Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η συζήτηση με τη Μαριάνα Κάλμπαρη γίνεται με αφορμή τη νέα συνεργασία του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν με τη ΣΤΟΑ Culture για την παράσταση «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom», που έκανε πρεμιέρα στις 29 Ιουνίου στο αίθριο της Στοάς Αρσακείου και θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα όλο τον Ιούλιο. Πρόκειται για την πρώτη θεατρική παράσταση που φιλοξενείται στον νέο χώρο της ΣΤΟΑ Culture, στο πλαίσιο του προγράμματος «Καλοκαίρι στο Αίθριο».
Ποια είναι όμως αυτή η θεατρική επιστροφή στην Οδύσσεια που δίνει φωνή στην Πηνελόπη και στις γυναίκες που έμειναν για αιώνες χωρίς δική τους αφήγηση;
Πρόκειται για την ιστορία της Πηνελόπης και κάθε γυναίκας, του χτες και του σήμερα. Με όχημα τον αργαλειό της Φοίβης Βλάσση που δεσπόζει στο κέντρο της σκηνής και χρησιμοποιείται ως μουσικό όργανο και τις δημιουργίες της ’ergon της Μαριέττα Καρπαθίου να επαναπροσδιορίζουν το ύφασμα ως φορέα μνήμης, μεταμόρφωσης και πολιτισμού, η Μαριάννα Κάλμπαρη αφηγείται αναλαμβάνοντας τον ρόλο μιας σύγχρονης ραψωδού και η Χριστίνα Σουγιουλτζή γίνεται το γυναικείο σώμα που παλεύει με τα όριά του, με τους ρόλους που του αποδίδονται, με τα «κοστούμια» που καλείται να φορέσει ή να απεκδυθεί.
Ο αργαλειός (the loom) γίνεται η μηχανή μιας νέας πλοκής και παράγει ζωντανά μουσική, μνήμη, αφήγηση. Το ομηρικό έπος πλέκεται με πρωτότυπα κείμενα και μύθους, παραδοσιακά και νέα τραγούδια, σώμα και ρούχο. Όλα «συρράπτονται» ζωντανά, δημιουργώντας αυτοσχέδιες ραψωδίες, δηλαδή «ραμμένες» μεταξύ τους ωδές.
Αφετηρία της παράστασης είναι το βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ «Πηνελοπιάδα»;
Δεν είναι ακριβώς αφετηρία, είναι μάλλον μια σημαντική πηγή έμπνευσης. Η παράσταση συνομιλεί τόσο με την Οδύσσεια όσο και με τη Μάργκαρετ Άτγουντ. Εκείνη επινόησε τον όρο «Πηνελοπιάδα» και, κυρίως, μας ενέπνευσε με τον τρόπο που ξαναδιαβάζει έναν πανάρχαιο μύθο και ένα πανάρχαιο γυναικείο πρότυπο που έχει σημαδέψει γενιές και γενιές γυναικών. Αυτό είναι κάτι που μας λείπει πολύ: να ερμηνεύουμε ξανά την ιστορία, τη μυθολογία, τα γεγονότα. Γιατί αν δεν προσπαθούμε να τα ξαναδιαβάσουμε, ειδικά από μια χρονική απόσταση που μας επιτρέπει να δούμε καθαρότερα, δεν μπορούμε να βοηθηθούμε ούτε για το σήμερα ούτε για το αύριο. Οι μύθοι δεν είναι ξεπερασμένες ιστορίες, είναι ιστορίες που διαμόρφωσαν την ανθρωπότητα. Αν θέλεις κάτι να αλλάξει, πρέπει να ξεκινήσεις από τα θεμέλια.
Άρα, ναι, η Άτγουντ υπήρξε μια πολύ γόνιμη αφορμή, αλλά η δική μας ερμηνεία είναι διαφορετική.
«Η παράσταση προσπαθεί να συμπληρώσει όσα η Πηνελόπη δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να πει. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: αν είχε τη δική της φωνή, τι θα έλεγε;»
Τι αφηγείται η δική σας ανάγνωση της Πηνελόπης στον μύθο της Οδύσσειας;
Η παράσταση προσπαθεί να συμπληρώσει όσα η Πηνελόπη δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να πει. Καταρχάς μιλάμε για μια γυναίκα που μας παραδίδεται μέσα από το στόμα ενός ποιητή και, δεύτερον, για μια γυναίκα που έπρεπε να είναι ένα συγκεκριμένο πρότυπο. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: αν είχε τη δική της φωνή, τι θα έλεγε;
Η Χριστίνα Σουγιουλτζή γίνεται το γυναικείο σώμα που παλεύει με τα όριά του, με τους ρόλους που του αποδίδονται, με τα «κοστούμια» που καλείται να φορέσει ή να απεκδυθεί. Photo credits: Thanos Angelis και συνεργάτες
Είναι εντυπωσιακό ότι η Πηνελόπη έχει συνδεθεί μέσα στους αιώνες σχεδόν αποκλειστικά με την πίστη και την υπομονή.
Και αυτό ακριβώς παραμένει το βασικό πρότυπο για τη γυναίκα, όχι μόνο στον δυτικό πολιτισμό. Η γυναίκα που περιμένει, που σκύβει το κεφάλι, που αντέχει, που είναι φρόνιμη, συνετή, που προσέχει τη φήμη της, που αδιαμαρτύρητα επιτελεί τον ρόλο της. Η εικόνα της προκομμένης γυναίκας όλη μέρα στον αργαλειό είναι κάτι βαθιά ριζωμένο. Μπορεί να αλλάζουν οι εποχές και κάποιες επιμέρους συνισταμένες, αλλά ο πυρήνας αυτού του προτύπου επιμένει.
Ο αργαλειός υφαίνει μιαν άλλη ιστορία στην παράσταση σας.
Ο αργαλειός εδώ υφαίνει μια άλλη ιστορία και γίνεται ταυτόχρονα μουσικό όργανο. Είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η Φοίβη Βλάσση τον χρησιμοποιεί σκηνικά και ηχητικά. Δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο αλλά ένα εργαλείο που παράγει ρυθμό, ήχο, δράση. Και, την ίδια στιγμή, υφαίνει κυριολεκτικά. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης υφαίνει τον χρόνο.
Αν το σκεφτεί κανείς, το αποτύπωμα που αφήνει ο χρόνος πάνω στον αργαλειό είναι συγκλονιστικό, γιατί συνειδητοποιείς πόση σημασία έχει να μετατρέπεις τον χρόνο σε κάτι άλλο.
Ιστορικά και συμβολικά πρόκειται για μία μηχανή ύφανσης στενά συνδεδεμένη με τη γυναίκα.
Βέβαια και είναι εντυπωσιακό ότι ο αργαλειός προηγείται ακόμη και της γραφής. Υπήρχε χιλιάδες χρόνια πριν, γιατί όλοι οι πολιτισμοί τον χρειάζονταν: για ρούχα, για σκεπάσματα, για πανιά, για την ίδια την επιβίωση του νοικοκυριού και της κοινότητας.
Και την ίδια στιγμή είναι κάτι πάρα πολύ σύγχρονο, αν σκεφτεί κανείς ότι ο βιομηχανικός, προγραμματισμένος αργαλειός θεωρείται, με έναν τρόπο, πρόγονος του υπολογιστή. Είναι, λοιπόν, ένα αντικείμενο βαθιά συνδεδεμένο με τη γυναίκα, αλλά και με την ίδια την κατασκευή του πολιτισμού.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη πολύ ουσιαστικό: όταν οι γυναίκες δεν είχαν πρόσβαση στη γραφή, ύφαιναν τις ιστορίες τους. Οι ιστορίες τους ήταν αποτυπωμένες στα σχέδια, στα υφάσματα, στα χαλιά. Εκεί βρισκόταν η μνήμη και η αφήγησή τους.
«Η Πηνελόπη γίνεται μέσα από την ομηρική Οδύσσεια το μέτρο σύγκρισης για το πώς προσεγγίζεται διαχρονικά η γυναίκα ως πρότυπο».
