Αγγελική Κορρέ

Μήπως δεν αρκεί, όποτε οι συνθήκες δεν είναι ακριβώς τέλειες, να «περιορίζουμε τις μετακινήσεις μας», αλλά πρέπει κάποιος εκεί έξω να φροντίζει ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να μετακινούνται παρ’ όλα αυτά;

Τα κράτη κάνουν σχέδια σε βάθος δεκαετιών (ενίοτε εμμονικά), ενώ τα άτομα τελούμε υπό τη νοοτροπία «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι τότε»

Από τη λίγη παιδαγωγική που παρακολούθησα στο πανεπιστήμιο, ξέρω ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη τους κανόνες, την πειθαρχία, το αίσθημα ότι τελεί υπό το καθεστώς μιας αρχής. Οχι καταπιεστικής αρχής, αλλά ενός προσώπου, θεσμού, συστήματος που καθοδηγεί

Είναι πράγματι «φύσει» αδύνατο για τους μικρο-κόσμους των ανθρώπων να καταλύσουν τα όριά τους. Η δύναμη που έχει καθένας οφείλεται απλώς στο οικοσυστηματάκι του, όχι στον εαυτό του.

Το τραύμα δεν είναι πια απόδειξη πεπρωμένου αλλά ένδειξη αποτυχίας

Ιστορίες κοριτσιών σαν τη Λόρα, που φεύγουν κυνηγημένα, ή κοριτσιών σαν την παιδική μου φίλη, που πάνε κι έρχονται χωρίς κανείς να τ’ αναζητά, τέμνονται στη σιωπή που περικλείει την παρουσία τους, στο εκούσιο ή ακούσιο κενό της απάντησης προς ένα «πού είσαι;» ή «τι κάνεις;»

Η αφρικανική ζωγραφική προαναγγέλλει σύγχρονες φιλοσοφικές κριτικές της ιστορικής αντικειμενικότητας: γνωρίζει ότι η Ιστορία πάντα ξαναζωγραφίζεται από το παρόν

Το απο-θησαυρισμένο τετράδιο δεν διατηρεί ιδέες, αλλά τη φαντασίωση μιας ιδέας που θα ερχόταν ολοκληρωμένη, χωρίς προσχέδια και συντρίμμια. Είναι η πλατωνική μορφή της γραφής, πριν από την πτώση

Το Ιράν δεν βρίσκεται απλώς σε πολιτική κρίση – βρίσκεται σε κρίση νοήματος. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι μόνο ποιος κυβερνά, αλλά ποιος ορίζει τι σημαίνει ζωή, ηθική, παράδοση, ελευθερία.

Δεν ξέρεις τι είναι εκείνο που κάνει τους άντρες, αν ένας τους φωνάξει λίγο πιο δυνατά, ν' αρχίσουν να συνομιλούν, τραπέζι με τραπέζι, σαν να είναι γνωστοί. Να σχολιάζουν, να γελάνε. Να ανοίγουν κουβέντα από το πουθενά κι έτσι απλά κατόπιν να την κλείνουν.

Πρόκειται για έναν πολιτισμό που μετρά τα βήματά του ενώ έχει ξεχάσει τον προορισμό του, που λατρεύει τη διαφάνεια ενώ τελειοποιεί την τέχνη τού να παρακολουθεί χωρίς να φαίνεται.

Σε έναν πολιτισμό εμμονικό με τον συγχρονισμό, το να βρίσκεται κανείς εκτός χρόνου ίσως είναι η πιο έντιμη θέση που απομένει

Η διάκριση ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο πένθος δεν ορίζεται πλέον από την πρωτοβουλία του πενθούντος, αλλά από τις παραμέτρους της πλατφόρμας και τις ερμηνευτικές συνήθειες των χρηστών

Η δυσαρμονία γίνεται ρυθμός, η αστάθεια μορφή, ενώ η πιθανότητα καταστροφής γίνεται το ίδιο αυτό το «όμορφο» ή «οικείο» που επιδιώκουμε να βρούμε στο τέλος των πραγμάτων.

Οπως σε όλα τα επαγγέλματα, δεν έχεις ν' αντεπεξέλθεις μόνο στη δουλειά σου – πρέπει ν' αντεπεξέλθεις και στην ύπαρξη των ανθρώπων. Οχι μόνο των ανθρώπων που αγνοούν τον κόπο σου και σου προσθέτουν κι άλλον, αλλά και εκείνων που τον υποτιμούν.

Οταν ο παππούς μου – Θεός σχωρέσ' τον κι αυτόν – τον ρώτησε πώς δεν φοβάται να κυκλοφορεί με το κουμπούρι μες στο σπίτι, η απάντηση του θείου Λ. ήταν: «Κι αν μου πειράξει κανείς τη γυναίκα;».

Αυτό που με ενοχλεί κυρίως, όμως, δεν είναι ότι ζητούν τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης και δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να σκεφτεί και να εκφραστεί δημιουργικά. Είναι ότι δεν τους περνάει από το μυαλό ότι πρέπει να «φιλτράρουν» το κείμενο για να μην καταλάβω πώς γράφτηκε.

Η παρουσία του κακού είναι που κάνει το καλό να βιώνεται σε ένα βάθος που η συμβατική ροή της ζωής μας δεν μπορεί αλλιώς να του επιτρέψει

Ισως αυτοί οι μοναχικοί εργάτες του υφάσματος να ενσαρκώνουν μια ύστατη μορφή μνήμης: όχι ως συλλέκτες του παρελθόντος, αλλά τεχνίτες της διάρκειας μέσα στη φθορά

Η κατάσταση αλλοιωμένης κανονικότητας του Διαστήματος μου φαίνεται κάπως πιο μελαγχολική από μια κατάσταση στην οποία οι αστροναύτες θα διατηρούνταν στη ζωή πρακτικά, με λάδια και διαλύματα, σαν τις μηχανές ολόγυρά τους