Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Από σήμερα, Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026, οι ταινίες της εβδομάδας προβάλλονται στους κινηματογράφους με δύο από τις οκτώ να κάνουν τη διαφορά και να αξίζουν τον κόπο και τον χρόνο σας.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Η πρόσκληση» (The invite)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Ολίβια Γουάιλντ
Ηθοποιοί Ολίβια Γουάιλντ, Σεθ Ρόγκεν, Έντουαρντ Νόρτον, Πενέλοπε Κρουζ
Βάση της τελευταίας ταινίας της ηθοποιού και σκηνοθέτιδος Ολίβια Γουάιλντ – εδώ κρατά έναν από τους τέσσερις κεντρικούς ρόλους – είναι η ισπανική παραγωγή του 2020 «Γείτονες από πάνω» του Tσεσκ Γκάι.
Όπως εκείνη η ταινία, έτσι και αυτή αναφέρεται στις συνέπειες της επίσκεψης ενός ζευγαριού στο σπίτι των γειτόνων του, στην ίδια πολυκατοικία.
Ωστόσο, το αμερικανικό μοντέλο (με χώρο το Σαν Φρανσίσκο) είναι αρκετά διαφορετικό, πιο ελκυστικό. Το πλαίσιο στο οποίο η ταινία της Γουάιλντ κινείται ξεφεύγει από την καθαρά κωμική διάσταση της πρωτότυπης που μάλλον έχει ξεχαστεί.
Στην ταινία της Γουάιλντ νιώθεις ότι παρακολουθείς κάτι βαθύτερο, ουσιαστικότερο και σίγουρα πιο δραματικό. Και όλα αρχίζουν και τελειώνουν από μια και μόνο έννοια που είναι η ειλικρίνεια (κάτι που με έναν άλλο τρόπο ισχύει και στην ταινία «Όσα ξέρει η Μαριέλ» που επίσης προβάλλεται αυτή την εβδομάδα). Η Γουάιλντ υποδύεται την Αντζελα, σύζυγο του Τζο (Σεθ Ρόγκεν), αποτυχημένου μουσικού που κάποτε είχε ένα hit αλλά τώρα διδάσκει μουσική σε μια σχολή της πλάκας και σε παιδιά που βαριούνται. Η σκιά του ανεκπλήρωτου ονείρου βαραίνει καθημερινά την ατμόσφαιρα στο σπίτι και ο αρχικός έρωτας, από τον οποίο έχει προκύψει ένα παιδί, έχει μετατραπεί σε ρουτίνα. Στην αντίθετη όχθη βρίσκεται το ζευγάρι των επισκεπτών.
H Πενέλοπε Κρουζ είναι η Πίνα, που επαγγέλλεται ψυχαναλύτρια και σεξολόγος, ενώ ο σύζυγός της Χοκ (Έντουαρντ Νόρτον), είναι συνταξιούχος «πυρομαχητής» – που σημαίνει πυροσβέστης αλλά… όχι ακριβώς (ο τύπος είναι λίγο weird σίγουρα).
Οπότε κατά τη διάρκεια ενός δείπνου που ο Τζο δε θέλει και η Αντζελα – με την οποία τσακώνεται συνέχεια – επιδιώκει, η ταινία εξελίσσεται σε απολαυστική αρένα λεκτικών «συγκρούσεων», ανταγωνισμού και διαφορετικών νοοτροπιών, όχι μόνο ανάμεσα στα δύο ζευγάρια αλλά και ανάμεσα στα μέλη του κάθε ζευγαριού.
Η ιστορία κρύβει πολλές εκπλήξεις ενδιαμέσως, τις οποίες η Γουάιλντ χειρίζεται χωρίς υπερβολές και όποτε χρειάζεται με χιούμορ, κυρίως από την πλευρά του Τζο ο οποίος, κατά κάποιο τρόπο και χάρη στην ανεπιτήδευτη ερμηνεία του Ρόγκεν είναι το κέντρο βάρους.
Δάνεια ασφαλώς και υπάρχουν από παντού – το πρώτο που έρχεται στο μυαλό είναι το αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Σκηνές από έναν γάμο» και δεν είναι το μόνο – όμως η Γουάιλντ προσέχει ώστε να μην «χαθεί» η αφήγηση και κυρίως, καταφέρνει να ξεφύγει από τη θεατρική κατά βάση δομή του έργου.
