Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η ελληνική «μαύρη» κωμωδία «Η μεγάλη σφαγή των Β ΚΑΠΗ Αλίμου» στην οποία πρωταγωνιστούν ερασιτέχνες ηθοποιοί είναι μια ανάσα στο δύσκολο είδος της κωμωδίας – και δη της ελληνικής, ενώ το θρίλερ «Fuze» του Ντέιβιντ Μακένζι σε παρασύρει μέσα από μια ιστορία τρομοκρατίας στο σύγχρονο Λονδίνο, η οποία όμως κρύβει ένα μυστικό που φέρνει τα πάνω κάτω.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Η μεγάλη σφαγή των Β ΚΑΠΗ Αλίμου»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2026
Σκηνοθεσία: Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος
Ηθοποιοί: Ελλη Ξείπα, Νίκος Δαμουλής, Αρης Κρούσκος, Λυδία Μπαγεώργου κ.α.
Δεν ξέρω αν οφείλεται στον ενθουσιασμό της στιγμής και όταν αργότερα ξαναδώ αυτήν την ταινία να αλλάξω γνώμη αλλά θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δεν με εξέπληξε θετικά. Γιατί τέτοια ενέργεια δεν την διακρίνεις συχνά σε ελληνική ταινία, ενώ σπανίως το «μαύρο» χιούμορ, επίσης σε ελληνική ταινία, λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά όσο εδώ. Το γεγονός δε ότι όλοι οι ηθοποιοί που εμφανίζονται στην «Μεγάλη σφαγή των Β ΚΑΠΗ Αλίμου» είναι ερασιτέχνες (κάτοικοι Δήμου Αλίμου που έκανε την παραγωγή της) με άφησε, κυριολεκτικά, άφωνο. Τολμώ να πω δε ότι είμαι σίγουρος πως κάποιοι επαγγελματίες θα ζηλέψουν.
Στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί, ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος (βάση του οποίου είναι το Λος Αντζελες) δουλεύει θαυμάσια την μεταφορά σε εικόνες μιας ιστορίας που θέλει μια υστερική σκηνοθέτιδα (Λυδία Μπαγεώργου) να προσπαθεί να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ γύρω από μια μυστηριώδη έκρηξη βόμβας στα Β ΚΑΠΗ Αλίμου.
Αν από μόνο του αυτό ακούγεται…παράλογα ελκυστικό, που να δείτε την ταινία. Ο Σκλάβος φτιάχνει χαρακτήρες που κινούν το ενδιαφέρον, χαρακτήρες που σε κάνουν να (τους) νιώθεις, ίσως και να ψιλοταυτίζεσαι μαζί τους. Δεν χλευάζει την τρίτη ηλικία. Απεναντίας προσπαθεί να την καταλάβει σχολιάζοντας ταυτόχρονα αδικίες των καιρών μας, όπως π.χ. το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να καταστραφεί για κάτι που δεν έκανε.
Το συναίσθημα μπροστά στα όσα παρακολουθούμε δεν είναι ένα. Την μια στιγμή νιώθεις ότι παρακολουθείς κωμωδία με τον Λουί Ντε Φινές, την άλλη το χαμόγελο παγώνει και το αντικαθιστά η θλίψη και το παράπονο για τους τρεις ηλικιωμένους που θεωρούνται ύποπτοι (Ελλη Ξείπα, Νίκος Δαμουλής, Αρης Κρούσκος). Και όταν η ταινία τελειώνει, το πρώτο που περνά από το μυαλό σου είναι «ας είχε λίγο ακόμα…»
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – OPTIONS ESCAPE ΙΛΙΟΝ – ΕΛΛΗΝΙΣ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΤΡΙΑΝΟΝ – ΛΑΟΥΡΑ – ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΑΣΤΕΡΙ ΙΛΙΟΝ – ΣΙΝΕ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ – ΦΛΟΙΣΒΟΣ – ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – OPTIONS ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΕΛΛΗΝΙΣ
«Fuze»
Παραγωγή: Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Μακένζι
Ηθοποιοί: Ααρον Τέιλορ-Τζόνσον, Τέο Τζέιμς κ.α.
