ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Ενας απόλυτα ελεγχόμενος κρατισμός

«Είναι δύσκολο να είσαι ανταγωνιστικός αν είσαι αναγκασμένος να παίζεις και εναντίον του διαιτητή» σημειώνει αναφερόμενος στο «κινεζικό οικονομικό φαινόμενο»- με αφορμή τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους- ο Τζαμίλ Αντερλινί των «Financial Τimes». Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι ο ιδιόμορφος «κινεζικός καπιταλισμός» δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από έναν απόλυτα ελεγχόμενο κρατισμό. «Η κυβέρνηση στηρίζει και χρηματοδοτεί τις υποδομές, την αγορά ακινήτων και τις μετοχές, αλλά αδιαφορεί για την αγορά εργασίας και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας» υποστηρίζει ο Αντερλινί.

«Είναι δύσκολο να είσαι ανταγωνιστικός αν είσαι αναγκασμένος να παίζεις και εναντίον του διαιτητή» σημειώνει αναφερόμενος στο «κινεζικό οικονομικό φαινόμενο»- με αφορμή τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους- ο Τζαμίλ Αντερλινί των «Financial Τimes». Ο αρθρογράφος θεωρεί ότι ο ιδιόμορφος «κινεζικός καπιταλισμός» δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από έναν απόλυτα ελεγχόμενο κρατισμό. «Η κυβέρνηση στηρίζει και χρηματοδοτεί τις υποδομές, την αγορά ακινήτων και τις μετοχές, αλλά αδιαφορεί για την αγορά εργασίας και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας» υποστηρίζει ο Αντερλινί. Και αναφέρει ως παράδειγμα της εχθρικής στάσης του Πεκίνου απέναντι στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας τη σύλληψη του πλουσιότερου Κινέζου Χουάνγκ Γκουανγκγιού, πέρυσι, με την κατηγορία της χειραγώγησης της μετοχής δύο εκ των εισηγμένων επιχειρήσεών του.

Ο ίδιος ο Χουάνγκ είχε δηλώσει μετά τη σύλληψή του ότι «ένα αυταρχικό, συγκεντρωτικό κράτος δεν ανέχεται εναλλακτικά κέντρα εξουσίας» και είχε εξηγήσει ότι «ώσπου να ζήσουμε μια ουσιαστική πολιτική μεταρρύθμιση στην Κίνα,η οικονομία μας δεν θα μπορέσει να περάσει στο επόμενο στάδιο ανάπτυξης». Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την αυταρχικότητα και την αντιδημοκρατικότητα του μονοκομματικού κινεζικού καθεστώτος. Ωστόσο και μόνο το γεγονός ότι έπειτα απ΄ όσα καταλόγισε στη νομενκλατούρα του Πεκίνου ο κινέζος επιχειρηματίας κυκλοφορεί ελεύθερος δείχνει ότι το καθεστώς του Πεκίνου δεν ανησυχεί τόσο για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των πολιτών του όσο για τις πολιτικές ή τις θρησκευτικές. Ποιος αμφιβάλλει ότι θα τον είχε φάει το μαύρο σκοτάδι τον κ. Χουάνγκ αν είχε τολμήσει να εκστομίσει λέξεις όπως «Τιανανμέν» ή «Θιβέτ», ας πούμε;

Βεβαίως και η κινεζική οικονομία ελέγχεται από το κράτος. Βεβαίως και σε μια περίοδο διεθνούς οικονομικής κρίσης, όπως είναι η σημερινή, η κυβέρνηση παρεμβαίνει για να στηρίξει τις κρατικές, κατά προτεραιότητα, επιχειρήσεις. Το ίδιο άλλωστε πράττουν και οι δυτικές κυβερνήσεις, με πρώτες τις κυβερνήσεις της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου που θεωρούνται ως οι κατ΄ εξοχήν εμφορούμενες από τις αρχές του οικονομικού φιλελευθερισμού, οι οποίες δεν διστάζουν να προχωρούν και σε κρατικοποιήσεις ακόμη και ιδιωτικών επιχειρήσεων «στρατηγικής σημασίας» για την οικονομία και το «έθνος».

