Η διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου, με τις επίκαιρες ερωτήσεις στις οποίες οι βουλευτές και οι βουλεύτριες ζητούν από τις/τους αρμόδιους υπουργούς να ενημερωθούν για κάποιο θέμα, είναι ο ορισμός του παράλληλου μονολόγου (ενός θεάτρου του παραλόγου, θα μπορούσε κάποιος κακεντρεχής να προσθέσει): ο/η βουλευτής/βουλεύτρια ρωτάει για κάτι που εκ των προτέρων θεωρεί απαράδεκτο, η/ο υπουργός απαντά με βάση αυτό που θεωρητικά έπρεπε να γίνεται.
Για παράδειγμα, το χ υπουργείο υλοποιεί το ψ έργο, για το οποίο υπάρχουν υποψίες διαχειριστικών παραλείψεων. Ο/η βουλευτής/βουλεύτρια θα ρωτήσει με τρόπο που να αναδεικνύεται η παράλειψη. Η/ο δε υπουργός θα αναθέσει στο αρμόδιο γραφείο του υπουργείου να απαντήσει, περιγράφοντας το πώς έπρεπε να υλοποιηθεί το έργο, περιγράφοντας δηλαδή την… περιγραφή του έργου.
Ατζέντες
Αλλά αυτή η διαδικασία, που δυστυχώς μοιάζει ρουτίνας, δεν είναι πάντα τέτοια. Αρκεί φυσικά ο/η εκάστοτε υπουργός να έχει κέφια – ή κάποια ατζέντα που να επιβάλλει να ειπωθεί η αλήθεια.
Αυτό συνέβη την εβδομάδα που μας πέρασε. Ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς Νάσος Ηλιόπουλος κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή, καταγγέλλοντας ότι σε δεκάδες δημόσια νοσοκομεία οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση σε δωρεάν και ασφαλή άμβλωση, πράγμα που τις οδηγεί σε ιδιωτικά κέντρα.
«Αν με ρωτάτε σαν υπουργό αν αισθάνομαι ότι κάποια γυναίκα που θέλει να κάνει μια άμβλωση και θα την αναζητήσει στο Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν θα καταφέρει να την κάνει; Αισθάνομαι ότι τελικά θα καταφέρει να την κάνει. Μπορεί με μια μεγαλύτερη ταλαιπωρία ή χιλιομετρική απόσταση, αυτό, ναι, μπορεί και να συμβαίνει» απάντησε ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος παραδέχτηκε την έλλειψη πρόσβασης σε αρκετά νοσοκομεία του ΕΣΥ, την οποία σύνδεσε με την απουσία γυναικολογικών κλινικών σε πολλά από αυτά.
Το πράγμα θα μπορούσε να μείνει εκεί. Θα μπορούσε να συνεχιστεί με μια συζήτηση για το εάν και σε ποιον βαθμό είναι φυσιολογικό να μην είναι αυτονόητες οι γυναικολογικές κλινικές σε κάθε νοσοκομείο. Ή μια συζήτηση για την κατανομή κονδυλίων στον προϋπολογισμό του κράτους που οδηγεί σε αυτή την έλλειψη. Μια τέτοια συζήτηση θα μπορούσε να καταλήξει σε ανώδυνα ευχολόγια και να κλείσει το θέμα χωρίς πολλά-πολλά.
Ο υπουργός Υγείας δεν έμεινε όμως εκεί. Για να δείξει προφανώς ότι δεν έχει την άμβλωση του πεταματού, σκέφτηκε να τη συνδέσει με άλλες ιατρικές πράξεις. Η καθυστέρηση και η ταλαιπωρία, μας είπε, είναι «κάτι που μπορεί να συμβαίνει για έναν καρκινοπαθή που θα πάρει χημειοθεραπεία, για έναν ασθενή που θέλει να κάνει μια συγκεκριμένη χειρουργική πράξη και ούτω καθεξής, δεν είναι μόνο για την άμβλωση».
Και αν η σύνδεση του δικαιώματος στην άμβλωση με την ασθένεια – και όχι με την αυτοδιάθεση του σώματος – είναι από μόνη της προβληματική, η δευτερολογία του υπουργού κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
«Ευτυχής»
Εκεί ο υπουργός κατέληξε στο «θα ήμουν πολύ ευτυχής αν κάναμε μια συζήτηση στην Επιτροπή για το Δημογραφικό. Πώς θα κάνουμε περισσότερα παιδιά; Αυτό με ανησυχεί πολύ περισσότερο, για να είμαι πολύ ειλικρινής».
Πόσο πιο απλά να το θέσει; Ο υπουργός αναγκάζεται να αναφερθεί στην άμβλωση επειδή ρωτήθηκε, αλλά η έγνοια του είναι το Δημογραφικό. Πώς θα βοηθήσει τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες δεν μας είπε. Γιατί αυτό που προφανώς τον ενδιαφέρει είναι η γυναίκα ως αναπαραγωγική μηχανή. Να ξεχάσει τα δικαιώματα και τις επιλογές, να ξεπεράσει την «ασθένεια», να αποφύγει τις «περιττές» ιατρικές πράξεις και να προσφέρει επιτέλους στο έθνος το σώμα της. Αρκετά τρομακτικό, δεν νομίζετε;
