Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η κυβέρνηση του Λιβάνου βρίσκεται οριακά σε θέση να ανταποκριθεί στις βασικές λειτουργίες ενός κράτους. Μπορεί να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα μόλις για λίγες ώρες την ημέρα, ενώ οι πολίτες αποφεύγουν το κατεστραμμένο νόμισμα της χώρας και χρησιμοποιούν δολάρια. Ο στρατός είναι η δεύτερη ισχυρότερη δύναμη στο εσωτερικό, μετά τη Χεζμπολάχ — ή η τρίτη, αν συνυπολογιστεί το Ισραήλ, το οποίο έχει επεκτείνει τη μακρόχρονη κατοχή του σε τμήματα του Λιβάνου.
Ωστόσο, η κυβέρνηση δέχεται αυξανόμενες πιέσεις από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ αλλά και από τμήματα της ίδιας της λιβανικής κοινωνίας για μια σύγκρουση με τη Χεζμπολάχ, εξέλιξη που ενέχει τον κίνδυνο να οδηγήσει τη χώρα σε νέο εμφύλιο πόλεμο.
Τι προβλέπει το σχέδιο
Η πίεση αυτή εκδηλώνεται μέσω μιας νέας —και ήδη εύθραυστης— συμφωνίας εκεχειρίας για τον τερματισμό του πολέμου με το Ισραήλ, ο οποίος έχει αναστατώσει τον Λίβανο από τις αρχές Μαρτίου, όταν η Χεζμπολάχ τάχθηκε στο πλευρό του Ιράν και άρχισε να εκτοξεύει ρουκέτες κατά μήκος των συνόρων. Η συμφωνία προβλέπει ότι το λιβανικό κράτος θα ανακτήσει σταδιακά τον έλεγχο της επικράτειάς του, την ώρα που θα προχωρά στον αφοπλισμό και τη διάλυση της οργάνωσης.
Πρόκειται για ένα σχέδιο που είχε δοκιμαστεί και μετά τον τελευταίο πόλεμο Ισραήλ–Χεζμπολάχ στα τέλη του 2024 και είχε σημειώσει κάποια πρόοδο, αλλά το οποίο κατέρρευσε όταν η Χεζμπολάχ – που εκπροσωπεί πολλούς από τους σιίτες μουσουλμάνους του Λιβάνου και είναι μια από τις πιο ισχυρές ένοπλες μη κρατικές οργανώσεις παγκοσμίως- αρνήθηκε να αφοπλιστεί.
Το κλίμα στη χώρα έχει γίνει ακόμη πιο τεταμένο, καθώς ο Λίβανος βρίσκεται όλο και περισσότερο στο επίκεντρο της ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης. Το Ιράν επιδιώκει η εκεχειρία στον πόλεμό του με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, να περιλαμβάνει και τον Λίβανο. Το Ισραήλ και το Ιράν αντάλλαξαν πυρά μετά το ισραηλινό πλήγμα στα νότια προάστια της Βηρυτού την Κυριακή, σε μια νέα κλιμάκωση που δοκιμάζει την εύθραυστη εκεχειρία του προέδρου Τραμπ στη Μέση Ανατολή.
Τι συμβαίνει με αφορμή τις ισραηλινές επιθέσεις
Οι πρόσφατες ισραηλινές χερσαίες επιχειρήσεις και αεροπορικές επιδρομές έχουν δημιουργήσει πάνω από ένα εκατομμύριο εσωτερικά εκτοπισμένους, πολλοί από τους οποίους ζουν πλέον σε σκηνές στους δρόμους της Βηρυτού. Οι εκτοπισμένοι σίτες μουσουλμάνοι αντιμετωπίζονται με καχυποψία, υπό τον φόβο ότι μπορεί να προκαλέσουν ισραηλινές επιδρομές σε γειτονιές χριστιανών, Δρούζων και σουνιτών. Η οργή απέναντι στη Χεζμπολάχ για την εμπλοκή της χώρας σε έναν νέο πόλεμο έχει ενταθεί, ωστόσο η οργάνωση —παρά την αποδυνάμωσή της από τα ισραηλινά πλήγματα του 2024— εμφανίζεται πολιτικά ενισχυμένη και καλεί τους Λιβανέζους να βγουν στους δρόμους και να αντισταθούν στην κυβέρνηση.
