Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Την ημέρα έναρξης των Πανελλαδικών, ο Νίκος Ανδρουλάκης ευχήθηκε «καλή επιτυχία σε όλους τους μαθητές». Πρόσθεσε και μία από τις καθιερωμένες κολακείες των πολιτικών προς τους νέους: «Τα υπόλοιπα τα ξέρετε εσείς καλύτερα από εμάς!». (Τι να ξέρουν, δηλαδή, που μόλις άνοιξαν τα στραβά τους; Αλλά τέλος πάντων…) Περισσότερο ενδιαφέρον έχει όμως η ευχή για καλή επιτυχία «σε όλους»! Μα, καλέ μου πρόεδρε, αν ήταν ποτέ δυνατόν αυτό, θα έπαυαν να έχουν νόημα οι εξετάσεις. Αν όλοι πετύχαιναν, τότε γιατί να τους βάζουμε σε τέτοιο μπελά; Εξάλλου, δεν είναι δα τίποτα δύσκολο να φτιάξουμε το σύστημα που θα επιτρέπει την καλή επιτυχία σε όλους – αρκεί να κατεβάσουμε τη βάση εισαγωγής στο μηδέν. Δεν είναι όμως μόνος του σε αυτό ο κ. Ανδρουλάκης, γιατί και ο Πρωθυπουργός το ίδιο ευχήθηκε στους υποψηφίους. Με τη διαφορά, όμως, ότι εκείνος ευχήθηκε καλή επιτυχία «σε όλες και όλους», που είναι ακόμη χειρότερο. Ο λόγος είναι ότι τουλάχιστον ο κ. Ανδρουλάκης εύχεται καλή επιτυχία σε όλους τους άρρενες υποψηφίους, αλλά παραλείπει τα θήλεα. Εύχεται, δηλαδή, κάτι σχεδόν εφικτό: μέσα τα αγόρια, έξω τα κορίτσια. Αντιθέτως, αυτό που εύχεται ο κ. Μητσοτάκης (όλοι μέσα) είναι παντελώς ανέφικτο.
Ανώτερος, κατά τη γνώμη μου, ήταν ο Καπετάν Καραμήτρος στις ευχές του! Oχι για τους γλυκερούς μπακαλιάρους («τα όνειρά σας δεν χωράνε σε μια κόλλα»), αλλά και μόνο για αυτή την παρουσία του. Δεν υπάρχει καλύτερο μήνυμα αισιοδοξίας και κουράγιου, για έναν μυαλωμένο υποψήφιο τουλάχιστον, από την παρουσία του Καπετάνιου. Τον βλέπει και σκέφτεται: «Αν αυτός μπήκε στο Πολυτεχνείο και βγήκε έτσι, τότε δεν χάθηκε ο κόσμος αν εγώ δεν περάσω».
Τα ψυχοπονιάρικα κλισέ που απευθύνουν οι πολιτικοί στους υποψηφίους είναι μεν της πλάκας, όμως τη ζημιά τους την κάνουν. Καλλιεργούν μια σαχλοκουλτούρα αμφισβήτησης των εξετάσεων ως διαδικασίας επιλογής, η οποία σταδιακά διαβρώνει την ίδια την έννοια της αξιοκρατίας. Τα καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι καλά επειδή ορίζουν το άριστα με ποσοστώσεις, έτσι, π.χ., ορίζουν εκ των προτέρων ότι μόνο ένα 5% της τάξης μπορεί να πάρει άριστα. Οσο το επίπεδο ανεβαίνει τόσο δυσκολεύουν οι εξετάσεις. Λογικό δεν είναι; Λογικό μπορεί να είναι, ελληνικό δεν είναι. Εμείς είμαστε της ποσότητας. Ακόμη και την ποιότητα, στον Υπαρκτό Ελληνισμό, την ορίζουμε ποσοτικά – στην ανωτάτη παιδεία, λ.χ., με τη μάζα των «πτυχιούχων».
Μπαίνω στον πειρασμό, λοιπόν, της υποψίας ότι αυτή η κουλτούρα αμφισβήτησης των εξετάσεων είναι η αιτία πίσω από το τόσο συχνό φαινόμενο της ανταλλαγής καταγγελιών μεταξύ πολιτικών (κυρίως της Αριστεράς) με την κατηγορία της λογοκλοπής. Ισως επειδή η αντιγραφή θεωρείται θεμιτή μορφή αντίστασης των καταπιεσμένων, που στενάζουν κάτω από την μπότα του εξεταστή. Προσφάτως είδαμε, με αφορμή τη διακήρυξη «Τι είναι και τι θέλει η ΕΛΑΣ» του Καπετάν Καραμήτρου, να τον κατηγορούν τόσο ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ και η Μαρία Καρυστιανού της «Ελπίδας» ότι τους αντιγράφει. Είναι αστείος εν προκειμένω ο ισχυρισμός της αντιγραφής, διότι οι γενικόλογες αερολογίες εκ της φύσεώς τους δεν έχουν ιδιοκτήτη. Οι πολιτικές, αντιθέτως, έχουν. Τα περιστέρια, πάντως, και η αόριστη υπόσχεση της ευδαιμονίας δεν ανήκουν σε κανέναν.
Δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό, λόγω του αδικαιολόγητου, κατά τη γνώμη μου, θαυμασμού για τον Τόμας Τζέφερσον, όμως τις πρώτες δύο προτάσεις στην περίφημη εισαγωγή του στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας την έχει ξεσηκώσει σχεδόν αυτολεξεί από τη «Δεύτερη πραγματεία περί κυβερνήσεως» του Τζον Λοκ…
