Νέες πολιτικές διεργασίες, οι οποίες αντανακλούν τη δειλή αλλά σταθερή επανεμφάνιση της οικονομικής σταθερότητας, αναπτύσσονται την περίοδο αυτή στον ευρωπαϊκο χώρο, τη στιγμή που η Ελλάδα, εντελώς απομονωμένη από τους ευρωπαίους εταίρους της, όχι μόνο δεν μπορεί να επωφεληθεί από τις θετικές αυτές εξελίξεις, αλλά δίνει την ύστατη μάχη για να αποφύγει τη χρεοκοπία και να παραμείνει στην ευρωζώνη. Οι ελπίδες που είχε καλλιεργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι με την άνοδό του στην εξουσία θα άλλαζε την Ευρώπη, καθώς και οι άλλες χώρες θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, τώρα καταρρέουν. Οπως κατέρρευσε και η προσδοκία ότι η λύση στο ελληνικό πρόβλημα θα βρισκόταν από τις διμερείς πολιτικές επαφές υψηλού επίπεδου και όχι από τις διαπραγματεύσεις με τους «στυγνούς» τεχνοκράτες. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες που συνάντησε ο κ. Τσίπρας του συνέστησαν με μια φωνή να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις σε τεχνοκρατικό επίπεδο (δηλαδή με την πρώην τρόικα και τους νυν θεσμούς) ώστε το αποτέλεσμα να κριθεί από το Eurogroup.
Οπως έδειξαν μάλιστα οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, στην μεν Ισπανία οι περιώνυμοι Podemos βρίσκονται πλέον στην τρίτη θέση και προηγείται σαφώς το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ενώ στη Γαλλία, μετά την παταγώδη αποτυχία του Σοσιαλιστή προέδρου Φρανσουά Ολάντ, επανακάμπτει εντυπωσιακά η Κεντροδεξιά, ενώ μετριάζεται η επιρροή της Μαρίν Λεπέν. Οπως μετριάζεται και η επιρροή του ακροδεξιού Νάιτζελ Φάρατζ στη Βρετανία εν όψει των εκλογών της 7ης Μαΐου. Αυτό σημαίνει ότι η άνοδος των ακραίων πολιτικών σχημάτων, είτε αυτά ανήκουν στην Ακρα Αριστερά είτε στην Ακρα Δεξιά, ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και τώρα, που η κατάσταση σταθεροποιείται, το πολιτικό εκκρεμές επανέρχεται στις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις. Δεν υπάρχει έτσι αμφιβολία ότι η πρωτοβουλία του κ. Ντράγκι να μοιράσει 1 τρισ. ευρώ για την ανάπτυξη έως το 2016 συνέβαλε αποφασιστικά και στη γενικότερη αλλαγή του πολιτικού κλίματος.
Οπως συνέβαλε πρωτύτερα και η επιτυχημένη έξοδος στις αγορές της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, αφήνοντας στην Ελλάδα το θλιβερό προνόμιο της καθυστέρησης και της αδυναμίας να επωφεληθεί από τις νέες αυτές θετικές προοπτικές. Και το ερώτημα είναι αν η αδυναμία αυτή μπορεί να καλυφθεί τώρα από την πολυδιαφημισμένη στροφή προς τη Ρωσία. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει το δικαίωμα να αναπτύξει τις διμερείς της σχέσεις σε όλα τα επίπεδα με τη μεγάλη αυτή χώρα, η οποία ορθώς επισημαίνεται ότι θα έπρεπε ήδη να είχε ενταχθεί σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας. Από το σημείο όμως αυτό έως την καλλιέργεια μιας ακόμη μετέωρης ελπίδας ότι η Ρωσία θα μας σώσει, όταν η ιδια αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα, η απόσταση είναι μεγάλη.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