«Γνωρίζουμε πώς ξεκινά μια προσπάθεια αφοπλισμού της Χεζμπολάχ, αλλά δε γνωρίζουμε πώς θα τελειώσει», δήλωσε ο πρώην στρατηγός του στρατού και επικριτής της οργάνωσης Χαλίλ Χέλου.
Οι διαχωριστικές γραμμές επανέρχονται στο προσκήνιο
Ο Λίβανος διαχρονικά ισορροπεί στο όριο της κατάρρευσης της κρατικής δομής. Παγιδευμένος ιστορικά ανάμεσα στη Συρία, το Ισραήλ και ισχυρές πολιτοφυλακές από διαφορετικές θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες, δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει πλήρη κυριαρχία.
Οι ρωγμές αυτές έγιναν ξεκάθαρες με την έκρηξη του εμφυλίου πολέμου 1975–1990, όταν αντίπαλες σιιτικές, σουνιτικές, μαρωνιτικές χριστιανικές, παλαιστινιακές και δρούζικες πολιτοφυλακές, υπό τον έλεγχο πολέμαρχων, διαμοίρασαν τη χώρα σε θύλακες που προστατεύονταν από σημεία ελέγχου και από μαζικές εκτελέσεις. Οι συγκρούσεις διέλυσαν τη Βηρυτό, η οποία χωρίστηκε από τη «Πράσινη Γραμμή», την οποία οι αντίπαλες παρατάξεις δεν τολμούσαν να διασχίσουν.
Μέσα σε αυτό το χάος, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο το 1982 για να επιτεθεί στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, η οποία αντλούσε μαχητές από τους πρόσφυγες και τους απογόνους τους που είχαν εκτοπιστεί κατά την ίδρυση του Ισραήλ το 1948. Τα ισραηλινά στρατεύματα έφτασαν μέχρι τη Βηρυτό και, με τη βοήθεια ορισμένων χριστιανικών πολιτοφυλακών, κατέλαβαν σημαντικά τμήματα του νότου μέχρι το 2000.
Ανεβαίνει η κοινωνική ένταση
Η πιο πρόσφατη ισραηλινή εισβολή, η μαχητικότητα της Χεζμπολάχ και η ολοένα και βαθύτερη έχθρα μεταξύ των κοινοτήτων θυμίζουν σε πολλούς εκείνες τις σκοτεινές ημέρες. Ένα εκτεταμένο ταξίδι στον Λίβανο αποκάλυψε ότι οι διχαστικές δυνάμεις ενισχύονται ξανά, θέτοντας την κοινωνία υπό τη μεγαλύτερη πίεση των τελευταίων ετών.
«Το κράτος; Πού είναι το κράτος;» είπε ο Αλί αλ-Ντάγεχ, ένας 33χρονος πρόσφατα παντρεμένος που ζει με τη σύζυγό του σε μια σκηνή στον δρόμο, αφού το σπίτι του και ο φούρνος όπου εργαζόταν στα νότια προάστια της Βηρυτού καταστράφηκαν κατά τη φετινή σύγκρουση. «Είμαστε μόνοι μας».
Στη συνοικία της ελίτ στην παραθαλάσσια ζώνη Ζαϊτούνι Μπέι της Βηρυτού, οι πλούσιοι δειπνούν σε πολυτελή εστιατόρια κοντά στο ξενοδοχείο Four Seasons και διοργανώνουν πάρτι σε γιοτ. Στον ίδιο δρόμο, εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως σιίτες αλλά και Παλαιστίνιοι και Σύροι πρόσφυγες, ζουν σε καταυλισμούς με σκηνές. Ορισμένοι ανέφεραν ότι βρίσκονται εκεί επειδή ιδιοκτήτες ακινήτων από άλλες κοινότητες αρνήθηκαν να τους νοικιάσουν διαμερίσματα.
Το παρακείμενο σουνιτικό τέμενος αλ-Καντάρι ακολούθησε την αντίθετη στάση, ανοίγοντας τις πόρτες του και παρέχοντας προμήθειες σε σιίτες που είχαν βρει καταφύγιο σε ένα γειτονικό σουνιτικό σχολείο.