Όλα δείχνουν ότι έχουν τοποθετηθεί βόμβες σε ένα πολυσύχναστο μπλοκ του Λονδίνου και η ευθύνη για την απενεργοποίησή τους πέφτει πάνω στους ώμους ενός cool στρατιωτικού (Ααρον Τέιλορ Τζόνσον), με θητεία στον πόλεμο του Ιράκ, που πρέπει να συνεργαστεί με την αστυνομία. Μια υπόθεση καταστολής τρομοκρατικής πράξης λοιπόν στην καρδιά της βρετανικής πρωτεύουσας. Όχι ακριβώς ρουτίνα αλλά οι πάντες συμπεριφέρονται σαν να ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν.
Μόνο που αυτό το γρήγορο θρίλερ, στο οποίο ο χώρος είναι στοιχείο εξέχουσας σημασίας, αλλιώς ξεκινά, αλλιώς προχωρά και αλλιώς ολοκληρώνεται – και εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία του. Αυτή είναι η δύναμη μιας ταινίας που σου κλείνει διαρκώς το μάτι αλλά εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι, απορροφημένος καθώς είσαι από την έντονη δράση.
Γνωστός κυρίως από την μεγάλη επιτυχία «Πάση θυσία» (Hell or high water, 2016), ένα «σύγχρονο γουέστερν» με φόντο τον αμερικανικό Νότο, ο Ντέιβιντ Μακένζι, στο «Fuze» βρίσκεται στα λημέρια του, το Λονδίνο και αξιοποιεί με σχολαστική προσοχή κάθε σπιθαμή του χώρου της ιστορίας. Χάρη στο σπιντατο γύρισμα και το εξαιρετικά προσεγμένο μοντάζ, ο Βρετανός σκηνοθέτης δημιουργεί άψογα το κλίμα έντασης και αγωνίας που ένα τέτοιο θέμα απαιτεί, μόνο που στο μανίκι του είναι καλά κρυμμένος ένας άσος για τον οποίο όσο το λιγότερα πεις, τόσο το καλύτερο για τον υποψήφιο θεατή.
Με αυτή την μικρή (φαινομενικά) ταινία, ο Μακένζι που κλείνει περίπου τριάντα χρόνια στον χώρο του κινηματογράφου (μια γνωστή ταινία του είναι ο «Νεαρός Αδάμ» ένα άκρως ατμοσφαιρικό βρετανικό φιλμ με τους Γιούαν Μακ Γκρέγκορ και Τίλντα Σουίντον), αποδεικνύεται πραγματικά ένας μεγάλος μάστορας, ένας σκηνοθέτης με ώριμη ματιά και τεράστια ικανότητα στην οικονομία της αφήγησης μένοντας μόνο στα απολύτως απαραίτητα. Το «Fuze» είναι μια ταινία, που πολύ πιθανόν θα ζηλέψει ακόμα και ο Γκάι Ρίτσι.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ – ΘΗΣΕΙΟΝ – ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (ΕΚΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ) – OPTIONS ESCAPE ΓΛΥΦΑΔΑ- ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΕΛΛΗΝΙΣ – ΣΙΝΕ GALATSI – SINE KATERINA – AΘHNAION – AΕΛΛΩ- ΑΛΣΟΣ ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – CINEMA ONE – ΒΑΚΟΥΡΑ κ.α.
«72 ώρες προθεσμία» (Pressure)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Αντονι Μάρας
Ηθοποιοί: Μπρένταν Φρέιζερ, Αντριου Σκοτ. Ντέμιαν Λιούις κ.α.
Το να μεταφέρεις στο σινεμά μια ιστορία στην οποία ο καιρός είναι η λέξη κλειδί και μετεωρολόγοι οι βασικοί ήρωες, δεν είναι ούτε το ευκολότερο, ούτε το ελκυστικότερο πράγμα για ταινία «πολεμικού περιεχομένου» όπως η εν λόγω. Παρ’ όλ’ αυτά, ο σκηνοθέτης Αντονι Μάρας (Hotel Mumbai) το τόλμησε και το αποτέλεσμα είναι ευπρόσδεκτο ως ψυχαγωγία και ενδιαφέρον από ιστορικής άποψης.
Όπως ξέρουμε, στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, η απόβαση των Συμμαχικών Δυνάμεων στη Νορμανδία έγινε την 6η Ιουνίου 1944. Ωστόσο, η μεγάλη αγωνία του Αμερικανού αρχιστράτηγου Ντουάιτ – Αϊκ- Αϊζενχάουερ (Μπρένταν Φρέιζερ), υπεύθυνου της επιχείρησης ήταν ο καιρός. Τον ήθελε με το μέρος του. Ο Αμερικανός μετεωρολόγος (Κρις Μεσίνα) τον διαβεβαιώνει για καλοκαιρία κρίνοντας από στατιστικά στοιχεία προηγούμενων ετών. Όμως ο γενικός υπεύθυνος μετεωρολόγος, ένας αγέλαστος, αρκετά αντιπαθής Σκωτσέζος αξιωματικός ονόματι Σταγκ (Αντριου Σκοτ) έχει αντίθετη γνώμη.
