Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Οι Αντρέας και Λουκάς Φούντι είναι Έλληνες oμογενείς τρίτης γενιάς. Οι γονείς τους, Έλληνες και οι δύο, μεγάλωσαν στο εξωτερικό αλλά διατήρησαν την ελληνική γλώσσα και παράδοση. Ο Αντρέας είναι απόφοιτος του Ελληνικού Ινστιτούτου Αθηναγόρας Α΄ και εργάζεται ως γραμματέας στο σχολείο. Ο Λουκάς, ο αδελφός του, είναι κι αυτός απόφοιτος του Ελληνικού Ινστιτούτου Αθηναγόρας Α΄ και δάσκαλος χορού στο σχολείο, διδάσκοντάς μας ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς.
Και οι δυο είναι αυτοδίδακτοι στο μπουζούκι. Τους καμαρώνουμε στις ελληνικές βραδιές, που διοργανώνει η ελληνική κοινότητα. Κάθε νότα, κάθε στίχος, κάθε τραγούδι τους μας υπενθυμίζουν πως οι ελληνικές ρίζες δεν χάνονται κι ας ζούμε τόσο μακριά από την Ελλάδα.
Πώς κατάφεραν οι γονείς σας να σας μεταδώσουν την αγάπη για την Ελλάδα;
Λουκάς: «Ήταν σαν να ζούσα σε δύο κόσμους ταυτόχρονα. Στο σπίτι μιλούσαμε ελληνικά αλλά στο σχολείο συνδυάζαμε την κουλτούρα των δύο χωρών. Αυτή η διπλή ταυτότητα ήταν κομμάτι της ζωής μας».
Αντρέας: «Οι γονείς μας έχουν βαθιά μέσα στην καρδιά τους την Ελλάδα. Έτσι κι εμείς μεγαλώσαμε με ιστορίες από μια πατρίδα που μαθαίναμε να αγαπάμε. Την επισκεφτήκαμε κάποιες φορές οικογενειακώς, για να μοιραστούμε τις μνήμες και να φτιάξουμε και τις δικές μας εικόνες και αναμνήσεις».
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να νιώσετε πως θέλετε να ασχοληθείτε ενεργά με την ελληνική παράδοση;
Λ: «Κάποια στιγμή κατάλαβα πως, αν εμείς δεν κρατήσουμε ζωντανή την παράδοση, τότε θα χαθεί. Και δεν ήθελα να είμαι η γενιά που θα ξεχάσει».
Α: «Για μένα ήταν η ανάγκη να συνδεθώ με τις ρίζες μου. Η παράδοση είναι γέφυρα. Μας ενώνει με τους παππούδες μας αλλά και με τα παιδιά που θα έρθουν μετά από εμάς».
Πώς ξεκινήσατε να μαθαίνετε μπουζούκι;
Λ: «Το 2008 ήρθε στο σχολείο μας ο κ. Κασίμης, ο τότε υφυπουργός του υπουργείου Εξωτερικών αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό. Ετοιμάσαμε μια μικρή εκδήλωση με ελληνικά τραγούδια και παραδοσιακούς χορούς για να τον υποδεχθούμε. Η αλήθεια είναι πως συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου άρεσε να τραγουδάω και να χορεύω».
«Μπουζούκι και τανγκό είναι αδέλφια στον πόνο. Και τα δύο έχουν το παράπονο μέσα τους».
Α: «Την ίδια χρονιά πήγαμε ταξίδι στην Ελλάδα, στα ξαδέρφια μας. Ο ξάδερφός μας, βλέποντας τη λαχτάρα μας για τη μουσική, μας έκανε το καλύτερο δώρο, ένα μπουζούκι. Κι έτσι έγινε η αρχή. Είμαστε και οι δύο αυτοδίδακτοι».
Είχατε μουσικά ακούσματα στο σπίτι;
Λ: «Αρκετά, όπως δημοτικά, ρεμπέτικα και λαϊκά».
Α: «Η μουσική ήταν πάντα παρούσα, σαν ένα ακόμα μέλος της οικογένειας μας».
Πώς νιώθετε που συμμετέχετε σε ελληνικές βραδιές;
Λ: «Πάντα παίζω και τραγουδώ με τον ίδιο ενθουσιασμό. Δεν νιώθω εκείνη τη στιγμή κούραση κι ας τραγουδώ όρθιος για ώρες. Με συνεπαίρνει η μουσική και η θετική αύρα του κόσμου».
Α: «Η γλώσσα της μουσικής μάς ενώνει. Αυτό είναι μαγεία».
Έχετε νιώσει ποτέ ότι το μπουζούκι και το τανγκό μιλούν την ίδια γλώσσα της νοσταλγίας;
Α: «Ναι, είναι αδέλφια στον πόνο. Και τα δύο έχουν το παράπονο μέσα τους».
Λ: «Η νοσταλγία δεν έχει σύνορα».
Λουκά, πώς θα περιέγραφες το συναίσθημα να τραγουδάς και να βλέπεις μια ολόκληρη αίθουσα να συμμετέχει;
Λ: «Μοιάζει σαν να ανασαίνουμε όλοι μαζί, σαν να ενώνεται ο χτύπος της καρδιάς μας σε ένα ρυθμό».
Αντρέα, πόσο σημαντική είναι η μουσική και ο χορός για τους Έλληνες της διασποράς;
Α: «Η μουσική και ο χορός μάς κρατάνε συναισθηματικά δεμένους με την πατρίδα».
Πιστεύετε ότι συμβάλλετε να μη χαθεί η επαφή με την καταγωγή μας;
Λ: «Κάθε βήμα σε ένα συρτάκι, κάθε στροφή σ’ ένα ζεμπέκικο, κάθε φιγούρα σ’ ένα τσάμικο είναι ο δικός μας τρόπος να πούμε ότι ένα κομμάτι της Ελλάδας συνεχίζει να ζει στις καρδιές μας, εδώ στο Μπουένος Αϊρες».
Α: «Είναι ο δικός μας τρόπος να πούμε στην πατρίδα: “Ελλάδα, εγώ για εσένα έχω έρωτα, που άλλο δεν αντέχω”».