Ο Ιμάντ Σομπ, θρησκευτικός ηγέτης του τεμένους, είπε ότι ορισμένοι πιστοί ενοχλήθηκαν επειδή υποδέχτηκε ανθρώπους που ανήκουν στην κοινότητα της οργάνωσης που, όπως λένε, έσυρε τον Λίβανο στον πόλεμο. Επίσης ανησυχούσαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν στόχος αν βρισκόταν ανάμεσά τους μέλος της Χεζμπολάχ.
Οι ηγέτες της τοπικής κοινότητας λένε ότι η αδυναμία της κυβέρνησης να ελέγξει τη Χεζμπολάχ οδηγεί σε δυσπιστία και φαινόμενα αυτοδικίας. Σε μια περιοχή της ανατολικής χριστιανικής Βηρυτού, γνωστή για τις ακροδεξιές της συμμορίες, ομάδες ανδρών ντυμένων στα μαύρα συγκεντρώνονταν κοντά σε ένα κτίριο που έφερε μια τετραώροφη αφίσα του οπλοφορούντος Μπασίρ Τζεμαγιέλ, του μαρωνίτη χριστιανού πολιτικού και στρατιωτικού ηγέτη που δολοφονήθηκε το 1982.
«Αυτός ο πόλεμος είναι πολύ διαφορετικός από τον πόλεμο του 2024. Τώρα υπάρχουν παλιές έχθρες, διαιρέσεις και διακρίσεις με όρους κοινοτικούς. Έχω ακούσει ακόμη και Σουνίτες να λένε ότι υποστηρίζουν τον πόλεμο του Ισραήλ κατά της Χεζμπολάχ, των υποστηρικτών της και των Σιιτών γενικότερα», είπε ο Σομπ. «Ποτέ δεν είχα ακούσει τέτοια πράγματα από Σουνίτες στο παρελθόν. Προσπαθώ να κατευνάσω αυτά τα αισθήματα και να φέρω τους ανθρώπους πιο κοντά».
Οι ισραηλινές επιθέσεις ανεβάζουν το θερμόμετρο
Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι θα στοχοθετεί μέλη της Χεζμπολάχ όπου κι αν βρίσκονται, ακόμη και εκτός των παραδοσιακών τους προπυργίων, τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες περιοχές στο νότιο Λίβανο, τα νότια προάστια της Βηρυτού και την κοιλάδα Μπεκάα στα ανατολικά της χώρας.
Ισραηλινό πλήγμα στην Αΐν Σαάντε, μια χριστιανική πόλη στα βουνά έξω από τη Βηρυτό, σκότωσε τον Πιερ Μουαουάντ μαζί με τη σύζυγό του και έναν γείτονα. Δεν ήταν μέλος της Χεζμπολάχ, αλλά αξιωματούχος των Λιβανικών Δυνάμεων, ενός ιστορικά χριστιανικού κόμματος που αντιτίθεται σθεναρά στην οργάνωση. Ο ισραηλινός στρατός ανέφερε ότι η επίθεση είχε στόχο ένα στρατιωτικό κέντρο διοίκησης της Χεζμπολάχ και ότι λυπάται για τον θάνατο αμάχων.
Μετά το περιστατικό, ιδιοκτήτες ακινήτων έδιωξαν αρκετές οικογένειες σιιτών από διαμερίσματα της περιοχής, σύμφωνα με τοπικούς αξιωματούχους. Ένοπλοι άνδρες στην κηδεία του Μουαουάντ έδειχναν πιστόλια και τουφέκια, πυροβολώντας στον αέρα ως επίδειξη δύναμης.
«Προσπαθούμε να ηρεμήσουμε τους δρόμους για να διασφαλίσουμε ότι τα πράγματα δε θα κλιμακωθούν περαιτέρω», δήλωσε ο Ράζι Ελ Χάτζ, βουλευτής των Λιβανικών Δυνάμεων που εκπροσωπεί την περιοχή.
Λίγες ημέρες αργότερα, το απόγευμα της 8ης Απριλίου, το Ισραήλ μέσα σε 90 δευτερόλεπτα έπληξε 100 στόχους σε ολόκληρο τον Λίβανο, σε έναν από τους πιο φονικούς βομβαρδισμούς των τελευταίων ετών στη χώρα. Η επίθεση έπληξε εύπορες συνοικίες και κεντρικές τουριστικές περιοχές της Βηρυτού, τάραξε την ψυχολογία της λιβανικής κοινωνίας και οδήγησε ορισμένους πολιτικούς να καλέσουν τους ψηφοφόρους τους να μην επιτρέπουν την ενοικίαση κατοικιών από αγνώστους που βρίσκονται μεταξύ των εκτοπισμένων.