Έπειτα είναι και η σύνδεση με το ίδιο το κείμενο, με τον τρόπο που πλέκεται μια αφήγηση.
Το ύφασμα και το κείμενο συνδέονται βαθιά. Είναι και τα δύο μια διαδικασία πλέξης, που απαιτεί χρόνο και αφοσίωση. Όπως υφαίνεις ένα ύφασμα με πολλές διαφορετικές κλωστές, έτσι και μια ιστορία πλέκεται από πολλές σκέψεις, πολλές φωνές, πολλές στρώσεις νοήματος.
Και γι’ αυτό η Οδύσσεια, αυτό το μεγάλο αφήγημα που μας έχει παραδοθεί μέσα στους αιώνες, δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Οι μύθοι φτάνουν σε εμάς πάντα ανακατεμένοι με τις ερμηνείες τους και με τα πρότυπα της εποχής που τους αφηγείται. Η Οδύσσεια αντανακλά και την εποχή του Ομήρου, τον τρόπο που έβλεπαν τότε τη γυναίκα, την κοινωνία, τον κόσμο. Και η Πηνελόπη γίνεται μέσα από την ομηρική Οδύσσεια το μέτρο σύγκρισης για το πώς προσεγγίζεται διαχρονικά η γυναίκα ως πρότυπο.
Η Χριστίνα Σουγιουλτζή στην παράσταση «Πηνελόπη και Πηνελοπιάδα – The Loom». Photo credits: Thanos Angelis και συνεργάτες
Στην παράσταση σας αναδεικνύεται και το ζήτημα του κοινωνικού ελέγχου πάνω στη γυναικεία σεξουαλικότητα.
Είναι ένα τεράστιο θέμα. Ο τρόπος με τον οποίο ελέγχεται κοινωνικά η γυναικεία σεξουαλικότητα υπάρχει και σήμερα, έστω με διαφορετικούς μηχανισμούς. Νομίζουμε πολλές φορές ότι υπάρχει ελευθερία, αλλά αυτή η ελευθερία είναι συχνά όρος σχετικός.
Αν σκεφτεί κανείς, για παράδειγμα, την Ελένη, είναι συγκλονιστικό ότι δεν της επιτράπηκε ούτε καν να υπάρξει ως μια γυναίκα που ίσως επέλεξε έναν έρωτα. Και μόνο η ιδέα ότι θα μπορούσε να θέλει να εγκαταλείψει τον άντρα της για έναν άλλον γινόταν αφορμή για να θεωρηθεί θεμιτό να κινητοποιηθεί ολόκληρος ανδρικός κόσμος από τον Ελλαδικό χώρο για να την «επαναφέρει» στη θέση της.
Το ίδιο ισχύει, ακόμη πιο βίαια, για τις δούλες στην Οδύσσεια. Τιμωρούνται επειδή πλάγιασαν με τους μνηστήρες, επειδή «γεύτηκαν τις χαρές της Αφροδίτης», λες και δεν είχαν κανένα δικαίωμα πάνω στο σώμα τους. Θεωρούνται κτήμα του αφέντη. Και γι’ αυτό κρεμιούνται για παραδειγματισμό. Είναι τρομερό, αλλά και αποκαλυπτικό για το πώς συγκροτείται η τάξη του ανδρικού κόσμου.
Το έργο γεννήθηκε και μέσα από ανοιχτή πρόσκληση σε γυναίκες της Αθήνας;
Ναι, κάναμε κάποιες συναντήσεις και συλλέξαμε υλικό μέσα από μια ανοιχτή διαδικασία. Είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να συνεχιστεί, γιατί έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Μάλιστα, σε μια επόμενη εκδοχή της παράστασης, θα ήθελα να μπουν ακόμα πιο ενεργά μέσα στο έργο οι ίδιες οι γυναίκες και οι ιστορίες τους.
Η τωρινή εκδοχή έχει φτιαχτεί ειδικά για το φετινό καλοκαίρι και για τον συγκεκριμένο χώρο, για το αίθριο της ΣΤΟΑ Culture. Όμως η φόρμα της παράστασης είναι αρκετά ανοιχτή, επειδή βασίζεται στην αφήγηση και σταδιακά οδηγεί σε μεγαλύτερη θεατρικότητα. Μέσα στην αφήγηση μπορούν να χωρέσουν πολλά.
Αυτή η ανοιχτότητα συνδέεται και με μια ευρύτερη αντίληψη για το θέατρο ως χώρο κοινότητας, όπως έχετε ήδη πει.
Με ενδιαφέρει ένα θέατρο προσβάσιμο με όλους τους δυνατούς τρόπους, που πέρα από την καλλιτεχνική του υπόσταση λειτουργεί και ως ένας τόπος όπου μπορούμε να ξανασκεφτούμε τι σημαίνουν κοινότητα, δημοκρατία, συνεργασία. Είναι πολύτιμες έννοιες, και ως κοινωνία τις έχουμε ανάγκη. Συνεχίζουμε στο ίδιο ύφος και βάζουμε όλο το υπόλοιπο υλικό, χωρίς να χαθεί η φυσικότητα του λόγου.
Στο κέντρο της σκηνής, η Φοίβη Βλάσση χρησιμοποιεί τον αργαλειό ως μουσικό όργανο, μετατρέποντας την πράξη της ύφανσης σε ζωντανή μουσική και τραγούδια. Photo credits: Thanos Angelis και συνεργάτες
Πιστεύετε ότι σήμερα διανύουμε μια περίοδο προόδου ή οπισθοδρόμησης ως προς τους έμφυλους ρόλους;
Νομίζω πως ισχύουν και τα δύο μαζί, και γι’ αυτό έχουμε συχνά την αίσθηση ότι κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Όταν αλλάζουν κάποια πράγματα μόνο επιφανειακά, χωρίς να θεσπίζονται ουσιαστικά μέτρα που να προστατεύουν, να στηρίζουν και να μετασχηματίζουν πραγματικά τις νοοτροπίες, είναι αναμενόμενο να εμφανίζονται έντονες αντιδράσεις.
Πάντα συνέβαινε αυτό και πάντα θα συμβαίνει σε περιόδους μετάβασης. Υπάρχουν άνθρωποι που μπροστά στην αλλαγή φοβούνται και γίνονται ακόμη πιο συντηρητικοί. Υπάρχουν και άλλοι που γίνονται βίαιοι. Για μένα, ακόμη και η έξαρση των γυναικοκτονιών συνδέεται με αυτό: με το ότι απελευθερώνεται μια πολύ βαθιά βία όταν κάποιος νιώθει ότι αμφισβητείται το πρότυπο πάνω στο οποίο είχε μάθει να στηρίζεται, όταν έχει απέναντί του μια γυναίκα που δεν αποδέχεται πια τον ρόλο που της επιβλήθηκε επί αιώνες.
Εκεί, πιστεύω, βρίσκεται και η ρίζα αυτής της τάσης να κάνουμε ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω. Αν θέλουμε να αλλάξει πραγματικά ο κόσμος μας, χρειάζεται βαθιά κοινωνική δουλειά, συντονισμένη προσπάθεια και μια μορφή φροντίδας που να στηρίζει όλους και όλες με δικαιοσύνη και ορατότητα. Χρειάζεται η κοινωνία να δείξει έμπρακτα ότι είναι εκεί, ότι στηρίζει, ότι υπάρχει ελπίδα.
Και αυτό συνδέεται βέβαια και με πολύ πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας των γυναικών.
Αν το δούμε πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν ακόμη βασικά ζητήματα που παραμένουν άλυτα. Για παράδειγμα, το πώς μια γυναίκα πιέζεται κοινωνικά γύρω από τη μητρότητα, αλλά από την άλλη δεν έχει ουσιαστική στήριξη από την κοινωνία για να μπορέσει να ισορροπήσει τη ζωή της. Συχνά καλείται να τα βγάλει πέρα μόνη της ή, στην καλύτερη περίπτωση, με τη βοήθεια ενός καλού συντρόφου. Αυτό δεν αρκεί. Άρα μιλάμε για πράγματα πολύ βαθιά πολιτικά και δομικά.
«Το θέατρο πρέπει να λειτουργεί σαν ένα καταφύγιο, αλλά ένα καταφύγιο που να συνδέεται ουσιαστικά με το παρόν. Δεν με ενδιαφέρει το θέατρο ως παραμύθι, μέσα στο οποίο μπαίνεις και ξεχνάς όλα τα άλλα. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο ένα θέατρο πολιτικό, με την έννοια ότι συνομιλεί άμεσα με το σήμερα».
Αυτή η οπτική της γυναικείας εμπειρίας διαπερνά και τη συνολική δουλειά σας στο Θέατρο Τέχνης τα τελευταία χρόνια.
Και αυτό είναι κάτι που με απασχολεί πολύ: το πώς το θέατρο μιλάει με το σήμερα, όχι απαραίτητα μόνο μέσα από σύγχρονα κείμενα, αλλά και μέσα από τα κλασικά, μέσα από παράλληλες δράσεις, μέσα από συζητήσεις, μέσα από την αίσθηση ότι είναι ένας χώρος όπου μπορώ να συνδεθώ ζωντανά και με την τέχνη και με τους άλλους.
Για μένα το θέατρο πρέπει να λειτουργεί σαν ένα καταφύγιο, αλλά ένα καταφύγιο που να συνδέεται ουσιαστικά με το παρόν. Δεν με ενδιαφέρει το θέατρο ως παραμύθι, μέσα στο οποίο μπαίνεις και ξεχνάς όλα τα άλλα. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο ένα θέατρο πολιτικό, με την έννοια ότι συνομιλεί άμεσα με το σήμερα.
Η Μαριάννα Κάλμπαρη στην παράσταση «Πηνελόπη και Πηνελοπιάδες – The Loom». Photo credits: Thanos Angelis και συνεργάτες
Είναι και αυτό ένα στίγμα που θα θέλατε να συνεχίσετε να ενισχύετε τα επόμενα χρόνια;
Πρέπει να διασφαλιστεί ότι το Θέατρο Τέχνης θα συνεχίσει να έχει τη φωνή του μέσα στην ελληνική σκηνή και μέσα στην ελληνική κοινωνία. Έχουμε ανάγκη από τέτοιες άγκυρες στον πολιτισμό· δεν μπορούμε κάθε φορά να ξεκινάμε από το μηδέν.
Είναι πολύ σημαντικό ότι αυτός ο χώρος έχει καταφέρει να επιβιώσει από το 1942 μέχρι σήμερα. Αυτό δεν πρέπει να χαθεί. Πρέπει να παραμείνει μια ζωντανή φωνή, που να ανοίγει τις πόρτες της στους καλλιτέχνες, να τους δίνει ουσιαστικές ευκαιρίες, αλλά ταυτόχρονα να κάνει και το κοινό να αισθάνεται ότι πρόκειται για έναν χώρο δικό του.
Για να μπορέσει όμως να συμβεί αυτό, και για να μπορεί κάθε καλλιτεχνική διεύθυνση να συνθέτει πραγματικά ένα πρόγραμμα, καλώντας ανθρώπους αλλά και δίνοντας ευκαιρίες, χρειάζεται οπωσδήποτε μια σταθερή στήριξη, και οικονομική. Αλλιώς είναι πολύ δύσκολο. Ειδικά σήμερα, που τα πράγματα γίνονται όλο και πιο άγρια στο επίπεδο της αγοράς, χρειάζεται προστασία για ορισμένους θεσμούς που έχουν διαμορφώσει αυτό που είναι η νεότερη Ελλάδα.
Παράλληλα, ανοίγετε και άλλες πρωτοβουλίες, όπως είναι τα Διονύσια με τον Δήμο Αθηναίων.
Τα Διονύσια λειτούργησαν πολύ καλά. Δημιουργήθηκαν πολύ ωραία κείμενα, δουλεύτηκαν δραματουργικά, και τώρα περιμένουμε να δούμε πώς θα συνεχιστεί το φθινόπωρο σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων. Τέτοιοι θεσμοί χρειάζονται χρόνο για να χτιστούν σωστά.
