Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Οι Πανελλήνιες εξετάσεις έχουν συνδεθεί στο μυαλό των περισσότερων με τους «πρώτους των πρώτων» και τα απόλυτα εικοσάρια. Όμως, η πραγματική ουσία της προσπάθειας κρύβεται συχνά σε εκείνους που δεν τα παράτησαν στην πρώτη αναποδιά. Στα παιδιά (ή και όχι) που είδαν το όνειρό τους να «παγώνει», πήραν μια βαθιά ανάσα, έσφιξαν τα δόντια και επέστρεψαν στα ίδια θρανία για δεύτερη ή και τρίτη φορά.
Πέντε υποψήφιοι μίλησαν στο «Βήμα», και αποδεικνύουν ότι η επιτυχία δεν είναι θέμα μιας στιγμής, αλλά προϊόν πείσματος, ωριμότητας και ακλόνητης θέλησης.
Από το 8 στη Φυσική… στο απόλυτο 20 και την Ιατρική
Η ιστορία της Εβιάννας Μιχελή είναι μια ωδή στην εξέλιξη. Έδωσε φέτος για τρίτη φορά Πανελλήνιες. Την πρώτη χρονιά, η Φυσική την «πλήγωσε» με ένα 8. Φέτος, στο ίδιο μάθημα, άγγιξε το απόλυτο 20, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα της Ιατρικής.
«Ήθελα Ιατρική από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και, για να πω την αλήθεια, ένιωθα ότι κάποια στιγμή θα γίνει. Όταν πέρυσι έχασα τη σχολή για μόλις 150 μόρια, σκέφτηκα ότι είμαι πολύ κοντά για να τα παρατήσω», εξηγεί.
Η Εβιάννα εστίασε στην ψυχολογική διαχείριση, η οποία, όπως λέει, γινόταν πιο εύκολη με τον καιρό.
«Θα μπορούσε να πει κανείς ότι… συνήθισα να δίνω Πανελλήνιες!», λέει γελώντας. «Αλλά ακόμα και αν δεν πετύχαινα φέτος, θα έβρισκα τον τρόπο μου να μπω στην Ιατρική».
«Είχα πάντα μπροστά μου το σύμβολο των γιατρών»
Για τον Δημήτρη Γκέιβελη από τη Γλυφάδα, η Ιατρική δεν ήταν μια επιλογή της τελευταίας στιγμής, αλλά ένα όνειρο ζωής που γεννήθηκε στα παιδικά του χρόνια. «Σε μια δύσκολη οικογενειακή στιγμή, συνειδητοποίησα πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη των γιατρών. Κάπου εκεί σκέφτηκα πως εγώ, μια μέρα, θα γίνω γιατρός για να βοηθάω όσους έχουν ανάγκη», μοιράζεται μαζί μας.
Φέτος, δίνοντας εξετάσεις για δεύτερη φορά, κατάφερε να πετύχει τον στόχο του. Το μυστικό του; Δεν ξέχασε ποτέ το «γιατί» ξεκίνησε.
«Σημασία έχει το γιατί θέλεις να το κάνεις. Γιατί θέλεις να κάνεις θυσίες, να στερηθείς βόλτες και ύπνο; Οι περισσότεροι ξεχνάνε τον αρχικό τους σκοπό και γι’ αυτό χάνουν το κίνητρό τους. Συνέχεια δεχόμαστε συμβουλές για το πρόγραμμα και την ύλη. Όμως αυτό που λειτούργησε σε εμένα ήταν να μην ξεχνάω ποτέ τον στόχο μου. Μάλιστα, είχα πάντα μπροστά μου το σύμβολο των γιατρών σε ένα μαγνητάκι. Σήκωνα το κεφάλι μου ενώ διάβαζα, το έβλεπα και έλεγα: πάμε λίγο ακόμα».
Η ημέρα των αποτελεσμάτων ήταν μια έκρηξη συναισθημάτων που έσβησε κάθε προηγούμενη αμφιβολία: «Μόλις έφτασα στο σχολείο, συνάντησα έναν καθηγητή μου και μου είπε “αγόρι μου, συγχαρητήρια”. Εκεί σκέφτηκα: τα κατάφερα. Όλοι οι κόποι μου ανταμείφθηκαν».
«Δεν έπρεπε να “βολευτώ”, ήξερα ότι θα τα κατάφερνα»
Η Θεοδώρα Ρήγα από τη Θεσσαλονίκη αποδεικνύει ότι το καλό δεν είναι εχθρός του καλύτερου. Την πρώτη φορά πέρασε στο τμήμα Χημείας της πόλης της, όμως το πραγματικό της όνειρο ήταν η Φαρμακευτική. Αντί να συμβιβαστεί, επέλεξε τον δύσκολο δρόμο. Φέτος, συγκέντρωσε 19.020 μόρια και περνάει πλέον στην πρώτη της επιλογή.
«Από την πρώτη στιγμή που είδα τα αποτελέσματα πέρυσι, ήξερα ότι θα ξαναδώσω. Παρόλα αυτά, πήγα και στο Χημικό. Αυτό μου έδωσε ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να “βολευτώ”. Ένιωθα ότι μπορώ να τα καταφέρω».