Ο Λίβανος είχε φτάσει κοντά σε μια κατάσταση αναρχίας πριν από περίπου πέντε χρόνια, μετά από μια σοβαρή τραπεζική κρίση, την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού που ισοπέδωσε τις παρακείμενες γειτονιές και κλόνισε την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, ενώ η πολιτική αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ εμπόδιζε τη χώρα να εκλέξει πρόεδρο για δύο χρόνια.
Η στρατιωτική συντριβή της Χεζμπολάχ από το Ισραήλ το 2024 άνοιξε τον δρόμο για μια πιθανή ανατροπή της κατάστασης αυτής. Το κοινοβούλιο εξέλεξε τον Τζόζεφ Αούν ως πρόεδρο και οι Ηνωμένες Πολιτείες χαιρέτισαν την ευκαιρία για την κυβέρνηση να ασκήσει την κυριαρχία της και να αφοπλίσει την ένοπλη οργάνωση.
Η Χεζμπολάχ συνεχίζει να πιέζει
Ο λιβανικός στρατός ξεκίνησε επιχειρήσεις για την εκκαθάριση των θέσεων και των αποθηκών όπλων της Χεζμπολάχ στον νότο, σε μια προσπάθεια που, όπως αναγνώρισαν τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ, είχε αποτελέσματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις έλαβε βοήθεια από ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών. Ωστόσο, μέχρι το φθινόπωρο, η πρόοδος είχε παγώσει, καθώς η Χεζμπολάχ είχε αρχίσει να επανεξοπλίζεται, και το Ισραήλ προειδοποιούσε ότι θα εξαπέλυε ξανά ισχυρές επιθέσεις.
«Ο στόχος του Ισραήλ ήταν να εμποδίσει τη Χεζμπολάχ να ξαναχτίσει τις δυνατότητές της, ενώ εμείς, από την πλευρά μας, εργαζόμασταν για την αποκατάστασή τους και ήμασταν διατεθειμένοι να πληρώσουμε το κόστος γι’ αυτό», δήλωσε ο αρμόδιος για τις σχέσεις της Χεζμπολάχ με τα μέσα ενημέρωσης, Γιούσεφ αλ-Ζέιν, σε μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων κατά τη διάρκεια πρόσφατου πρωινού στη Βηρυτό.
Η κυβέρνηση του Λιβάνου δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη Χεζμπολάχ από το να συμμετάσχει στον πόλεμο στο πλευρό του Ιράν. Ο πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωσε στις 2 Μαρτίου απαγόρευση των στρατιωτικών δραστηριοτήτων της οργάνωσης, όμως η Χεζμπολάχ την αγνόησε πλήρως. Αργότερα τον ίδιο μήνα, το υπουργείο Εξωτερικών διέταξε την αποχώρηση του πρέσβη του Ιράν από τη χώρα, αλλά εκείνος αρνήθηκε να φύγει.
«Ας γίνει απολύτως σαφές: ο αφοπλισμός σημαίνει εξόντωση και δε θα τον αποδεχτούμε ποτέ», δήλωσε ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κασέμ, σε ομιλία του τον Μάιο, στην οποία κάλεσε επίσης τους Λιβανέζους να σταθούν απέναντι στην κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση του Λιβάνου δεν είναι μόνο φτωχή και στρατιωτικά ασθενής, αλλά είναι και βαθιά διαιρεμένη από τις ίδιες διαχωριστικές γραμμές που χαρακτηρίζουν την κοινωνία στο σύνολό της. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ανέφερε τον Μάιο ότι η Χεζμπολάχ λαμβάνει πληροφορίες από αξιωματούχους μέσα στους μηχανισμούς ασφαλείας του λιβανικού κράτους, συμπεριλαμβανομένου του στρατού.
Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ο στρατός του Λιβάνου
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν τον μεγαλύτερο υποστηρικτή των Λιβανικών Ενόπλων Δυνάμεων, παρέχοντας περισσότερα από 3 δισ. δολάρια σε χρηματοδότηση από το 2006 και προσφέροντας εκπαίδευση στα λιβανικά στρατεύματα. Ο αδύναμος στρατός στερείται προηγμένων συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας και πυραυλικών δυνατοτήτων και διαθέτει μόνο έναν μικρό αριθμό επιθετικών αεροσκαφών. Οι χαμηλοί μισθοί αναγκάζουν πολλούς στρατιώτες να εργάζονται και σε δεύτερες δουλειές.