Μπορεί οι «Financial Τimes», η «Wall Street Journal» ή το «Fortune» να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του επιχειρηματικού κόσμου της Κίνας από το αυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς του Πεκίνου, όμως το γεγονός είναι ότι οι κρατικές κινεζικές τράπεζες και τα funds δεν κρατούν στα χέρια τους μόνο την τύχη του κ. Χουάνγκ και των άλλων νεόπλουτων Κινέζων. Κρατούν την τύχη και των δυτικών επιχειρηματιών. Φευ… και των οικονομιών! Ακόμη και της αμερικανικής! Είναι εξάλλου χιλιοειπωμένο και χιλιογραμμένο ότι η αξία των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και άλλων τίτλων που κατέχει η Κίνα- η κομμουνιστική νομενκλατούρα του Πεκίνου, ακριβέστεραυπολογίζεται ότι ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια. Και το συνολικό χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται σε 1,95 με 2 τρισ. δολάρια.

Το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης σε συνδυασμό με τους 1,3 δισεκατομμύρια κινέζους καταναλωτές έχει δέσει άρρηκτα την τύχη της κινεζικής οικονομίας με τις οικονομίες της Δύσης και, βεβαίως, των ΗΠΑ. Τον ρόλο που διαδραματίζει η Κίνα στην προσπάθεια υπέρβασης της πρωτοφανούς (μεταπολεμικά) παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είχε περιγράψει ευθέως και ευθαρσώς, προ εξαμήνου κιόλας, ο επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ: «Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσει η Κίνα την παγκόσμια οικονομία την ώρα αυτή είναι μέσω των προσπαθειών που καταβάλλει η κυβέρνηση του Πεκίνου για να ισχυροποιήσει την οικονομία της ίδιας της χώρας».

Το ζητούμενο- όχι μόνο της Κίνας αλλά και ολόκληρης της Δύσης- είναι να διατηρηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό η κινεζική ανάπτυξη (8% είναι ο εφετινός στόχος της κυβέρνησης του Γουέν Ζιαμπάο και όλα δείχνουν ότι η επίτευξή του είναι εφικτή). Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει όπως παλιά, δηλαδή με όχημα τις εξαγωγές, αφού η ύφεση έχει πλήξει ακόμη και την παροιμιώδη καταναλωτική βουλιμία των Αμερικανών. Χρειάζεται να ενεργοποιηθεί και η εσωτερική ζήτηση στην Κίνα. Γι΄ αυτό και οι δυτικές αγορές προσεύχονται για την επιτυχία όλων των οικονομικών «πακέτων» τόνωσης της οικονομίας που ανακοινώνει το Πεκίνο, αδιαφορώντας μάλιστα αν αυτά ευνοούν ή όχι τον Σύνδεσμο Κινέζων Βιομηχάνων.

Οντως, η κινεζική κυβέρνηση με έργα υποδομής, όπως είναι το φιλόδοξο σχέδιο επέκτασης των σιδηροδρόμων, επιχειρεί να ανακυκλώσει το χρήμα για να στηρίξει την ανάπτυξη. Το στοίχημα γι΄ αυτήν- εν πολλοίς και για τη Δύση- είναι να καταφέρει τα μέτρα που παίρνει να έχουν κοινωνικοοικονομική απήχηση και όχι μόνο χρηματιστηριακή. Να επιμεριστούν κοινωνικά και οικονομικά τα οφέλη της οικονομικής ανάπτυξης. Να βελτιώσει, ας πούμε, το Πεκίνο την αγορά εργασίας- οι άνεργοι υπολογίζεται ότι έχουν ξεπεράσει τα 23 εκατομμύρια στη χώρα- και την αγοραστική δύναμη των Κινέζων. Οχι μόνο τη διεθνή ζήτηση για πρώτες ύλες.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Οικονομία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk