Οι γητευτές των χιλιοµέτρων

Κώστας Χουβαρδάς, 36 ετών, δηµοσιογράφος και ιδιοκτήτης γυµναστηρίου

«Το τρέξιµο είναι µέρος της ζωής µου από τα πρώτα παιδικά χρόνια στο χωριό µου, τη Φτερούντα της Λέσβου – θυµάµαι τον εαυτό µου να τρέχει πάνω στα βουνά. Ενας καθηγητής στο σχολείο διέκρινε το ταλέντο µου στους δρόµους αντοχής και έτσι ξεκίνησα κάνοντας πρωταθλητισµό, σε µεσαίες κυρίως αποστάσεις. Είχα αρκετές επιτυχίες σε τοπικό, αλλά και πανελλαδικό επίπεδο, αλλά σε εφηβική ηλικία είχα έναν σοβαρό τραυµατισµό που έδωσε τέλος στα όποια όνειρα είχα για κάτι µεγαλύτερο. Ετσι συνέχισα ως ερασιτέχνης δροµέας. Οι δυσκολίες βρίσκονται σε άµεση συνάρτηση µε τους στόχους: όσο ανεβάζουµε τον πήχη τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγµατα. Θεωρώ πως οι δυσκολίες που αντιµετωπίζουµε είναι µηδαµινές σε σχέση µε άλλους αθλητές – υπέρβαρους, µε κινητικά προβλήµατα, τυφλούς – που δίνουν τον δικό τους αγώνα κόντρα σε όλα. Αν είσαι αρτιµελής και υγιής, θεωρώ πως δεν δικαιούσαι να µιλάς για δυσκολίες. Εχω δει ανθρώπους να πετυχαίνουν πράγµατα πέρα από κάθε λογική. Αν έρθει κάποιος σε επαφή µε την “τρέλα” της δροµικής κοινότητας, δύσκολα ξεκολλάει. Είναι κάτι σαν µύηση. Από τη στιγµή που θα τρέξεις τον πρώτο σου αγώνα, µετά κοιτάς µόνο µπροστά: 2, 5, 10, 20 χιλιόµετρα, µαραθώνιος, άπειρο. Αν και έχω λάβει µέρος σε εκατοντάδες αγώνες σε Ελλάδα και εξωτερικό, είµαι και θα είµαι πάντα συναισθηµατικά δεµένος µε την κλασική διαδροµή του Μαραθωνίου της Αθήνας. Η στιγµή της εισόδου στο Παναθηναϊκό Στάδιο είναι ευλογία για κάθε άνθρωπο».

Γιάννης Παπαδόπουλος, 27 ετών, δηµοσιογράφος

«Ο µαραθώνιος στην αρχή ήταν ένα πείραµα. Η απόσταση και ο τερµατισµός ήταν η πρόκληση. Τα τελευταία χρόνια κυνηγάω όσο µπορώ την επίδοση. Μεγαλύτερη διάκρισή µου είναι η δεύτερη θέση που κατέκτησα στο Βαλκανικό Πρωτάθληµα Μαραθωνίου στο Βελιγράδι στις 22 Απριλίου, ως εκπρόσωπος της Εθνικής οµάδας. Στην αρχή η µεγαλύτερη δυσκολία ίσως είναι η µονοτονία της επανάληψης ή τα µοναχικά χιλιόµετρα, αλλά και το να κατανέµει κανείς σωστά τον χρόνο του ώστε να συνδυάζει το τρέξιµο µε τις άλλες υποχρεώσεις του. Ο,τι και αν γίνει, δεν πρέπει να τα παρατάς. Πέρα από οφέλη στην υγεία, το τρέξιµο είναι ένας τρόπος εκτόνωσης. Μια διέξοδος. Με το τρέξιµο νιώθεις ζωντανός. Σε κάποιον που θα ξεκινούσε τώρα θα πρότεινα να µην εγκλωβιστεί σε ένα γήπεδο και συνεχείς γύρους σαν ποντίκι σε τροχό. Μπορεί να ανακαλύψει µέρη. Να τρέξει στον Υµηττό ή στην Πάρνηθα, στο άλσος Συγγρού ή Νέας Σµύρνης, στους δρόµους της γειτονιάς του αν είναι εφικτό. Ο γύρος των Σπετσών στον οποίο έτρεξα πέρυσι το φθινόπωρο είναι η µόνη διαδροµή στην Ελλάδα που ξεχωρίζω. Σε 26 χιλιόµετρα βλέπεις όλο το νησί. Τα µέρη, όµως, τα οποία µε έχουν κερδίσει βρίσκονται στην Αµερική: το παραλιακό µέτωπο του Σαν Φρανσίσκο, πλάι στον Ειρηνικό, και τα µονοπάτια παράλληλα προς τον ποταµό Τσαρλς στη Βοστώνη όπου ποτέ δεν τρέχεις µόνος».