Γενικά, όμως, θεωρώ πολύ σημαντικό να ξεκινάμε από το κείμενο. Η ελληνική σκηνή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ελληνικό έργο, χωρίς δραματουργία. Και το ζητούμενο δεν είναι μόνο να ανακαλύπτουμε νέα κείμενα, αλλά και να βοηθάμε αυτά τα κείμενα να γίνονται καλύτερα.
Έχω πολλά απωθημένα πάνω σε αυτό, γιατί βλέπω ότι στην Ελλάδα υπάρχει παραγωγή, υπάρχει δημιουργία, δεν είμαστε μια χώρα που δεν παράγει πολιτισμό. Το αντίθετο. Αυτό που λείπει είναι η φροντίδα ώστε αυτό που παράγεται να μπορεί να ωριμάζει και να γίνεται καλύτερο. Χρειάζεται φροντίδα για τα κείμενα, για τις παραστάσεις, για τις συνθήκες εργασίας. Χρειάζεται χρόνος. Χρειάζονται καλύτερες συνθήκες ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να αφοσιωθούν πραγματικά.
Μιλάτε δηλαδή για μια συνολικότερη επισφάλεια που επηρεάζει και την τέχνη.
Οι άνθρωποι χρειάζονται τη δυνατότητα να αφοσιώνονται πλήρως σε αυτό που κάνουν, να μη διασπώνται σε εκατό διαφορετικές δουλειές μόνο και μόνο για να επιβιώσουν. Και αυτό, βέβαια, δεν αφορά μόνο το θέατρο. Αφορά συνολικά την κοινωνία.
Πέρα από αυτό, έχουμε και όλη την αποσπασματικότητα της εποχής: το διαδίκτυο, την εικόνα, το email, τον συνεχή κατακερματισμό της σκέψης και της δράσης. Αν κάτι πραγματικά λείπει σήμερα και μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο, είναι η δυνατότητα να μπούμε κάπου και να αφοσιωθούμε ουσιαστικά. Το θέατρο μάς το θυμίζει αυτό με έναν μοναδικό τρόπο: πηγαίνεις σε έναν χώρο με τη θέλησή σου, κάθεσαι μαζί με άλλους ανθρώπους και μοιράζεσαι μια κοινή εμπειρία. Αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει τίποτα.
Το θέατρο είναι και κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δεν είναι μόνο ο Παρθενώνας το αποτύπωμά μας. Είναι και το θέατρο. Το θέατρο είναι καθαρά ελληνική επινόηση, είναι μια από τις πιο σημαντικές κληρονομιές μας. Και πρέπει να υπάρχει ως ζωντανή εμπειρία, για να μπορεί και η κοινωνία να ισορροπεί.
Η παρουσία της παράστασης στη ΣΤΟΑ Culture προσθέτει και μια ακόμη διάσταση, αυτή της σχέσης με την πόλη.
Ναι, γιατί πρόκειται πραγματικά για μια νέα πρόταση στην πόλη. Είναι ένας νέος τόπος συνάντησης, με πολύ μεγάλη διάθεση για συνεργασία. Σε όλη τη Στοά υπάρχει η αίσθηση ότι διαμορφώνεται ένα πλέγμα εμπειριών και δράσεων με έμφαση στο πώς μπορούμε να βρεθούμε μαζί, να κάνουμε κάτι μαζί, να δούμε κάτι μαζί, να πιούμε κάτι μαζί, να μοιραστούμε χρόνο και χώρο.
Αυτό έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία. Δεν είναι ένας ακόμη καινούργιος χώρος εκδηλώσεων. Είναι μια προσπάθεια να ξανασκεφτούμε τον αστικό χώρο ως τόπο συνάντησης, πολιτισμού και εμπειρίας.
INFO «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom», συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και της ΣΤΟΑΣ Culture. Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Δευτέρα 29 Ιουνίου. Χώρος: ΣΤΟΑ Culture (αίθριο της Στοάς Αρσακείου, πάνω από το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, είσοδος Πεσμαζόγλου 5). Παραστάσεις: κάθε Δευτέρα στις 21.00
Αγορά εισιτηρίων για την παράσταση «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom» από το inTickets.
