Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Σε μια κανονική χώρα, κάθε πολίτης υγιής στα μυαλά του και εκτός ψυχιατρικής παρακολούθησης θα αισθανόταν ικανοποίηση κι ίσως ανακούφιση που η Αστυνομία μάζεψε κάποιους πιθανούς δράστες για τις δολοφονίες στη Μarfin και τους δολοφόνους στη Θεσσαλονίκη.
Και η μεν Θεσσαλονίκη δεν βλέπω να σηκώνει πολλή κουβέντα. Τι να πουν άλλωστε; Να κάψουμε κι άλλους;
Αντιθέτως για τη Marfin ακούω όλες τις ανοησίες του πλανήτη. Λες κι ένα αρρωστημένο και χυδαίο τρέχον αίσθημα θέλει να μην τους πιάσουν.
Βεβαίως τα δεκαέξι χρόνια που μας χωρίζουν από τα τραγικά γεγονότα είναι πολύς χρόνος. Θα δικαιολογούσαν ίσως λίγη επιφυλακτικότητα ή έστω κάποια αναμονή.
Αλλά η κακόβουλη δυσπιστία και η μικρόψυχη αμφισβήτηση πώς εξηγούνται;
Δεν τολμώ να ψάξω στο μυαλό κάθε διαταραγμένου. Εδώ και η Κωνσταντοπούλου έλεγε πως οι εμπρησμοί της Θεσσαλονίκης ήταν προβοκάτσιες.
Για κάποιον ακατανόητο λόγο, ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν συντάσσεται αυτεπάγγελτα και αδιαπραγμάτευτα με τον νόμο και την τάξη. Δεν τους αρέσει η επιβολή τους και δυσφορούν με τις επιτυχίες τους.
Δυσκολεύομαι λοιπόν να καταλάβω διάφορα «επιχειρήματα» της κακιάς συμφοράς που αμφισβητούν (υποτίθεται) την επίσημη εκδοχή των πραγμάτων.
Εδώ ακόμη και πρώην ανώτατος δικαστικός όπως ο Ράμμος, αυτό που βρήκε να επικαλεστεί είναι το «τεκμήριο αθωότητας» των υπόπτων.
Καλλιεργείται όμως έτσι ένα κέλυφος αμφιβολίας και προστασίας ανθρώπων που δεν βλέπω για ποιον λόγο αξίζουν τη συμπάθειά μας.
Το ίδιο κύκλωμα συνηγόρων, αλληλέγγυων και φανατικών σπεύδει από υπόθεση σε υπόθεση να τροφοδοτήσει τη δυσπιστία. Οι ίδιες εφημερίδες.
Αργότερα θυμήθηκα ότι πολλοί από αυτούς υπήρξαν συνομιλητές του Κουφοντίνα ή υποστηρικτές του Γιωτόπουλου. Και ανεγκέφαλα φερέφωνα μιας «παρανοϊκής ανάγνωσης της κοινωνίας».
Ζουν σε ένα σύμπαν όπου θεωρούν ότι δεν προέχει η προστασία του νόμου αλλά η προστασία από τον νόμο.
Είναι μια αλλοπρόσαλλη αλλά επικίνδυνη μάζα. Ακουσα προχθές ακόμη κι ότι «τι κυνηγούν τους ανθρώπους μετά από δεκαέξι χρόνια για τρεις νεκρούς; Εδώ πέφτουν στα μαλακά οι άλλοι με τόσους νεκρούς στα Τέμπη!».
Πόσο αρρωστημένος πρέπει να είναι κάποιος για να κάνει τέτοιους συνειρμούς; Και πόσο άραγε μισεί την κοινωνία στην οποία ζει;
Ειλικρινά δεν έχω να προσθέσω κάτι. Παρά μόνο την παραδοχή μιας πραγματικότητας που φαίνεται να επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και για κάθε περίπτωση.
Ότι υπάρχουν αυτοί, όπως υπάρχουμε κι εμείς.
Στο τέλος κάποιος θα κερδίσει. Κι έχω τη βαθιά πεποίθηση κι ελπίδα πως δεν θα είναι αυτοί.
