Γνώμες

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο

Η εικόνα των συγγενών των 57, για πρώτη φορά στον ίδιο κλειστό χώρο, αποτελεί μια συλλογική υπενθύμιση όχι μόνο της τραγωδίας, αλλά και της θλιβερής πτυχής μιας χώρας, η οποία σχεδόν αδυνατεί να εκσυγχρονιστεί

Μέχρι πρόσφατα, το στρες και οι επιπτώσεις του παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό αφηρημένες έννοιες. Σήμερα, όμως, αυτό αλλάζει.

Ετσι όπως κοιτάζω τα μπαλκονέτα, αυτά που κάποτε έμοιαζαν με «κοσμήματα» σκέφτομαι ότι μπορεί να πέσουν στο κεφάλι κάποιου περαστικού. Ξαφνικά όμως, έτσι όπως τα κοιτάζω εμφανίζονται καταπράσινα κλαδιά και μικρά λουλουδάκια.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μηδένισε δύο φορές τον πήχη της αξιολόγησης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της.

«... η πολιτεία έχει χρέος να ορθώσει τείχος προστασίας στους δικαστές και στον δικαστικό θεσμό».

Σε αυτή τη δίκη, η Δικαιοσύνη έχει χρυσή ευκαιρία να συμβάλει στο να ανακτηθεί το κύρος της και η εμπιστοσύνη των πολιτών στο δικαστικό μας σύστημα, που τελευταία για πολλούς, πολλούς λόγους είναι στα τάρταρα. Μεγάλες οι ευθύνες όλων

Το αφήγημα «δεν ξέραμε, δεν είδαμε, δεν έχουμε ευθύνη» πάσχει σοβαρά

Στον Λίβανο, σε μια χώρα ήδη εύθραυστη, τα παιδιά πληρώνουν το πιο βαρύ τίμημα

«...να σιγήσουμε για το θέμα των Τεμπών. Δεν προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση το δράμα 57 οικογενειών»

Τον τελευταίο τουλάχιστον έναν χρόνο η κινούμενη άμμος στο πολιτικό έδαφος μπορεί να μη δείχνει νικητή, αλλά σαφώς δείχνει χαμένους

Τι θα έκανε ο Τραμπ εάν η στρατιωτική του επιχείρηση υπάκουε στους κανόνες του θεάματος και έριχνε το Ιράν γρήγορα και εντυπωσιακά