Εν ενεργεία και πρώην αξιωματικοί του λιβανικού στρατού αναγνωρίζουν ότι ο στρατός λειτουργεί περισσότερο ως ένας θεσμός με στόχο την ενότητα παρά ως μια αξιόμαχη πολεμική δύναμη. Οι δεκάδες χιλιάδες ενεργοί στρατιώτες του αντανακλούν το μωσαϊκό της χώρας, εκπροσωπώντας όλες τις θρησκευτικές κοινότητες. Από το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1990, ο στρατός έχει αφοπλίσει διάφορους μη κρατικούς δρώντες, έχει λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής μεταξύ αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων και έχει καταστείλει κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών και ισλαμιστικές ομάδες.
Αυτή τη φορά, όμως, η κατάσταση είναι πολύ πιο φορτισμένη. Οι Λιβανέζοι στρατιώτες δε θέλουν να θεωρηθεί ότι κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» του Ισραήλ και πολλοί δεν έχουν τη βούληση να έρθουν σε αντιπαράθεση με συμπολίτες τους, ακόμη κι αν πρόκειται για μέλη της Χεζμπολάχ, σύμφωνα με Αμερικανούς και Λιβανέζους αξιωματούχους. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, έχει δηλώσει ότι οι ΗΠΑ εργάζονται για τη δημιουργία ενός συστήματος στο οποίο επιλεγμένες και ελεγμένες μονάδες του λιβανικού στρατού θα λάβουν την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό ώστε να επιχειρούν κατά της Χεζμπολάχ, ώστε να μη χρειάζεται να το κάνει το Ισραήλ.
Το Ισραήλ έχει πλήξει χιλιάδες φορές τη Χεζμπολάχ μετά την εκεχειρία του Νοεμβρίου 2024 και παρότι ενέτεινε τις επιθέσεις την άνοιξη, βρίσκεται σε αδιέξοδο. Παρά τις απώλειες και την πίεση, η οργάνωση ανασυγκροτήθηκε. Στα τέλη του περασμένου έτους δημοσίευμα της Wall Street Journal ανέφερε ότι, η οργάνωση έχει επανεφοδιαστεί με ρουκέτες, αντιαρματικούς πυραύλους και βλήματα πυροβολικού μέσω λιμανιών και μέσω ακόμη ενεργών διαδρομών λαθρεμπορίου που διατρέχουν τη Συρία. Επίσης έχει επαναφέρει τον έλεγχο παλαιών αποθηκών όπλων και έχει κατασκευάσει ορισμένα νέα όπλα.
Οι μαχητές της Χεζμπολάχ χρησιμοποιούν πλέον νέες τακτικές, συμπεριλαμβανομένων εκρηκτικών drones που καθοδηγούνται μέσω οπτικής ίνας, τα οποία το Ισραήλ δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει. Σύμφωνα με αναλυτές, το Ισραήλ κινδυνεύει να παρασυρθεί σε έναν ακόμη μακροχρόνιο πόλεμο και σε μια περίπλοκη κατάσταση κατοχής, εάν επιχειρήσει το ίδιο να επιβάλλει τον αφοπλισμό της οργάνωσης.
Η εναλλακτική, όπως σημειώνεται, είναι μια ειρηνευτική διαδικασία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ μεταξύ Ισραήλ και λιβανικής κυβέρνησης, η οποία δε θα περιλαμβάνει άμεσα τη Χεζμπολάχ. Ο πρόεδρος του Λιβάνου φέρεται μάλιστα να χρησιμοποιεί μεσολαβητή για τις επαφές με τη Χεζμπολάχ, αντί να επικοινωνεί απευθείας με την οργάνωση, σύμφωνα με ανώτερους Λιβανέζους αξιωματούχους.
