πρωταθλητισμός

Από τη γραφειοκρατική «μπλόφα» του 1924 έως τη σύγχρονη βιομηχανία των δισεκατομμυρίων οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες παραμένουν ένα γοητευτικό σκηνικό γεμάτο αδρεναλίνη, πολιτικές ίντριγκες, μυθικούς πρωταγωνιστές και το ακατάβλητο πείσμα του ελληνικού πνεύματος.

Ο Αλέξανδρος Γκιννής, σημαιοφόρος της πενταμελούς αποστολής της Ελλάδας στους 25ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που ξεκινούν στις 6 Φεβρουαρίου περιγράφει πώς το πείσμα του νίκησε τραυματισμούς και πισωγυρίσματα και η αδρεναλίνη του αλπικού τοπίου έγινε πατρίδα του.

Ο Παναγιώτης Καραΐσκος αφηγείται πώς ο Μαραθώνιος έγινε η δική του θεραπεία, μετατρέποντας μια τραυματική εξαετία σε καύσιμο για πρωταθλητισμό, μέσα από μια συγκλονιστική εξομολόγηση για τη δύναμη της ψυχής που βρίσκει τον δρόμο της ακόμα και όταν το σώμα μοιάζει να την εγκαταλείπει.

Μετά το δεύτερο χρυσό σε Αυθεντικό Μαραθώνιο, τα όρια των δυνατοτήτων του πρωταθλητή μεγάλων αποστάσεων Παναγιώτη Καραΐσκου πάνε σε άλλο επίπεδο - Τα σχέδια για το μέλλον του - Το λυγμώδες «ευχαριστώ» στους γονείς του

Ιωάννης Μελισσανίδης και Δημοσθένης Ταμπάκος αναδείχθηκαν σε μεγάλους αθλητές υπό την καθοδήγησή του - Συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία της ανεξάρτητης Ελληνικής Γυμναστικής Ομοσπονδίας - Πού και πότε η κηδεία του

Τι σε κάνει άραγε να κλέβεις ένα καπέλο από ένα παιδί; Είναι μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας; Δεν είναι παράλογο να σκεφτούμε ότι ένας γενικός διευθυντής έχει συνηθίσει να πραγματοποιούνται όλες οι επιθυμίες του. Οπως παίρνει ό,τι ζητάει από τους υπαλλήλους του, έτσι πήρε κι ένα καπέλο από ένα παιδί.

Ο 16χρονος Μάριος Κρίτσας εξηγεί πώς είναι να επιλέγεις, να αγωνίζεσαι και να κατακτάς διακρίσεις στην καλλιτεχνική κολύμβηση, ένα άθλημα δηλαδή στερεοτυπικά συνδεδεμένο μέχρι πρότινος με το γυναικείο φύλο.

Τίποτα δεν μπορεί να μπει εμπόδιο στο δρόμο της Αναστασίας Ντραγκομίροβα. Ούτε οι προπονήσεις του επτάθλου στα χωράφια, ούτε οι δυσκολίες της ζωής, ούτε καν ο στερεοτυπικός τρόπος που κάποιοι επιμένουν να την αντιμετωπίζουν.

Σκοτεινές οικογενειακές ιστορίες στο φιλέ από την εποχή της Σουζάν Λεγκλέν έως αυτήν του Στέφανου Τσιτσιπά

Πέρα από το εθνικό, όπως θα υπονοούσε πιθανότατα το «για την Ελλάδα», υποκρύπτεται θεωρώ ένα πιο βαθιά κοινοτικό όραμα, η πεποίθηση μάλλον ότι η προσπάθεια δεν εξαντλείται στον πρωταθλητισμό, αλλά γυρνά στην κοινωνία