Μαριλένα Αστραπέλλου

Με βρήκε να κοιτάζω έναν πίνακα στο καθιστικό και να προσπαθώ να καταλάβω αν είναι ζωγραφική ή φωτογραφία.

Ποιος διευθύνει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης; Μετά την ολοκλήρωση της μονοετούς θητείας της Κατερίνας Κοσκινά στις 14 Ιανουαρίου, το Μουσείο παραμένει ακέφαλο.

Ως θεατρικό έργο δεν υπάρχει, ακόμη και ο τίτλος του, «Βόιτσεκ», δεν αναγράφηκε ποτέ στο χαρτί από τον συγγραφέα του, Γκέοργκ Μπίχνερ

Ακόμη και αν δεν είχα μιλήσει με τον Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ, πολύ δύσκολα θα προσπερνούσα το άρθρο στις σελίδες του περιοδικού των «New York Times».

Στο -1 του θεάτρου Rex, εκεί όπου μέχρι πρότινος στεγαζόταν η παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η ατμόσφαιρα είναι αισθητά αλλαγμένη.

Από τον δεύτερο όροφο του οίκου δημοπρασιών Artcurial στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων μπορούσες να δεις το Παρίσι κατάφωτο και ακόμη γιορτινά στολισμένο,

Τράβηξε selfies με νεαρούς πρόσφυγες στη Λέσβο καθώς και βίντεο με βάρκες γεμάτες ανθρώπους που προσπαθούν να φτάσουν στα παράλια του νησιού,

Διδάσκει, αρθρογραφεί, γράφει ποίηση. Την αφορμή για τη συνάντηση μάς την έδωσε ωστόσο η πεζογραφία, συγκεκριμένα ο «Αντρας που πέφτει», η δεύτερη συλλογή διηγημάτων του μετά τη «Γυναίκα με ποδήλατο», από τις εκδόσεις Πόλις.

Είναι ένα από εκείνα τα αναγνώσματα που κυριολεκτικά μπορείς και να καταβροχθίσεις έτσι όπως ενεργοποιεί τους σιαλογόνους αδένες, με το γύρισμα κάθε σελίδας του.

Ο κόσμος είχε συρρεύσει στην Πειραιώς 260 για να δει τη νέα παράσταση του Τόμας Οστερμάγερ, ενός από τους πλέον καινοτόμους ευρωπαίους σκηνοθέτες.

Ο κόσμος είχε συρρεύσει στην Πειραιώς 260 για να δει τη νέα παράσταση του Τόμας Οστερμάγερ, ενός από τους πλέον καινοτόμους ευρωπαίους σκηνοθέτες.

Ο πολυσχιδής Κωστής Ζαφειράκης (δημοσιογράφος που έχετε πετύχει σίγουρα στην τηλεόραση, σε μία από τις εκπομπές «Exodus», «Οξυγόνο», «I Love Gr», στην ET3 και στον ΣΚΑΪ) έχει όλες τις απαντήσεις

Στο εξωτερικό οι τάσεις είναι σαφείς και στο εσωτερικό τις μαθαίνουμε ενίοτε και από πρώτο χέρι χάρη στην εξωστρέφεια των (ιδιωτικών) πολιτιστικών οργανισμών όπως το ΝΕΟΝ.

Θεωρείται το φοβερό παιδί του ρωσικού θεάτρου και ανεβάζει παραστάσεις που χαρακτηρίζονται σταθερά προκλητικές και αμφιλεγόμενες.

Το Τείχος είχε μόλις πέσει και το κρύο ήταν τσουχτερό. Δεκάδες χιλιάδες Ανατολικοβερολινέζοι έσπευδαν να περάσουν «απέναντι» για να αντικρίσουν για πρώτη φορά έναν άλλον κόσμο θαμπωμένοι, έκπληκτοι, αποπροσανατολισμένοι.

Μια μικρή αλεπού σε μια γωνιά του καθιστικού με κοιτάζει κατάματα χωρίς ίχνος πονηριάς στα λαμπερά μάτια της.

Χαρακτηρίζεται «αιρετικός» και «βλάσφημος», όμως τα διαπιστευτήριά του δεν κλόνισαν την απόφαση του εφημέριου του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας της Αμβέρσας

Ενα περιστέρι κρατάει στο στόμα του ένα κλαδάκι ελιάς και είναι λουσμένο στο κίτρινο φως ενός μικρού ήλιου και ενός μικρού φεγγαριού.

Σαν μια μίνι αναδρομική, μικρή αλλά πολύ περιεκτική ως προς την πορεία διαμόρφωσης της προσωπικής γραφής του Δημοσθένη Κοκκινίδη μπορεί να ειδωθεί η έκθεση «Λησμονημένα ρολά ζωγραφικής 1952-1974» που εγκαινιάζεται σήμερα στο Μουσείο Μπενάκη. Πρόκειται για σαράντα έργα από μια εικοσαετία στην οποία δημιούργησε ορισμένες από τις πιο σημαντικές θεματικές ενότητες της καλλιτεχνικής του πορείας.

Είναι οι νεότεροι νικητές στην 31χρονη ιστορία του θεσμού, όλοι τους μεταξύ 26 και 29 ετών, αλλά δεν θεωρούν εαυτούς καλλιτέχνες.