Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Παρά την έκταση της καταστροφής και τα περιορισμένα μέσα για έρευνα και τη διάσωση που διέθετε η Βενεζουέλα πριν από τον διπλό σεισμό της Τετάρτης, αλλά και παρά τον χρόνο που πλέον είναι πολύ πέρα των 72 ώρων που θεωρείται το όριο για την ανάσυρση ζωντανών κάτω από τα ερείπια, μικρές ιστορίες γεμάτες ελπίδα για την επικράτηση της ζωής απέναντι σε μια φονική φυσική καταστροφή έρχονται -κυριολεκτικά- στην επιφάνεια.

Οι μικρές ιστορίες ελπίδας που ανακουφίζουν τον πόνο

Μέσα στο Σαββατοκύριακο, 33 άνθρωποι κατάφεραν να επιστρέψουν στη ζωή, ανάμεσά τους δύο 11χρονα αγόρια που διασώθηκαν από διαφορετικά κτίρια μέσα σε λίγες ώρες. Μπορεί ο αριθμός αυτός να είναι μικρός σε σχέση με τους πάνω από 50000 αγνοούμενους που άφησαν πίσω τους οι σεισμοί, όμως είναι αυτές οι ιστορίες που δίνουν ελπίδα για την επόμενη ημέρα.

Η πιο συγκλονιστική στιγμή εκτυλίχθηκε στη Λα Γκουάιρα, όταν διεθνείς ομάδες διάσωσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και τη Βενεζουέλα εντόπισαν σημάδια ζωής κάτω από έναν σωρό ερειπίων.

Πρώτος ανασύρθηκε ένας πατέρας, ο οποίος είχε παραμείνει εγκλωβισμένος για τέσσερις ημέρες και κρατούσε ακόμη το κινητό του τηλέφωνο. Λίγα λεπτά αργότερα ακολούθησε ο μικρός γιος του.

«Σιγά, σιγά, απαλά», φώναζαν οι διασώστες στα ισπανικά και στα αγγλικά, καθώς περνούσαν πατέρα και παιδί από χέρι σε χέρι μέχρι το ασθενοφόρο, υπό το θερμό χειροκρότημα όσων παρακολουθούσαν την επιχείρηση.


Η διάσωσή τους πραγματοποιήθηκε έπειτα από 12 ώρες επίπονων και εξαιρετικά λεπτών επιχειρήσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων οι ομάδες διάσωσης ερεύνησαν τα συντρίμμια με τη χρήση ειδικών καμερών εντοπισμού, εργαζόμενες με μεγάλη προσοχή μέσα στα ασταθή ερείπια, προκειμένου να φτάσουν στους εγκλωβισμένους.

Εξίσου συγκινητική ήταν και η διάσωση μιας γυναίκας, η οποία έπειτα από 70 ώρες κάτω από τα χαλάσματα ανασύρθηκε ζωντανή. Παρά την εξάντλησή της, κατάφερε να χαμογελάσει και να χαιρετίσει το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί γύρω από το ασθενοφόρο.

Η ιστορία επίσης που δημιούργησε αίσθηση είναι η διάσωση της Νταγιάνα Πατίνο και του γιου της Χουάν Νταβίντ, ενός βρέφους 18 μηνών. Η διάσωση έγινε πριν από το Σαββατοκύριακο, όμως το ενδιαφέρον για αυτήν την περίπτωση δεν έσβησε αφού ήταν μια από τις πρώτες ιστορίες που έδωσαν ελπίδα.

Όπως το έθεσε σε δηλώσεις της η Πατίνο ο γιος της ήταν το κίνητρο για να μείνει ξύπνια και σε εγρήγορση. Όπως πρόσθεσε: «Όσο ήταν ζωντανός, θα ήμουν κι εγώ. Κάθε τόσο ακουμπούσα τη μύτη του σαν απόδειξη ότι ακόμα ανέπνεε».

Βράζει η οργή καθώς εξανεμίζονται οι ελπίδες

Μετά από κάθε αντίστοιχη φυσική καταστροφή, αυτές είναι οι ιστορίες που μένουν. Όμως καθώς οι ελπίδες σβήνουν, συνήθως, όπως και σε αυτή την περίπτωση, η οργή των πολιτών στρέφεται προς την κυβέρνηση και τις Αρχές, με ρυθμό αντίστοιχο της αύξησης του απολογισμού των νεκρών.

Ήδη η Ντέλσι Ροντρίγκες αποτελεί στόχο έντονης κριτικής για τον τρόπο που η κυβέρνηση της αντέδρασε στην καταστροφή, αλλά και για το πως σκοπεύει να διαχειριστεί την κατάσταση από εδώ και πέρα.