Τα όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο με την απόπειρα του ΝΑΤΟ να εντάξει στη συμμαχία τη Φινλανδία και τη Σουηδία αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι στο πολύπλοκο διπλωματικό παιχνίδι που εξελίσσεται μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, υπάρχουν δεδομένα αλλά υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες. Και δεν είναι η πρώτη φορά στη διάρκεια αυτού του παράλογου πολέμου στην Ουκρανία που η διεθνής κοινότητα στρέφει το βλέμμα, πέραν των δύο μονομάχων στο πεδίο της μάχης, σε έναν τρίτο παράγοντα. Πρόκειται για την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που αναδεικνύεται ως ο πιο σημαντικός παίκτης στη διεθνή σκακιέρα, μετά φυσικά τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και τη δυτική συμμαχία που μετέχει, χωρίς να έχει ρίξει ούτε μια σφαίρα.
Είναι αποκαλυπτικός ο τρόπος που λειτουργεί. Μετέχει και δεν μετέχει στις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Κρατάει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα, αλλά παράλληλα είναι και στη «γραμμή» της Δύσης για τον εξοπλισμό των Ουκρανών, παρέχοντας μάλιστα σειρά προηγμένων όπλων, όπως τα drones που έχουν επιφέρει ήδη σημαντική ζημιά στον ρωσικό στρατό.
Περιεχόμενο για συνδρομητές
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