Μια ταινία σε πολεμικό φόντο λοιπόν, μόνο που εδώ το πεδίο μάχης είναι το επιτελείο, εκεί όπου λαμβάνονται οι μεγάλες αποφάσεις. Ο χρόνος πιέζει, τα πνεύματα οξύνονται, τα αίματα ανάβουν και αυτό που κυρίως ενδιαφέρει τον Μάρας, και το χειρίζεται καλά, είναι οι συγκρούσεις ανθρώπινων χαρακτήρων, ανάμεσα στους οποίους και ο Βρετανός στρατάρχης Μοντγκόμερι (πολύ καλός ο Ντέμιαν Λιούις σε έναν μικρό ρόλο).
Ολοι φοβούνται το λάθος από το οποίο μπορούν να χαθούν χιλιάδες ζωές και όλοι γνωρίζουν ότι η αστάθεια του καιρού μπορεί να γκρεμίσει σαν χάρτινο πύργο κάθε πρόβλεψη. Επιτυχία της ταινίας είναι ότι ενώ ξέρουμε το αποτέλεσμα της απόβασης, καταφέρνει να δημιουργήσει αγωνία μέσα από τις ανταλλαγές επιχειρημάτων, τις συγκρίσεις με άλλες περιοχές, όπως και τα προσωπικά πείσματα. Δεν θα μείνει στην Ιστορία αλλά για ένα ξέγνοιαστο δίωρο με λίγο μάθημα… Ιστορίας προσφέρεται μια χαρά.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: ΨΥΧΙΚΟ – ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΧΛΟΗ – ΛΙΛΑ – ΦΙΛΙΠ – ΑΜΥΝΤΑΣ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΤΡΙΑΝΟΝ ΣΑΡΩΝΙΔΑ – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE MALL – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΑΛΕΞ – ΒΑΚΟΥΡΑ – OPTIONS MAKEDONIA κ.α.
«Romeria»
Παραγωγή: Ισπανία, 2025
Σκηνοθεσία: Κάρλα Σιμόν
Ηθοποιοί: Λουτσία Γκαρσία, Μιτς Μαρτίν κ.α.
Στην ημιαυτοβιογραφική αυτή ταινία της Ισπανίδας σκηνοθέτιδας Κάρλα Σιμόν, σε πρώτο πλάνο βρίσκουμε τη Μαρίνα (Λουτσία Γκαρσία) μια έφηβη που επισκέπτεται συγγενείς της σε μια παραθαλάσσια πόλη της Ισπανίας, προκειμένου να συλλέξει κάποια έντυπα. Το κορίτσι είναι έξυπνο, λιγομίλητο, κρατάει αποστάσεις όπως και μια κάμερα που καταγράφει στιγμές με τους γύρω της.
Συναντά πρόσωπα που δεν της λένε πολλά, ακούει διάφορα, κυρίως ιστορίες από το παρελθόν, τοποθετημένες στην δεκαετία του 1980, τότε που το καθεστώς του δικτάτορα Φράνκο είχε κλείσει τον κύκλο του και η Ισπανία προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Ολα αυτά σε μια πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, χωρίς να συμβαίνουν πολλά στον παρόντα χρόνο. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Ακούμε αφηγήσεις για πολλά που έχουν συμβεί στον παρελθόν και μαζί τους ερωτήματα όπως «τι σήμαινε να είσαι νέος στην δεκαετία του 1980;» ή «πόση σημασία έχει τελικά το βιολογικό παρελθόν σου;». Το να έχεις ίδιο αίμα με την οικογένειά σου σε κάνει απαραιτήτως μέλος της;
Ερωτήματα φυσικά που σηκώνουν συζήτηση και προκαλούν την περιέργεια. Μόνο που η επικοινωνία όλων των παραπάνω δεν ανήκει στα δυνατά σημεία της ταινίας, οι κουβέντες για πρόσωπα και καταστάσεις που δεν βλέπουμε ποτέ είναι πάρα πολλές, ο ρυθμός άτονος και η αμηχανία της κοπέλας αντανακλάται ως πλήξη σε μας του θεατές.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΚΑΡΜΕΝ – ΣΤΕΛΛΑ – ΔΑΦΝΗ – ΑΒΑΝΑ – ΑΘΗΝΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΑΘΗΝΑΙΑ – ΔΙΑΝΑ – ΔΙΟΝΥΣΙΑ – ΝΑΝΑ – ΟΡΦΕΑΣ ΣΑΡΩΝΙΔΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ κ.α.