Ο παράγοντας Τραμπ και η συμφωνία Λιβάνου – Ισραήλ
Η Ουάσιγκτον έχει φιλοξενήσει σπάνιες άμεσες συνομιλίες σε επίπεδο πρεσβευτών μεταξύ των δύο κρατών. Έχει επίσης φέρει σε επαφή Ισραηλινούς και Λιβανέζους στρατιωτικούς αξιωματούχους με στόχο την ενίσχυση του συντονισμού σε επίπεδο ασφαλείας απέναντι στον κοινό τους αντίπαλο.
Ο πρόεδρος Τραμπ επιθυμούσε να συναντηθούν ο Αούν και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, όμως ο Αούν αντιστάθηκε, θεωρώντας ότι θα αποτελούσε υπερβολικά υψηλό πολιτικό ρίσκο, σύμφωνα με ανώτερους Λιβανέζους αξιωματούχους.
Ταυτόχρονα, ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι το Ισραήλ θέλει να υπάρχει ασφάλεια στις βόρειες κοινότητές του και θέλει να διασφαλίσει ότι μόνο ο λιβανικός στρατός θα βρίσκεται στην πλευρά των συνόρων του Λιβάνου, σύμφωνα με τους ίδιους αξιωματούχους.
Το σχέδιό του είναι το Ισραήλ να αποσυρθεί σταδιακά, επιτρέποντας στον λιβανικό στρατό να εισέλθει και να αναλάβει τον έλεγχο σε περιοχές που θα διευρύνονται, ανέφεραν. Αυτό ουσιαστικά είναι το σχέδιο στο οποίο συμφώνησαν ο Λίβανος και το Ισραήλ την περασμένη εβδομάδα. Την Πέμπτη, ισραηλινές δυνάμεις αποχώρησαν από τον νότιο δήμο Ντίμπμπιν και αντικαταστάθηκαν από τον λιβανικό στρατό.
Ανώτεροι Λιβανέζοι αξιωματούχοι θεωρούν ότι ο πόλεμος έχει δώσει ξανά ένα παράθυρο ευκαιρίας στην κυβέρνηση. Ενώ η Χεζμπολάχ επικαλείται την παρουσία ισραηλινών στρατιωτών που εισβάλλουν ως απόδειξη ότι τα όπλα της είναι απαραίτητα για την άμυνα της χώρας, η πρόσφατη καταστροφή και η αμηχανία που προκάλεσε η διείδυση των ισραηλινών υπηρεσιών στην οργάνωση έχουν πλήξει τη θέση της, ακόμη και εντός της σιιτικής κοινότητας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δεσμευτεί να βοηθήσουν στην ενίσχυση του λιβανικού στρατού, ο οποίος ωστόσο δεν είναι ακόμη η ισχυρότερη δύναμη στη σύγκρουση. Η παρουσία ισραηλινών drones πάνω από τη Βηρυτό, μαζί με τον συνεχή θόρυβο από κακώς ρυθμισμένες γεννήτριες ντίζελ, υπογραμμίζει την αδυναμία του κράτους.
Η καθημερινή αστυνόμευση αποτελεί πρόκληση. Τον Απρίλιο, δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν στον αέρα όταν εισήλθαν σε σουνιτική περιοχή της Βηρυτού για να συλλάβουν έναν χειριστή γεννήτριας που καταζητούνταν για παραβίαση των κανονισμών. Ξέσπασαν συγκρούσεις με κατοίκους που απέκλεισαν τους δρόμους. «Αν η κυβέρνηση δεν επιβάλλει τον νόμο απέναντι στη Χεζμπολάχ, γιατί να υπακούμε εμείς οι Σουνίτες;» υποστήριξαν.
«Οι πολίτες έχουν κουραστεί από την επιλεκτική και άνιση εφαρμογή των νόμων», δήλωσε ο Βαντάχ Σαντέκ, βουλευτής που εκπροσωπεί την περιοχή όπου σημειώθηκαν οι συγκρούσεις. «Οι Σουνίτες της Βηρυτού στέλνουν το μήνυμα ότι «κοιτάξτε, μπορούμε κι εμείς να κλείνουμε τους δρόμους»».
Οι εχθροπραξίες στοιχειώνουν πολλούς Λιβανέζους που έχουν ζήσει τον τελευταίο χαοτικό εμφύλιο πόλεμο της χώρας. «Τα συστατικά της κοινωνικής αναταραχής υπάρχουν ήδη», είπε ο Χέλου, ο πρώην Λιβανέζος στρατηγός. «Η συναισθηματική φόρτιση αυξάνεται».