Η διαδρομή, βέβαια, δεν ήταν εύκολη. «Ψυχολογικά πέρασαν κάποιες μέρες που ήταν αρκετά δύσκολες και πέρασε από το μυαλό μου να τα παρατήσω. Όμως κάθε φορά έβρισκα ξανά το κίνητρό μου – και σε αυτό βοήθησε σίγουρα η υποστήριξη από την οικογένειά μου».
Το μήνυμά της προς τα παιδιά που θα βρεθούν του χρόνου στην ίδια θέση είναι ξεκάθαρο: «Μην αφήσετε τίποτα να σας στερήσει τη ζωή που έχετε ονειρευτεί. Να παλεύετε για τα όνειρά σας και να εκμεταλλεύεστε την ευκαιρία του να δίνετε ξανά εξετάσεις».
Ο μαθητής από την Τουρκία που έπιασε 18.375 μόρια
Η περίπτωση του Έσαντ Σεν είναι ξεχωριστή, καθώς ο δικός του αγώνας δεν ήταν απλώς απέναντι στην ύλη, αλλά απέναντι σε μια ολόκληρη νέα πραγματικότητα. Μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα από την Κωνσταντινούπολη όταν ήταν στη Δ’ Δημοτικού, χωρίς να γνωρίζει ούτε μία λέξη ελληνικά.
«Αυτή ήταν και η πιο δύσκολη χρονιά που κλήθηκα να αντιμετωπίσω», θυμάται. Μερικά χρόνια μετά, ο Έσαντ κατάφερε το απίστευτο: να συγκεντρώσει 18.375 μόρια στις Πανελλήνιες, και έτσι βλέπει τα όνειρά του να γίνονται πραγματικότητα, αφού αρχικός του στόχος ήταν τα ναυτιλιακά.
«Αυτό οφείλεται σίγουρα στους ανθρώπους που είχα κοντά μου, τους φίλους, την οικογένεια και τους καθηγητές μου, που με στήριζαν και με έκαναν να πιστέψω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Η στιγμή που ένιωσα πραγματική περηφάνια ήταν όταν είδα τα αποτελέσματα. Ένας Τούρκος κατάφερε να γράψει 18.375 μόρια σε έναν ελληνικό διαγωνισμό. Αυτό ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση ότι τα κατάφερα».
Στα θρανία μετά από 29 χρόνια, μαζί με τον γιο της
Αν οι ιστορίες των υπόλοιπων παιδιών μιλούν για επιμονή, η ιστορία της Ζωής Γαβριήλ μιλάει για την απόλυτη υπέρβαση. Απόφοιτος του 1997, έπειτα από 29 ολόκληρα χρόνια μακριά από τα θρανία, πήρε τη μεγάλη απόφαση: να καθίσει στο ίδιο εξεταστικό κέντρο και να δώσει Πανελλήνιες την ίδια χρονιά με τον μικρό της γιο, έχοντας ως στόχο την ιταλική φιλολογία.
Όταν τελείωσε το Λύκειο, το οικογενειακό της περιβάλλον δεν ήταν υποστηρικτικό για σπουδές. Όμως, το απωθημένο παρέμενε ζωντανό.
«Ένιωθα άσχημα που δεν είχα σπουδάσει κάτι, γιατί το ήθελα πραγματικά. Είχα πάντα μια αγάπη για την ιταλική γλώσσα. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα προσπάθησα να την προσεγγίσω παίρνοντας όλα τα πτυχία, όμως και πάλι ένιωθα ότι αυτό δεν ήταν αρκετό», εξομολογείται.
Η ώθηση ήρθε από έναν άνθρωπο που πίστεψε σε εκείνη: «Η καθηγήτριά μου υπήρξε ο μέντοράς μου. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουν οι καθηγητές πόσο μεγάλη δύναμη έχουν και πόσο πολύτιμη είναι η υποστήριξή τους».
Η μεγαλύτερη μάχη για τη Ζωή, που φέτος θα καταφέρει να εισαχθεί στη σχολή που τόσο ήθελε, δεν ήταν με την ύλη, αλλά με τα δικά της εσωτερικά εμπόδια. «Από ψυχολογικής άποψης, αυτό που είχα να αντιμετωπίσω ήταν ο φόβος της αποτυχίας. Μου λέγανε όλοι “καλά, γιατί κάνεις έτσι;”, αλλά ήταν μια επιθυμία, και η επιθυμία πάντα κερδίζει. Κατάφερα να νικήσω αυτό που με καταδίωκε όλα αυτά τα χρόνια».
Το «μάθημα» των Πανελληνίων
Ένα μαγνητάκι στο γραφείο, ένα «8» που πεισματικά έγινε «20», μια δεύτερη ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί, μια μάχη με μια ξένη γλώσσα και ένα απωθημένο 29 χρόνων. Η Εβιάννα, ο Δημήτρης, η Θεοδώρα, ο Έσαντ και η Ζωή δεν είναι απλώς επιτυχόντες, είναι οι άνθρωποι που μας θυμίζουν ότι η ζωή ανήκει σε όσους επιμένουν.
Και ότι, στο τέλος της ημέρας, η βαθιά επιθυμία πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να κερδίζει.Η αποτυχία είναι απλώς μια στάση στη διαδρομή, και η πραγματική επιτυχία ανήκει σε όσους έχουν το θάρρος να συνεχίσουν.
