέθοδο Κυρανάκη». Πλέον οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να μεταθέτουν τις ευθύνες τους μόνο στους πολιτικούς τους αντιπάλους που κυβέρνησαν πριν από αυτούς, αλλά και στις ίδιες, αν είχαν άλλους υπουργούς!

Δεν ξέρω πόσο χάρηκε ο Χρήστος Σταϊκούρας  με τις δηλώσεις του φιλόδοξου, δυσανάλογα φιλόδοξου σε σχέση με το ότι έχει δείξει μέχρι σήμερα, διαδόχου του. Ούτε πόσο χάρηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός που ο υπουργός του έβγαλε την ουρά του απ’ έξω ρίχνοντας τις ευθύνες στα πρώτα έξι χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ξέρω, όμως, ότι εμείς δεν χαιρόμαστε καθόλου όταν αντιλαμβανόμαστε ότι η ασφάλεια των πτήσεων, η ίδια η εθνική μας ασφάλεια και τελικά όλα τα σοβαρά ζητήματα βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πετάξουν το μπαλάκι των ευθυνών και της ανεπάρκειάς τους όπου να ‘ναι.

Και ας είναι και ο Πούτιν ή ο προκάτοχός τους από το ίδιο τους το κόμμα ή οι «διαχρονικές παθογένειες» ή η «ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς» ή το κακό το ριζικό μας. Αρκεί να μην φταίνε αυτοί.

***

Το Διεθνές Δίκαιο ως … Ιερό Δισκοπότηρο

Για τον ορυμαγδό που δημιουργήθηκε με την άστοχη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα ότι δεν είναι της… παρούσης να μιλήσουμε περί νομιμότητας τα γνωρίζετε.

Η διατύπωση του πρωθυπουργού προκάλεσε έντονο προβληματισμό στις τάξεις των Ελλήνων διπλωματών, οι οποίοι άλλωστε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους πορεύονται με το διεθνές δίκαιο ως ιερό δισκοπότηρο της εξωτερικής πολιτικής.

Άλλωστε ως «χώρα status quo» η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει και διαφορετικά.

***

Σε άμυνα το Μαξίμου

Οι κυβερνητικοί προσπάθησαν να διασκεδάσουν κάπως τις εντυπώσεις το βράδυ της Κυριακής διαρρέοντας ότι η θέση της Αθήνας «θα εκφραστεί θεσμικά στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ» και πως ο πρωθυπουργός επέλεξε να σταθεί στον δικτατορικό χαρακτήρα του καθεστώτος Μαδούρο και την ανάγκη «ήπιας μετάβασης».

Με λίγα λόγια, το Μαξίμου έκανε ολίγον τι από «κωλοτούμπα». Είναι φανερό ότι ο Μητσοτάκης προτίμησε μια περισσότερο πολιτική προσέγγιση, στοχεύοντας όχι μόνο να μην προκαλέσει το αμερικανικό… ενδιαφέρον αλλά κοιτώντας στο εσωτερικό: επιχείρησε δηλαδή να ταυτίσει την αντιπολίτευση με τον Μαδούρο, υιοθετώντας επιχειρήματα του χώρου που ειρωνικά αποκαλείται «ακραίο κέντρο».

***

Οι «συμβουλάτορες» του Μητσοτάκη

Υπάρχει βεβαίως και ένα άλλο ερώτημα: Ποιον συμβουλεύθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα ξημερώματα του Σαββάτου προτού αναρτήσει τη δήλωσή του; Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ο πρωθυπουργός ξαφνιάζει ακόμα και τους πιο στενούς συνεργάτες του.

Σύμφωνα όμως με μια άλλη γραμμή πληροφόρησης θεωρείται σχεδόν αδύνατο να μην υπήρξε επικοινωνία Μητσοτάκη με τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη ώστε να επιλέγει τι και πώς πρέπει να προταχθεί. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι με μια σχετικά απλή προσθήκη, δηλαδή έστω δια της πλαγίας αναφοράς στο διεθνές δίκαιο, τα πράγματα δεν θα έπαιρναν αυτήν την δυσχερή τροπή, με την κυβέρνηση να βρίσκεται εδώ και ώρες απολογούμενη έναντι όλων, πλην φυσικά… Τραμπ.

Έπειτα από τόσα χρόνια, στο πρωθυπουργικό επιτελείο θα έπρεπε να γνωρίζουν την επικοινωνιακή δυναμική που λαμβάνουν τέτοιου είδους αστοχίες. Από την άλλη πλευρά απλώς σας ενημερώνω ότι τις επόμενες ώρες θα διαβάσετε αρκετούς επιστήμονες να αιτιολογούν με όρους διεθνούς δικαίου τη σύλληψη του Μαδούρο, δίνοντας άλλη διάσταση στη δημόσια συζήτηση.

***

Ο Τασούλας στον Καποδίστρια

Όποιος πέρναγε το Σάββατο το βράδυ έξω από κινηματογράφους θα έβλεπε τεράστιες ουρές με κόσμο να περιμένει την προβολή της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια.

