Σε προηγούμενη επιφυλλίδα μου (9 Ιανουαρίου), μιλώντας για τις χρήσεις του όρου «εθνικός ποιητής» και για την υποτιθέμενη ανυπαρξία αυτού του όρου στη λογοτεχνική κριτική μας πριν από το 1859 (έτος της συγκεντρωτικής έκδοσης των σολωμικών ποιημάτων), έθετα το θέμα τού κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για εθνική ποίηση στα καθ’ ημάς και πριν από […]
Την εβδομάδα που αφήσαμε πίσω μας, οι πρόσφυγες από την Ουκρανία ξεπέρασαν τα 3 εκατομμύρια. Κι αν λάβουμε υπόψη τις εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούν να γίνουν, καθώς ο Οργανισμός προειδοποιεί πως, αν συνεχιστεί αυτός ο πόλεμος, θα βυθίσει στη φτώχεια το 90% του πληθυσμού της χώρας, γυρνώντας τελικά την Ουκρανία […]
Το Νορίλσκ, σε απόσταση 300 χιλιομέτρων πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, είναι η βορειότερη πόλη του κόσμου. Με πληθυσμό περίπου 200.000 κατοίκων κάθεται επάνω σε κοιτάσματα νικελίου, χαλκού και παλλαδίου τόσο πλούσια ώστε να εξορύσσει 15 εκατομμύρια τόνους κάθε χρόνο. Από μόνα τους τα ορυχεία και τα εργοστάσιά της είναι υπεύθυνα για το 2% του […]
Mικροί, παίζαμε πόλεμο. Πολύ πόλεμο, σε όλες τις δυνατές εκδοχές του και με μεγάλη γκάμα ως προς την ευρηματικότητα. Με σπαθιά, με όπλα, με στρατιωτάκια, με συναρμολογούμενα μαχητικά αεροπλάνα. Ανεξάρτητα από το τι συστήνουν οι παιδοψυχολόγοι – δεν έχω καμία επάρκεια να τους αμφισβητήσω – κρίνοντας από την προσωπική μου πείρα και μόνο, δεν πάθαμε και τίποτα. […]
Εν τέλει, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να διαβάζει κανείς ξανά και ξανά τον Αντόν Τσέχοφ (1860-1904). Η ίδια η ανάγνωση του απαράμιλλου ρώσου ανατόμου της ανθρώπινης ψυχής, κάθε νέα ανάγνωσή του δηλαδή, συνταράσσει τις πιο μύχιες γωνιές μας, αποκαλύπτοντας παράλληλα το πλήθος των λόγων που τον έχουν καταστήσει ένα διαχρονικό μέγεθος και που […]
Στον βάλτο του θανάτου Είμαστε άραγε μπροστά στο αναπάντεχο; Μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος, είχα γράψει εδώ, ημερολόγιό μου: Και να νικούσαν, λέει, οι Ουκρανοί… Δεν χρειάζεται καν να νικήσουν, να αντέξουν μερικές ημέρες. Να εξευτελιστεί ο Πούτιν, μετά όλα θα είναι ευκολότερα. Πώς να αντέξουν όμως τόση φωτιά και σίδερο; Και να που αντέχουν, 20 […]
ΤΟΛΜΗ, ΠΡΟΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΟ Από το φθινόπωρο του 2008, από την εκδήλωση της μεγάλης διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ελλάδα δεν έχει πάρει ανάσα. Εκτοτε βιώνει συνεχείς και επαναλαμβανόμενες κρίσεις, που δοκιμάζουν τις αντοχές τόσο της χώρας όσο και των πολιτών της. Η κρίση του 2008 έφερε την Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Αποκάλυψε υπέρογκα […]
Ηχηρές διαφοροποιήσεις για τα μέτρα στον ΣΥΡΙΖΑ Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για ακόμη μία φορά προτίμησε να προτάξει τη λογική και όχι την κομματική του ιδιότητα. Μιλώντας στη Βουλή για τα μέτρα ενίσχυσης κατά της ακρίβειας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ο συμπαθής Ευκλείδης δήλωσε: «Δεν θα μπω στη συζήτηση αν είναι ψίχουλα ή όχι! Οποια μέτρα […]
Aργεί ο «Αρχύτας» Ο Αρχύτας ο Ταραντίνος ήταν αρχαίος έλληνας φιλόσοφος, πολιτικός, στρατηγός, μαθηματικός και μηχανικός. Υπήρξε ο εφευρέτης της πρώτης αυτόνομης πτητικής μηχανής παγκοσμίως. Το όνομά του δόθηκε από την κυβέρνηση στο πρόγραμμα που έχει στόχο τον σχεδιασμό και τη βιομηχανική παραγωγή του πρώτου αυτόνομου εναέριου οχήματος (drone) πολλαπλών χρήσεων, με συνεργασία της Ελληνικής […]
Η εικόνα ήταν σοκαριστική, ανατριχιαστική μπορώ να πω, αφήνοντας τους πάντες στην πόλη αυτής της Ουκρανίας άφωνους, πνιγμένους μέσα στο κλάμα.
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
Το βασικό πλεονέκτημα της Φινλανδίας δεν είναι το υπέδαφος, λένε οι αναλυτές, αλλά η δημοκρατική κουλτούρα της
Αμφισβητείς πως σε κάθε πόλεμο υπάρχουν σίγουρα πληγωμένοι άμαχοι απελπισμένοι και μικρά παιδιά ματωμένα στις αγκαλιές των μαμάδων τους;
Πολλοί διερωτώνται τι θα γίνει στο μέλλον. Θα είναι η απαρχή μιας σειράς παγκόσμιων αρνητικών οικονομικών και ιδίως πολιτικών εξελίξεων με μεγάλη διάρκεια;
Δυστυχώς, σε μια σειρά ζητημάτων, η Αρμενία όχι μόνο αναγκάζει το Αζερμπαϊτζάν να προβαίνει σε εναλλακτικά βήματα, αλλά συμβάλλει περαιτέρω στην αυτοαπομόνωσή της στην περιοχή, αποφεύγοντας τη συνεργασία με τους γείτονές της.
Tα μαχητικά αεροσκάφη στο Αιγαίο δεν προκαλούν μόνον ένταση, προκαλούν και ζημιά στον κρατικό προϋπολογισμό.
Η απονομή «δικαιοσύνης» στην Ελλάδα είναι μια εξαιρετικά ψυχοφθόρα, αδικαιολόγητα χρονοβόρα, δαπανηρή και επίπονη διαδικασία.
Θεμελιώδης προϋπόθεση για την επιτέλεση του έργου του δικαστή είναι να του διασφαλίσουμε ανεξαρτησία.
Ποτέ κατά το παρελθόν δεν έχει υπάρξει, νομίζω, τόσο καθολικός αποκλεισμός και τόσο ομόθυμη καταδίκη μιας χώρας από το σύνολο όχι μόνο των χωρών της Δύσης, αλλά και όλων των brands που λειτουργούν ως σήμα κατατεθέν του τρόπου ζωής μας.