Το κάνει μια απολύτως κινηματογραφική εμπειρία που προβλέπω ότι θα γίνει μια από τις επιτυχίες του καλοκαιριού.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΘΗΣΕΙΟ – ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΨΥΧΙΚΟ – ΧΛΟΗ – ΛΙΛΑ- ΑΛΙΚΗ – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΑΛΟΜΑ – ΦΛΟΙΣΒΟΣ – ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΗΝΗ – COOL TYMVOS κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΑΛΕΞ – ΠΑΝΟΡΑΜΑ – VILLAGE COSMOS κ.α.
«Οσα ξέρει η Μαριέλ» (Was Marielle Weiss)
Παραγωγή: Γερμανία, 2025
Σκηνοθεσία: Φρέντερικ Χάμπαλεκ
Ηθοποιοί: Λαένι Γκάιζελερ, ,Τζούλια Τζεντς, Φέλιξ Κράμερ
Περίπου σαν τον «Θάνατο του ιερού ελαφιού» του Γιώργου Λάνθιμου όπου δεν μαθαίνουμε ποτέ τι ήταν εκείνο που προκάλεσε την «αρρώστεια» του νεαρού που παρενοχλεί την οικογένεια του γιατρού, έτσι και σε αυτήν την γερμανική ταινία (που αγνοήθηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου πέρσι), δεν μαθαίνουμε ποτέ πως και ένα δυνατό χαστούκι έφερε το ένα από τα τρία κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, την 12χρονη Μαριέλ (Λαένι Γκάιζελερ), στο σημείο να αντιλαμβάνεται κάθε τι που σκέφτονται αλλά και τα όσα έχουν πράξει οι γονείς της (Τζούλια Τζεντς, Φέλιξ Κράμερ).
Σε αντίθεση όμως με τον «Θάνατο του ιερού ελαφιού» η ταινία «Οσα ξέρει η Μαριέλ» δεν σε αφήνει παγωμένο μπροστά στο παγωμένο θέαμα αλλά σου προκαλεί μια ποικιλία συναισθημάτων για τους τρεις ανθρώπους που παρακολουθείς. Η αρχική αμηχανία που προκύπτει από μια «μεταφυσική» και σεναριακά ανεξήγητη – αν όχι παράλογη – κατάσταση, μετατρέπεται σιγά -σιγά σε αποδοχή κινώντας ουσιαστικά το ενδιαφέρον σου για τους τρεις ήρωες και τις μεταξύ τους σχέσεις.
Ο Φρέντερικ Χάμπαλεκ που σκηνοθέτησε την ταινία, φλερτάρει αρκετά με το χιούμορ, όχι όμως καταγράφοντας καταστάσεις που στόχο έχουν να προκαλέσουν εύκολο γέλιο (έτσι όπως είχε συμβεί με την κωμωδία φαντασίας «Αυτό που θέλουν οι γυναίκες» (ύστερα από ένα ατύχημα ο Μέλ Γκίμπσον «ακούει» τις σκέψεις των γυναικών). Εδώ, νιώθεις ότι η ταινία θέλει πραγματικά κάτι να πει για αυτές τις σχέσεις, κυρίως μέσα από την διαχείριση της κατάστασης από τους γονείς.
Η δυσπιστία είναι φυσικά η πρώτη αντίδραση (θα συνέβαινε με τον καθένα μας στη θέση τους). Για παράδειγμα ο καχύποπτος πατέρας είναι σίγουρος ότι η κόρη του κάτι έχει κάνει με το κινητό της και τους παρακολουθεί. Τι γίνεται όμως όταν το κορίτσι αναφέρει χαρτί με καλαμάρι κάθε λεπτομέρεια των πράξεων των γονιών της – λεπτομέρειες που θα ήταν αδύνατον να ξέρει αν δεν ήταν παρούσα;
Γιατί αυτή η μεταφυσική διάσταση της ταινίας, εδώ, είναι απλώς το πρόσχημα για μια ένα καίριο σχόλιο γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις μα και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης. Ισως, τελικά, αυτό που η ταινία «Οσα ξέρει η Μαριέλ» θέλει να πει, είναι ότι η αγάπη δεν έχει όρια. Αν αγαπάμε κάποιον αληθινά, οφείλουμε να τον δεχτούμε σε όλες τις εκφάνσεις του, με όλα τα καλά αλλά και όλα τα στραβά του.