Ένας από αυτούς ήταν και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος το είδε με φίλους του στην Κηφισιά τη ταινία. Σε συνομιλητές του έλεγε πάντως ότι τέτοιες ταινίες ενθαρρύνουν την περαιτέρω ιστορική γνώση του κοινού.

Για να είστε πλήρως ενήμεροι, την ταινία είδε σε άλλον κινηματογράφο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον γιο του Κωνσταντίνο.

***

Τιμή στον Αβέρωφ

Νωρίτερα πάντως, ο Κωνσταντίνος Τασούλας μετέβη στο Α’ Νεκροταφείο και άφησε λουλούδια στον τάφο του Ευάγγελου Αβέρωφ, καθώς ήταν η επέτειος του θανάτου του.

Αν και δεν είχε οργανωθεί κάποιο μνημόσυνο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήγε με δική του πρωτοβουλία καθώς συμπληρώθηκαν 36 χρόνια από την εκδημία του Ηπειρώτη πολιτικού και πρώην προέδρου της ΝΔ (1981-1984).

Σημειώνεται ότι ο κ. Τασούλας ήταν ιδιαίτερος γραμματέας του Αβέρωφ από το 1980 που ήταν φοιτητής Νομικής ως το 1990 που πέθανε ο Αβέρωφ.

***

Ο δεσμός Ανδρουλάκη με τον Πατριάρχη 

Το Φανάρι επισκέπτεται για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ο Νίκος Ανδρουλάκης και στη συνάντηση του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο πέταξε και την μπηχτή του…

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε αναφορά στην επίσκεψη του στην Τένεδο τονίζοντας πως έζησε μία «συγκινητική εμπειρία» με την παρουσία του στα θυρανοίξια του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Για πολλούς αυτή η αναφορά δεν έγινε τυχαία, καθώς εκείνη την περίοδο η μειονοτική εφημερίδα Μιλλέτ, που απηχεί τις απόψεις του προξενείου της Κομοτηνής, τον κατηγόρησε για  «ακροδεξιά ρητορική» και «σχεδόν χιτλερικές ιστορικές εμμονές» επειδή είχε πει πως «την επόμενη φορά που θα έρθουμε, πρέπει να έρθουμε για ένα νέο σχολείο».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης που έχει τη φήμη πως δεν ξεχνά, θύμισε με αυτή του τη δήλωση σε όλους εκείνους που τότε του επιτέθηκαν, πως μετά από πολλά χρόνια λειτουργεί μία νέα εκκλησία στο νησί της Τενέδου και πως επιθυμεί και λειτουργία σχολείου.

***

Όταν οι αξιωματικοί είναι περισσότεροι από τους λοχίες

Τον αντίλογό τους στην επισήμανση της έντυπης έκδοσης του «Βηματοδότη» για «σπουδή του υπουργείου Εθνικής Άμυνας να περάσει άρον-άρον» το νομοσχέδιο με τίτλο «Χάρτης Μετάβασης στη Νέα Εποχή», μου μετέφεραν πηγές του Πενταγώνου.

Όπως με πληροφορούν το νομοσχέδιο, το οποίο θα εισαχθεί την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026 προς συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής, βρίσκεται στο επίκεντρο του δημοσίου διαλόγου εδώ και αρκετούς μήνες, καθώς παρουσιάσθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια, αμέσως μετά την έγκρισή του από το Υπουργικό Συμβούλιο.

Κατά τις ίδιες πηγές το νομοσχέδιο προβλέπει διακριτό ρόλο για τους υπαξιωματικούς, με εξορθολογισμό του carier path, βάζοντας τέλος στο παράδοξο της αντεστραμμένης πυραμίδας στην ιεραρχία των Ενόπλων Δυνάμεων, με πολύ περισσότερους ανώτερους αξιωματικούς από… λοχίες.

Είναι, όπως μου εξηγούν, «ένα παράδοξο για το οποίο βεβαίως ευθύνεται συνολικά το πολιτικό σύστημα της χώρας, το οποίο επί μακρά σειρά ετών  προτιμούσε να δίνει βαθμούς χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, αντί μισθολογικών αυξήσεων». Με χαρακτηριστικό στοιχείο ότι «σχεδόν όλοι οι απόφοιτοι των Σχολών Υπαξιωματικών έφθαναν να αποστρατεύονται με τον βαθμό του Συνταγματάρχη, καθώς η “αξιολόγηση” ήταν εντελώς προσχηματική».

«Σε κάθε σύγχρονο στράτευμα», επισημαίνουν ίδιες πηγές, «ο ουσιαστικός ρόλος των υπαξιωματικών αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος και βασικό στοιχείο της επιχειρησιακής του ικανότητας, προκειμένου να ανταποκριθεί με επιτυχία στις  σύγχρονες προκλήσεις».

Καταγράφω ευχαρίστως τον αντίλογο και θα παρακολουθήσω τη συζήτηση στη Βουλή για να διαμορφώσω άποψη, καθώς η δική μου εμπειρία από το Στράτευμα είναι η θητεία προ πολλών ετών με τον βαθμό του (έφεδρου) λοχία….