Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Quos Deus vult perdere, prius dementat. («Όποιον θέλουν οι θεοί να καταστρέψουν, πρώτα τον κάνουν να παραφρονήσει.»)
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αγγίζει τα όρια της τραγωδίας. Και υπάρχουν στιγμές που καταλήγει σε καθαρή κωμωδία. Στον ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς για τα στελέχη του, συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Ο απόλυτος παραλογισμός.
Την ώρα που κορυφαία στελέχη αναζητούν εναγωνίως μια νέα «προοδευτική συνεργασία», μοιάζουν να κυνηγούν έναν άνθρωπο που δείχνει να έχει πάρει τις αποφάσεις του. Ο Αλέξης Τσίπρας, με κάθε δημόσια παρέμβασή του, εκπέμπει το ίδιο μήνυμα: ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον γνώρισε η ελληνική κοινωνία, έχει ολοκληρωθεί και είναι προσηλωμένος στο νέο εγχείρημα του με την ΕΛΑΣ.
Κι όμως, στον ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν να συμπεριφέρονται σαν να αρκεί μια πρόσκληση για να ξαναβρεθούν με τον πρώην πρωθυπουργό και να λύσει τα αδιέξοδά τους. Το παράδοξο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς ότι έχει προηγηθεί εσωκομματική απόφαση να αποφεύγεται κάθε αντιπαράθεση μαζί του. Ένα κόμμα, δηλαδή, επιλέγει να μη συγκρουστεί με κάποιον που δεν ηγείται του κόμματος, δεν συμμετέχει στα όργανά του και δεν δείχνει να συμμερίζεται τον πολιτικό του σχεδιασμό. Η εικόνα αυτή δεν αποπνέει αυτοπεποίθηση, αλλά αποκαλύπτει πολιτική αμηχανία.
Η πρωτοβουλία της εσωκομματικής μειοψηφίας για έκτακτη σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Δεν υπάρχει κοινή στρατηγική ούτε κοινή αντίληψη για το αύριο. Άλλοι εξακολουθούν να επενδύουν στο ενδεχόμενο της συνεργασίας ή συμπόρευσης με τον Τσίπρα, άλλοι προσπαθούν να διασώσουν το σημερινό κομματικό οικοδόμημα και άλλοι αναζητούν απλώς έναν τρόπο πολιτικής επιβίωσης.
Το πιο κωμικοτραγικό στοιχείο είναι ότι όσο περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να έχει ανάγκη τον Αλέξη Τσίπρα, τόσο περισσότερο ο ίδιος επιμένει να χαράσσει διακριτή πορεία. Για τον πρώην Πρωθυπουργό έχει ανοίξει ένας νεος κύκλος και η επίμονη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να τον παρουσιάζει ως μελλοντικό σύμμαχο μοιάζει περισσότερο με πολιτική αυταπάτη παρά με ρεαλιστικό σχεδιασμό.
Στην πολιτική, όμως, οι αυταπάτες πληρώνονται ακριβά. Δεν μπορείς να οικοδομήσεις στρατηγική πάνω στην προσδοκία ότι κάποιος θα σου λύσει τα προβλήματα που εσύ αδυνατείς να αντιμετωπίσεις. Πολύ περισσότερο όταν ο ίδιος, με τις δημόσιες παρεμβάσεις του, αναδεικνύει διαφορετικούς δρόμους και διαφορετικές πολιτικές συνθέσεις.
Ένα κόμμα που περιμένει τη σωτηρία από έναν άνθρωπο που δείχνει να κοιτάζει αλλού, δεν σχεδιάζει το μέλλον του. Απλώς αρνείται να αποδεχθεί το παρόν. Και αυτή είναι, ίσως, η πιο χαρακτηριστική εικόνα της σημερινής κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν την εξαΰλωση.