Βαθμολογία: 4
ΑΘΗΝΑ: ΛΑΟΥΡΑ (ΠΕM – ΚΥΡ) – ΦΛΕΡΥ (ΠΕM – ΚΥΡ) – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΔΙΑΝΑ ΜΑΡΟΥΣΙ
«Το πάρτυ γενεθλίων» (The birthday party)
Παραγωγή: Ελλάδα/ Ισπανία/ Αγγλία/ Ολλανδία, 2025
Σκηνοθεσία: Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ
Ηθοποιοί: Γουίλεμ Νταφόε, Βικ Κάρμεν Σόνε, Χρήστος Στέργιογλου κ.α.
Οσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις που έχουν αφήσει αποτύπωμα στην σύγχρονη ελληνική Ιστορία, δεν θα χρειαστεί πολύ για να αντιληφθούν ότι ο Μάρκος Τιμολέων, ο πάμπλουτος κεντρικός ήρωας αυτής της ταινίας, είναι το alter ego του εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση – παρότι αυτό το ονοματεπώνυμο ποτέ δεν αναφέρεται. Εμπνευσμένο από το μπεστ σέλερ, ομότιτλο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα), το έργο του Μιγκέλ Ανχελ Χιμένεθ είναι μιάμιση μέρα από τη ζωή αυτού του ανθρώπου, ενός σκληρού, αυτοδημιούργητου επιχειρηματία που αποδεικνύεται ακόμα σκληρότερος με την ίδια την οικογένειά του – και κυρίως την κόρη του (Βικ Κάρμεν Σόνε).
Ωστόσο, από την αρχή γνωρίζουμε, ότι μέσα στην ευγενική αλαζονεία του, τούτος ο σύγχρονος Ιούλιος Καίσαρας, είναι επίσης ένας πληγωμένος άνθρωπος. Μια ανομολόγητη απώλεια τον έχει φυλακίσει σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων, από όπου μπορεί και ορίζει το μέλλον των άλλων χωρίς να έχει ιδέα για το τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του.
Το πρόβλημα είναι ότι ενώ όλα τα παραπάνω ακούγονται συναρπαστικά, τα δρώμενα στο ιδιόκτητο νησί κατά την διάρκεια του πάρτυ γενεθλίων της κόρης του Τιμολέοντος, κάθε άλλο παρά συναρπαστικά είναι. Για την ακρίβεια, αγγίζουν τα όρια της πλήξης γιατί ενώ έχεις την αίσθηση ότι η ταινία θέλει να αποκτήσει την εικόνα ενός σοβαρού ψυχοδράματος για την παρακμή και την (αυτό)τιμωρία ενός πάμπλουτου ανθρώπου, νιώθεις επίσης ότι είναι φτιαγμένη από την μαγιά μιας σαπουνόπερας τύπου «Δυναστεία» με το πρόσωπο του Γουίλεμ Νταφόε να «ξεχειλίζει» σχεδόν… απειλητικά από την οθόνη. Χωρίς το «Πάρτυ γενεθλίων» να είναι ο ορισμός του κιτς όπως είναι ο «Ελληνας μεγιστάνας» (1976) με τον Άντονι Κουίν επίσης σε ρόλο alter ego Ωνάση, μια νότα σαρκαστικού χιούμορ θα μπορούσε προσθέσει λίγο αλατοπίπερο σε ένα άνοστο πιάτο. Στα χέρια ενός Πάολο Σορεντίνο, θα είχε γίνει μια ταινία προς συζήτηση.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΑΙΓΛΗ CINEMA Ζαππειο – CINE ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (εκτός Δευτέρας) – CINE PARIS – TΡΙΑΝΟΝ – ΕΛΛΗΝΙΣ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΦΙΛΟΘΕΗ – ΑΡΤΕΜΙΣ -ΦΙΛΙΠ – ΑΕΛΛΩ – ΤΡΙΑΝΟΝ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΕΛΛΗΝΙΣ
«Ο θάνατος του Robin Hood» (The death of Robin Hood)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Μάικλ Σαρνόσκι
Ηθοποιοί: Χιού Τζάκμαν, Μπιλ Σκάρσγκαρντ κ.α.
