Θοδωρής Πελαγίδης

Τέλος, η κυριαρχία του δολαρίου και η κεντρικότητά του στο διεθνές νομισματικό σύστημα (pax dollar era) τίθενται σε αμφισβήτηση, ενώ η ανεξαρτησία της Fed δοκιμάζεται, θέτοντας σε αυξανόμενη αβεβαιότητα τη νομισματική πολιτική. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο αυξάνεται η νομισματική αυτή αβεβαιότητα τόσο ενισχύεται η τιμή του χρυσού, γεγονός που καταδεικνύει και τη γενικότερη έλλειψη εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται γενικότερα για τα λεγόμενα fiat currencies.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν ενδιαφέρεται για το «δίκαιο εμπόριο» το οποίο έχει επικαλεσθεί στο παρελθόν

Ο αμερικανός πρόεδρος, δεν επικαλείται κάτι το συγκεκριμένο, δηλαδή συγκεκριμένα εμπόδια σε συγκεκριμένες αγορές για συγκεκριμένα αγαθά. Ούτε παρατηρείται κάποια διακριτική διαφοροποίηση τιμών εις βάρος των ΗΠΑ, δηλαδή τα ίδια αγαθά να πωλούνται σε υψηλότερες τιμές στις ΗΠΑ. Τα γενικά επιχειρήματα που προσφέρει είναι προφανώς αλυσιτελή και αδύναμα.

Σε ένα περιβάλλον μονοσήμαντης, «ενιαίας σκέψης» όπου ό,τι δε μας αρέσει κρύβεται κάτω απ’το χαλί, ο Μάριο Ντράγκι μας υπενθυμίζει, τεκμηριωμένα, τα κακά νέα.

Οι μισθολογικές εξελίξεις βρίσκονται πλέον στα θετικά επίπεδα των ρυθμών του πληθωρισμού, σε ένα περιβάλλον όμως οικονομικής στασιμότητας.

Ο εθισμός σε ένα δημοσιονομικό καθεστώς που δεν προσαρμόζει τα ποσοτικά και ποιοτικά μεγέθη στα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα των ανταγωνιστών μας μπορεί στα τέλη της δεκαετίας που διανύουμε, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί και οι γενναίες ευρωπαϊκές παροχές και διευκολύνσεις, να μας φέρουν ξανά μπροστά στην ανάγκη για δυσάρεστες προσαρμογές.

Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι μετά τη μεγάλη ύφεση στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα θα ακολουθούσαν δέκα και πλέον έτη ταχύρρυθμης οικονομικής μεγέθυνσης στις περισσότερες περιοχές του κόσμου. Η Κίνα πρωταγωνίστησε στην πορεία αυτή. Πάνω από το 1/3 της μεγέθυνσης αυτής και σχεδόν 50% της αύξησης του διεθνούς εμπορίου σχετίζονται με […]