συνταγή

Από την Αλεξανδρούπολη έως την Κρήτη κι από τη Ρόδο έως τη Κεφαλλονιά, σε όλη την Ελλάδα μαγειρεύουν πατάτες. Δεν τις μαγειρεύουν, όμως, με τον ίδιο τρόπο.

Ένα μεσημέρι στο σπίτι του σεφ του Monzu μάς έμαθε πολλά. Για την ισορροπία που καλούμαστε όλοι να βρούμε μέσα μας και για τα βιώματα που καλώς ή κακώς πάντα βγαίνουν στο πιάτο.

Γεννημένη στη Νέα Υόρκη από μητέρα Φινλανδή και πατέρα Έλληνα, η Άινο Μαυριγιαννάκη μεγάλωσε στα Χανιά και ζει τα τελευταία χρόνια στο Ελσίνκι παρασύροντας όλο και περισσότερους Βορειοευρωπαίους στο μεζέ, στον καφενέ και στις γεύσεις που χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά.

Από όλα τα χειμωνιάτικα λαχανικά, το κουνουπίδι είναι ίσως εκείνο που για πολλά χρόνια υπήρξε παρεξηγημένο. Έχει έρθει η εποχή να περάσει στην αντεπίθεση.

Σήμερα που ο καιρός δείχνει βροχή, ευκαιρία να μείνετε σπίτι και να βάλετε φαγητό στη φωτιά. Ένας βελούδινος πουρές κι ένα μελωμένο κρέας είναι ό,τι χρειάζεστε κι εμείς σας προτείνουμε όχι μία αλλά δύο συνταγές που θα κάνουν την Κυριακή σας σκέτη απόλαυση.

Υπάρχουν μαγαζιά που δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις, γιατί οι ιστορίες τους έχουν καθίσει στα τραπέζια πριν από εσένα. Η Βαλεντίνα στην Καλλιθέα είναι ένα από αυτά.

Αφράτοι, βελούδινοι, αρωματικοί και, κυρίως, όμοιοι με αυτούς που τρώγαμε κάποτε στα τραπέζια της παιδικής μας ηλικίας. Υπάρχει λόγος που οι λαχανοντολμάδες της ταβέρνας του Οικονόμου είναι τόσο διάσημοι κι εμείς τον μάθαμε από πρώτο χέρι.

Είναι το τέλειο πρωινό ή ένα απολαυστικό και γρήγορο φαγητό για όλες τις ώρες. Τα αβγά είναι το γευστικό μας καταφύγιο, το υλικό που μας λύνει τα χέρια και αποτελεί έμπνευση για αφράτες, αέρινες, γεμιστές και χορταστικές ομελέτες.

Μια κουζίνα βαθιά μυστηριακή, με τελετουργίες και παραδόσεις που μαρτυρούσαν δύναμη, προσωπικότητα, πείσμα αλλά και εσωστρέφεια. Στη Μάνη τίποτα δεν γινόταν –και δεν γίνεται– τυχαία. Ούτε, φυσικά, το σύγλινο.

Από τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας στα τραπέζια των προσφυγικών συνοικιών της Αθήνας, Υλικά, πιάτα, γεύσεις και άνθρωποι συνεχίζουν μέχρι σήμερα την πλούσια παράδοση της κουζίνας του Πόντου.

Πορτοκάλια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ και λεμόνια που μοσχοβολούν χειμώνα. Όλα αυτά γίνονται έμπνευση για υπέροχα κέικ και τάρτες – γλυκά φινετσάτα και ελαφριά, με πλούσια γεύση και εντυπωσιακή εμφάνιση.

Η διαδρομή του Δρόμου του Μεταξιού ξεκίνησε από την Τραπεζούντα και φτάνει μέχρι το σήμερα, αφηγούμενη την ιστορία της οικογένειας Αλεξανδρίδη και, μαζί, των Ποντίων προσφύγων, της παράδοσης και της κουζίνας τους.

Είτε γίνεται με χοιρινό είτε με μοσχάρι, είναι ένα φαγητό που δεν διεκδικεί εντυπωσιασμούς. Kάθε πιρουνιά του κρύβει μια παράδοση αιώνων και μια λιτότητα που εξελίχθηκε σε γκουρμέ προφίλ σχεδόν χωρίς να το καταλάβει.

Το παράξενο και κάπως παρεξηγημένο εσπεριδοειδές με την παχιά φλούδα και το μεθυστικό άρωμα, το γνωστό σε όλους μας κίτρο, συνδυάζεται ιδανικά με το λεμόνι και χαρίζει όλη την ιδιαιτερότητα της γεύσης του στο αφράτο κέικ που φτιάχνει για εμάς ο Ευγένιος Βαρδακαστάνης.

Οικογένειες χωρίζονται στα δύο και νοικοκυρές σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Άλλοι αγαπούν τα κοκκινιστά και άλλοι τρελαίνονται για λεμονάτα. Εμείς σας έχουμε και τα δύο, ώστε να επιλέξετε τι θα μαγειρέψετε για το Κυριακάτικο τραπέζι.

Η Χρύσα, μια μαγείρισσα που θα μπορούσε να είναι άνετα η πρωταγωνίστρια της ταινίας «Chocolat», μαγειρεύει για εμάς δύο υπέροχα πιάτα σε ένα φωτεινό περιβάλλον που σου επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου.

Παρά την ταπεινότητά τους, τα ρεβίθια έχουν πλούσια θρεπτική αξία και κρατούν ψηλά τη μαγεία της λιτής αλλά βαθιά νόστιμης ελληνικής κουζίνας.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τυχεροί γιατί βρήκαν νωρίς στη ζωή τους αυτό το οποίο ήταν προορισμένοι να κάνουν. Ο Τίμος Ζαχαράτος βρήκε από παιδί τη μαγειρική και δεν αναζήτησε ποτέ κάτι άλλο.

Ο Γκίκας Ξενάκης μας φιλοξένησε στο σπίτι του μια Κυριακή για να μιλήσουμε για τη γαστρονομία, τα βουνά που αγαπά και τις γεύσεις που ποτέ δεν προδίδει. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε υπέροχα.

Πολύτιμο και πανέμορφο, είναι από τα δώρα του χειμώνα. Σύμβολο τύχης και αφθονίας, το ρόδι δεν θα μπορούσε να λείπει από το τραπέζι των γιορτών μας.