«Νόβακ»
Παραγωγή: Ελλάδα/ Ινδία/ Ελβετία, 2025
Σκηνοθεσία: Χάρης Λαγκούσης
Ηθοποιοί: Ζλάτκο Μπούριτς, Eλενα Τοπαλίδου κ.α.
Η ιδέα πίσω από αυτήν την ταινία ξαφνιάζει, τόσο όσο τελικά η ίδια η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου στην μεγάλου μήκους μυθοπλασία σκηνοθέτη Χάρη Λαγκούση: ένα γκρουπ από εντελώς αταίριαστους μεταξύ τους τύπους, κλείνεται μέσα σε ένα σπίτι στην Ελλάδα προκειμένου να «ξαναδώσει ζωή» σε μια ξεχασμένη θεωρία για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση.
Με άλλα λόγια, έχεις ήδη την αίσθηση ότι η ταινία έχει τελειώσει πριν καν αρχίσει. Παρ’ όλ’ αυτά περιμένεις. Μαθαίνεις ότι γκουρού αυτής της ομάδας, ο απόλυτος μέντορας του γκρουπ, είναι ο Νόβακ (Ζλάτκο Μπούριτς), ένας «παροπλισμένος» Κροάτης νευροεπιστήμονας. Κροάτης; Ο Νόβακ λοιπόν, όχι ακριβως άνθρωπος με τους καλύτερους τρόπους κοινωνικής συμπεριφοράς, θεωρείται ιδιοφυία και όλοι βασίζονται πάνω του χωρίς να κρύβουν την ενόχλησή τους από τους τρόπους του.
Οπότε περιορισμένη σε ένα κακοφωτισμένο, βρώμικο σπίτι που μπροστά του η μουχλιασμένη βίλα στους «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας» του Νίκου Παναγιωτόπουλου δείχνει παράδεισος, αυτοί οι Οπενχάιμερ του γλυκού νερού αρχίζουν τις αναλύσεις θεωριών και τα πειράματα, ανταλλάσσουν μεταξύ τους όρους που ούτε οι ίδιοι δείχνουν να καταλαβαίνουν και φέρονται λες και πρόκειται να ανακαλύψουν το φάρμακο για την αθανασία. Τρώνε, πίνουν, πάνε στη τουαλέτα, κοιμούνται και τσακώνονται χωρίς να έχεις καταλάβει με πλήρη σαφήνεια τον λόγο που γίνονται όλα αυτά – και αφήνω στην άκρη τον λόγο για να τα παρακολουθήσεις.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: ΔΙΑΝΑ
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
«Η ζούγκλα της ασφάλτου» (The asphalt jungle, ΗΠΑ, 1950).
Ιδιαίτερα βίαιο νουάρ του Τζον Χιούστον (υποψήφιος για Οσκαρ σκηνοθεσίας) με τον Λούις Κάλχερν στον ρόλο ενός διεφθαρμένου δικηγορου, αρχηγού μιας σπείρας κακοποιών που στοχεύει στην μεγάλη ληστεία. Αλλά ως συνήθως σε αυτά κάτι στραβώνει. Το υποψήφιο για Οσκαρ σενάριο των Χιούστον – Μπεν Σάντοου, είναι βασισμένο στο θαυμάσιο pulp μυθιστόρημα του Γ. Ρ. Μπερνέτ αλλά πέρα από την ιστορία της, η ταινία ξεχωρίζει χάρη στην ατμοσφαιρική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Χάρολντ Ρόσον (υποψηφιότητα για Οσκαρ) και τις απίστευτες φάτσες του υποκόσμου που περιέχει – από τον παλικαρά ομορφάντρα Στέρλινγκ Χέιντεν, ως τον «χαρακωμένο» Μαρκ Λόρενς ή τον γερο «εγκέφαλο» της ληστείας (Σαμ Τζάφι – υποψήφιος για Οσκαρ Β ρόλου). Να σημειωθεί ότι η «Ζούγκλα της ασφάλτου» είναι μια από τις ταινίες που ανέδειξαν την Μεριλιν Μονρόε (σε ρόλο μοιραίας γυναίκας).