Κωστής Ρηγόπουλος, 40 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος

«Aρχές του 2007 έκοψα το τσιγάρο. Αρχίζοντας να τρέχω δυο-τρεις φορές την εβδομάδα βρήκα το κίνητρο που ζητούσα προκειμένου να μείνω πιστός στην απόφαση που είχα πάρει. Ενεργά με το τρέξιμο ασχολήθηκα το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, στο πλαίσιο του Μαραθωνίου της Αθήνας, όταν πήρα μέρος στον αγώνα των 10 χλμ. Μαγεύτηκα! Είχα γραφτεί την προηγούμενη ημέρα ακούγοντας κάτι σχετικό στο ραδιόφωνο και έχοντας τρέξει μέχρι τότε όχι παραπάνω από 4-5 χλμ. Την επόμενη χρονιά τερμάτισα τον πρώτο μου μαραθώνιο. Η βασικότερη δυσκολία στην αρχή είναι ότι δεν ξέρεις να τρέχεις. Δεν ξέρεις τις αντοχές σου και κουράζεσαι εύκολα. Δεν ξέρεις σε τι έδαφος να τρέξεις, δεν έχεις ποικιλία στην προπόνηση, βαριέσαι πιο εύκολα. Ολα τα παραπάνω έχουν αποτέλεσμα το πρώτο διάστημα να σου συμβαίνουν αρκετοί τραυματισμοί. Επίσης, αν μένεις σε περιοχή που δεν έχει κάποιο πάρκο ή στάδιο με ελεύθερη πρόσβαση, το να τρέχεις ανάμεσα στα αυτοκίνητα συνιστά σοβαρή δυσκολία. Πρόκειται, πάντως, για κάποιες ώρες την εβδομάδα που μπορείς να μείνεις μόνος σου, να ακούσεις μουσική, να κάνεις σκέψεις χωρίς να σε διακόπτει τίποτα. Αυτό είναι πολυτέλεια. Η πιο ωραία διαδρομή που έχω κάνει στην Ελλάδα από την άποψη της φυσικής ομορφιάς είναι μια δασική διαδρομή στην Πάρνηθα. Με συναισθηματικά κριτήρια θα επέλεγα την Ηρώδου Αττικού. Είναι το τελευταίο κομμάτι του Μαραθωνίου της Αθήνας που καταλήγει στο Παναθηναϊκό Στάδιο».

Παύλος Διακουμάκος, 49 ετών, σχεδιαστής κοσμημάτων

«Μέχρι τα 25 μου έκανα στίβο στον Σύλλογο του Παναθηναϊκού. Οταν ο γιος μου, σε ηλικία 7 ετών, άρχισε το τρέξιμο τον ακολούθησα και εγώ, και ας ήμουν στα 40 μου, και με τον καιρό μπήκα στον μαραθώνιο και στις υπεραποστάσεις. Μέσα από την ενασχόληση με το τρέξιμο δημιουργήσαμε την ομάδα των μαραθωνοδρόμων της “Φλόγας” (του Συλλόγου Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια) – σήμερα αριθμεί γύρω στους 100 δρομείς και τρέχουν σε μαραθωνίους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τη φανέλα του συλλόγου. Προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο γύρω από τον ξενώνα και τη χρησιμότητά του. Το τρέξιμο είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό σου, μέσα από αυτό μαθαίνεις τον αυτοέλεγχο και παράλληλα βρίσκεις τις άμυνες και τον τρόπο να αντιπαρέρχεσαι τα προβλήματα που προκύπτουν. Θα έπειθα κάποιον να αρχίσει να τρέχει παίρνοντάς τον μαζί μου να τρέξει στο βουνό ή σε κάποιο πάρκο ή ακόμη και σε ένα μικρό στάδιο, προσπαθώντας να του μεταφέρω όλα αυτά που βιώνω καθημερινά και εγώ τρέχοντας. Από τους πιο όμορφους αγώνες και διαδρομές που έχω τρέξει είναι το “Olympus Marathon” και ο μαραθώνιος στα Ζαγοροχώρια, το “Zagori Mt Trail Marathon”».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk