Για την υπόθεση των υποκλοπών, που παρά τις δύο αρχειοθετήσεις δεν κλείνει και υπάρχουν ακόμα πεδία ανοικτά στη δικαστική έρευνα, ενώ πολιτικά συνεχίζει να απασχολεί και να προκαλεί εντάσεις, είναι σημαντικό να επισημανθεί μία ακόμα πτυχή, που αγγίζει με έμφαση την έννοια του κράτους δικαίου. Πρόκειται για τη μη εφαρμογή της απόφασης της Ολομέλειας, μάλιστα, του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε ότι αρμοδίως όφειλε να ενημερωθεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ Νίκος Ανδρουλάκης για τους λόγους της παρακολούθησής του από την ΕΥΠ.
Η απόφαση έχει εκδοθεί από καιρό, ωστόσο η εφαρμογή της παραμένει ανεκτέλεστη, όπως δυστυχώς συμβαίνει και με πολλές και σημαντικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που εκδίδονται αλλά παραμένουν στα χαρτιά.
Η απόφαση της Ολομέλειας για τον Νίκο Ανδρουλάκη, για να επανέλθω στις υποκλοπές, δεν έχει εφαρμοστεί και ο ίδιος έχει προσφύγει διαμαρτυρόμενος στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, ζητώντας την καταδίκη της Ελλάδας για αυτή την αντιθεσμική πρακτική.
Η απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου αναμένεται οσονούπω και ειδικοί περί των θεμάτων των αποφάσεων των ευρωπαϊκών δικαστηρίων σχεδόν προδικάζουν το αποτέλεσμα.
Λένε δηλαδή ότι η καταδίκη θεωρείται βεβαία, καθώς πρόσφατα το ίδιο Δικαστήριο εξέδωσε μια απόφαση για τη γείτονα Βουλγαρία για σχεδόν ίδιο θέμα. Σε κάποιον που ζήτησε ενημέρωση για την παρακολούθησή του δεν του δόθηκε και ήρθε το Δικαστήριο του Στρασβούργου και καταδίκασε τη Βουλγαρία.
Θα πει κάποιος: Και τι έγινε; Τόσες καταδίκες εισπράττει η Ελλάδα (δεν είναι η μόνη, είναι η αλήθεια, ούτε διαθέτει πρωτιά) για μη εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων, μία ακόμα δεν χάθηκε ο κόσμος. Ομως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μία καταδίκη της χώρας μας για τέτοιο θέμα, που άπτεται του σκληρού πυρήνα των ατομικών δικαιωμάτων, την εκθέτει στους ευρωπαϊκούς οργανισμούς και έχει σημαντικές συνέπειες, ενώ μια τέτοια εξέλιξη θα πυροδοτήσει και πάλι την πολιτική αντιπαράθεση, θα επαναφέρει τις υποκλοπές και πάλι στο προσκήνιο της πολιτικής και θα επαυξήσει τα ερωτήματα που υπάρχουν για το σύνολο της υπόθεσης.
Και κάτι ακόμα. Πέραν του προέδρου του ΠαΣοΚ, ανάλογη απόφαση ενημέρωσης από το Συμβούλιο της Επικρατείας υπάρχει και για τον δημοσιογράφο Θανάσης Κουκάκη, που επίσης βρέθηκε στο επίκεντρο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και έχει κινηθεί, όπως και ο Νίκος Ανδρουλάκης και λίγοι ακόμα, δικαστικά. Και στην περίπτωση Κουκάκη, η απόφαση για ενημέρωση εκκρεμεί, δηλαδή δεν εφαρμόστηκε η απόφαση του ΣτΕ, και ο ίδιος έχει ήδη προσφύγει όχι στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά σε ειδική επιτροπή που υπάρχει (Επιτροπή Συμμόρφωσης) στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που εξετάζει τι έγινε και δεν εφαρμόζεται μια απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου. Η επιτροπή αυτή έχει θέσει προθεσμία λίγων μηνών στην ΕΥΠ να στείλει τον φάκελο Κουκάκη στο Συμβούλιο της Επικρατείας και οι εξελίξεις έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Να δούμε αν θα σταλεί ο φάκελος στο ανώτατο δικαστήριο και τι θα γίνει στη συνέχεια.
Σε κάθε περίπτωση, από την ιστορία των υποκλοπών που ταλανίζει την πολιτική ζωή, τρία και πλέον χρόνια, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως ο σκληρός πυρήνας των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών (όποιοι κι αν είναι) δικαιούται πράγματι σεβασμού και προστασίας. Λόγοι εθνικού συμφέροντος υπάρχουν και αναγνωρίζονται, αλλά η στάθμιση είναι που δίνει στη δημοκρατία πόντους και την καθιστά κράτος δικαίου.