Εδώ και μερικά χρόνια διακρίνεις στον κινηματογράφο μια τάση αποδόμησης ηρώων που έχουν καταγραφεί στη μνήμη ως μύθοι και ο «Θάνατος του Robin Hood», ανήκει σε αυτές τις ταινίες. Εν προκειμένω ο σκηνοθέτης Μάικλ Σαρνόσκι μας ζητά να ξεχάσουμε κάθε τι ρομαντικό σε σχέση με τον Ρομπέν των Δασών, τον προστάτη των φτωχών και πολέμιο της αδικίας και να τον δεχτούμε ως στυγνό εγκληματία, ως κακοποιό του αισχίστου είδους, έτοιμο να αποκεφαλίσει κάθε τι που κινείται.
Κατά κάποιο τρόπο, αυτός εδώ ο τύπος που φέρει την μορφή ενός παντελώς αγνώριστου Χιου Τζάκμαν, θυμίζει αυτό που υποτίθεται ότι ήταν ο Γουίλ Μάνι του Κλιντ Ιστγουντ στους «Ασυγχώρητους» πριν τον σώσει η γυναίκα του. Εντάξει, ο Ρομπέν των Δασών είναι ένας ήρωας παραμυθιού, οπότε ο καθένας μπορεί να τον «διαβάσει» και να τον φανταστεί όπως θέλει, ή και να τον απομυθοποιήσει ακόμα. Ωστόσο, προσωπικά προτιμώ την απομυθοποίηση του Σον Κόνερι στην ταινία «Το ρόδον και το βέλος» (1976) του Ρίτσαρντ Λέστερ, από αυτό εδώ το φρικαλέο splatter movie (μέχρι την μέση) που κάτω από την ομπρέλα του «ρεαλισμού», μόνο κανίβαλο δε δείχνει τον Ρομπέν των Δασών.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΦΟΙΒΟΣ- ΜΑΡΙΕΛ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΑΛΕΞ (ΚΥΡ-ΤΕΤ) – CINEΜΑ ΟΝΕ κ.α.
«Η πανούκλα» (The plague)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Τσάρλι Πόλινγκερ
Ηθοποιοί: Εβερετ Μπλανκ, Τζόελ Έτζερτον κ.α.
Να μια ακόμη ταινία που αναζητεί τρόπους για να εισχωρήσει στον μυστηριώδη παιδικό ψυχισμό, ο οποίος όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, τόσο από την ζωή, όσο και από τον κινηματογράφο, συχνά επιφυλάσσει δυσάρεστες, έως και τραγικές εκπλήξεις. Εδώ, τον τόνο της ταινίας δίνει το ομαδικό πλαίσιο, της «αγέλης»: παρακολουθούμε αγόρια που βρίσκονται συγκεντρωμένα στον ίδιο χώρο (κατασκήνωση water polo) να έχουν βάλει στόχο ένα άλλο αγόρι που πάσχει από μια σπάνια (και μεταδοτική) δερματική πάθηση.
Το γεγονός θα γίνει αφορμή για την καταγραφή μιας σειράς επεισοδίων που όμως ενδιαφέρονται κυρίως για την θρίλερ διάσταση του θέματος με την εικονογράφηση φρικαλέων στιγμιοτύπων όπως το κόψιμο ενός δακτύλου με ψαλίδι. Και αυτό είναι λίγο κρίμα γιατί η ταινία του Τσάρλι Πόλινγκερ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια καλά στημένη αλληγορία σχολιάζοντας τον «πόλεμο» προς την διαφορετικότητα και την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει σε μια «κοινωνία» απορρίπτοντας όσους δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: ΚΑΡΜΕΝ -ΣΤΕΛΛΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ κ.α.
«Το τελευταίο ρίσκο» (The get out)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Ντέρικ Μπόρτε
Ηθοποιοί: Ράσελ Κρόου, Λουκ Εβανς κ.α.
Αυτή η αστική περιπέτεια ξεκινά από λάθος βάση και το λάθος αυτό, δυστυχώς (για την ταινία) θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος της. Γιατί ναι, ήταν λάθος να δοθεί στον Ράσελ Κρόου ο ρόλος ενός Αλβανού μετανάστη στην Αμερική, ο οποίος επαγγέλλεται ιδιοκτήτης νάιτ κλαμπ στο Λος Αντζελες, και είναι αποφασισμένος να πουλήσει την επιχείρησή του, πριν πέσει θύμα ληστείας και ο κόσμος του καταρρεύσει.
Η προσπάθεια του Νεοζηλανδού Κρόου να μιλήσει με «σπασμένα» αγγλικά ως Αλβανός μετανάστης ενοχλεί περισσότερο ακόμα και από τις δεκάδες «τρύπες» του σεναρίου σε μια περιπέτεια αστυνομικού ύφους με πολλούς χαρακτήρες και αρκετές «υποιστορίες» οι οποίες διασταυρώνονται πρόχειρα, επιπόλαια, απαίδευτα και με κρύο χιούμορ. Βλέποντας (ή μάλλον χαζεύοντας) αυτή την ταινία ένιωθα σαν να παρακολουθούσα την αγωνιώδη προσπάθεια κάποιου να αγγίξει το «πνεύμα» ενός Κουέντιν Ταραντίνο, ή ενός Γκάι Ρίτσι και πολύ απλά, να μην μπορεί.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: ΑΕΛΛΩ – VILLAGE METRO – OΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΝΑΝΑ – ΤΡΙΑΝΟΝ ΣΑΡΩΝΙΔΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – VILLAGE COSMOS – CINEMA ONE κ.α.
Επανέκδοση
«Ο ανθρωποκυνηγός» («Manhunter», ΗΠΑ, 1985)
Προικισμένος με μια «έκτη αίσθηση» και χρησιμοποιώντας ανορθόδοξες αστυνομικές μεθόδους στις έρευνές του, o Γκρέιαμ (Γουίλιαμ Πέτερσεν) πρώην πράκτορας του FBI, επιστρέφει στην ενεργό δράση για να ανακαλύψει τα ίχνη ενός κατά συρροή δολοφόνου ο οποίος σκοτώνει τα θύματά όποτε έχει πανσέληνο.
Σφιχτοδεμένο, πρωτότυπο θρίλερ του Μάικλ Μαν («Ένταση», «Collateral –Η διαδρομή») και η ταινία -προπομπός της «Σιωπής των αμνών» καθότι επίσης βασισμένη σε μπεστ σέλερ του Τόμας Χάρις.
Αλλωστε, στον «Ανθρωποκυνηγό» εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κινηματογράφο ο Χάνιμπαλ Λέκτερ, ο οποίος και εδώ όπως στη «Σιωπή των αμνών», έχει τον ρόλο του «καθοδηγητή» του πράκτορα για την ανακάλυψη του δολοφόνου. Τον ενσαρκώνει ο καλός Βρετανός ηθοποιός Μπράιαν Κοξ, του οποίου όμως η ερμηνεία ξεχάστηκε καθώς λίγα χρόνια αργότερα με τη «Σιωπή των αμνών» ο Αντονι Χόπκινς στον ίδιο ρόλο έγινε το πρόσωπο της ημέρας (στη «Σιωπή» αντικαταστάθηκε και ο Γκρέαμ με μια γυναίκα πράκτορα, την Κλαρίς Στέρλινγκ της Τζόντι Φόστερ).
Να θυμίζουμε ότι το 2002 ο σκηνοθέτης Μπρετ Ράτνερ γύρισε ένα καθαρόαιμο ριμέικ του «Ανθρωποκυνηγού» με τον Εντουαρντ Νόρτον στον ρόλο του Γκρέαμ και τον Αντονι Χόπκινς σε εκείνο του Λέκτερ.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΕΚΡΑΝ – ΖΕΦΥΡΟΣ (ΠΕM – ΚΥΡ ) – ΑΜΙΚ
Προβάλλεται τέλος και η ιρανική ταινία του Αλιρέζα Σαμαντί «Η ημιτελής Ιστορία της Σιμά» (Sima’s Unfinished Narration, 2024) που σύμφωνα με το δελτίο τύπου «εξερευνά τη δύναμη και την επικινδυνότητα της σύγχρονης πληροφορίας, τοποθετώντας στο επίκεντρο έναν άνθρωπο που βλέπει την προσωπική του ταυτότητα να διαλύεται μέσα από μια ψηφιακή αφήγηση που δεν ελέγχει» Παίζουν: Μεχράν Αχμαντί, Αλί Ασμάντ κ.α.