Βαθμολογία: 4 ½
ΑΘΗΝΑ:ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ
Υπεράνω πάσης υποψίας (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto, Ιταλία, 1971)
Νικήτρια στην κατηγορία του Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και υποψήφια για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την μεγάλη οθόνη, αυτή η βιτριολική σάτιρα του Ελιο Πέτρι, που αποκτά ιδιαίτερο «χρώμα» χάρη στην παιχνιδιάρικη μουσική του Ένιο Μορικόνε, είναι, επί τοις ουσίας ένα σχόλιο για το φασισμό αλλά και την έπαρση της εξουσίας. Δίνοντας χώρο στον Τζιάν Μαρία Βολοντέ να πλάσει έναν από τους πιο σύνθετους και «λοξούς» ήρωες της ούτως ή άλλως αξιομνημόνευτης κινηματογραφικής καριέρας του, ο Πέτρι με ένα πραγματικά υποδειγματοικό σενάριο, καταγράφει στιγμή προς στιγμή την προσπάθεια ενός αλαζόνα υψηλόβαθμου επιθεωρητή της αστυνομίας (Βολοντέ), να αποδείξει ότι είναι υπεράνω υποψίας και ότι κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για τον φόνο της ερωμένης του (Φλορίντα Μπολκάν) που διέπραξε ο ίδιος (κάτι που βλέπουμε στα πρώτα λεπτά της ταινίας).
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΕΚΡΑΝ – ΖΕΦΥΡΟΣ – ΑΜΙΚΟ – ΑΝΟΙΞΙΣ – ΟΑΣΙΣ
«Η γκαρσονιέρα» («The appartment», ΗΠΑ, 1960)
Αυτή η κλασική κωμωδία του Μπίλι Γουάιλντερ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις καθώς επαναπροβάλλεται κατά καιρούς στα θερινά σινεμά και έχει μεταδοθεί ποολλάκις από την τηλεόραση. Βραβευμένο με πολλά Οσκαρ (ανάμεσά τους και το καλύτερης ταινίας), το αξεπέραστο αυτό φιλμ που αφηγείται την ιστορία ενός πολύ παράξενου ερωτικού τριγώνου (Τζακ Λέμον, Σίρλεϊ Μακ Λέιν, Φρεντ Μακ Μάρεϊ), είναι μια δαντέλα ευφυών διαλόγων, πλανοθεσίας (προσέξτε τους εσωτερικούς εργασιακούς χώρους) και «ζεστών» ερμηνειών. Μην την χάσετε αν δεν την έχετε δει και ξαναδείτε την όσοι την έχετε ήδη υπόψη σας! Παραμένει αγέραστη.
Βαθμολογία: 4
ΑΘΗΝΑ: ATENE
«Οι ονειροπόλοι» («The dreamers» Ιταλία/ Γαλλία/ Αγγλία, 2003)
Η «επιστροφή» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στο Παρίσι της έκρυθμης Ανοιξης του 1968, γίνεται εδώ μέσα από την ιστορία τριών εφήβων (Μάικλ Πιτ, Λουί Γκαρέλ, Εύα Γκριν) που βιώνουν τα γεγονότα των μεγάλων πολιτικών αλλαγών ενώ πειραματίζονται με τα συναισθήματα και την σεξουαλικότητά τους. Εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Τhe holy innocents» του Ζιλμπέρ Αντέρ, η ταινία εφάπτεται απλώς των ιστορικών γεγονότων διότι πρόθεση του Ιταλού σκηνοθέτη δεν υπήρξε η ακριβής αναπαράσταση των ιστορικών γεγονότων αλλά μια αμιγώς ανθρωποκεντρική ιστορία, ένα weird love story, ενταγμένo με ιλουστρασιόν τρόπο στην περίοδο των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών αλλαγών εκείνης της περιόδου.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: ΕΚΡΑΝ – ΑΜΙΚΟ
Τέλος στις αίθουσες προβάλλεται επίσης η περιπέτεια φαντασίας «Supergirl» (ΗΠΑ, 2026) που στηρίζεται στο κόμικ της DC. Την σκηνοθέτησε ο Κρεγκ Γκιλέσπι με πρωταγωνιστές την Μίλι Αλκοτ (Superman) και τον Ντέιβιντ Κόρενσγουετ (Superman).
