Σουβλάκια σε δραχμές

Το χιούμορ ήταν μέτριο. κυριακή βράδυ, μπροστά σε μια τηλεόραση, την ώρα που όλοι καταλάβαιναν ότι πλέον ζουν σε μια νέα χώρα. Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ανέβαιναν, το αντιμνημονιακό μένος εκφραζόταν με λυγμούς, κραυγές, χαμόγελα και κρότους και είχε έρθει η ώρα για λαδωμένα παλιομοδίτικα, ελληνικά, αντιευρωπαϊκά σουβλάκια. «Πόσες δραχμές θα κάνουν άραγε;» αναρωτήθηκε ένας ταλαιπωρημένος ψηφοφόρος του δεύτερου κόμματος. Είπαμε, μέτριο, πικρό, αδούλευτο χιούμορ. Αλλά για την ψυχολογική κατάσταση της στιγμής, ανεκτό.

Η στιγμή δεν προσφερόταν για αστεία. Ηταν η ώρα που η γνωστή ομάδα κακοκουρεμένων μπράβων εξασφάλιζε βουλευτική αποζημίωση, ασυλία και προνόμιο για νομιμοποίηση της συγκεχυμένης, ανορθόγραφης ιδεολογίας της, πατώντας σε ένα σάπιο και, αν όχι ύποπτο, τότε σίγουρα ανίκανο σύστημα.

Σε ένα σύστημα που αφού έπαιξε με τα στερεότυπα, αφού τρομοκράτησε και διαπόμπευσε προεκλογικά οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες, αφού έκανε ένα προεκλογικό σόου με στρατόπεδα φιλοξενίας, αφού εξύμνησε το ελληνικό DNA με επιδοτούμενους φαρμακωμένους ολυμπιονίκες, αφού αγνόησε τη σχέση των συνδέσμων φιλάθλων με την Ακροδεξιά για να μην ενοχλήσει προέδρους ομάδων, αφού δόξασε διά της σιωπής της την αστυνομική βία, αφού ανέχθηκε και προστάτευσε με ασυλία τα white collar crimes των πολιτικών που έκλειναν τη Βουλή και τις υποθέσεις τους κατά το δοκούν, ξαφνικά σοκαρίστηκε από τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Σοκαρίστηκε από ένα στρατιωτικό παράγγελμα – ασφαλώς εκπεφρασμένο σε κακά ελληνικά. Αλλά δεν πειράζει, μαθηματικά είναι αυτά: από την Κυριακή είμαστε 440.710 λιγότεροι. Τόσοι επέλεξαν μπράβους (οι περισσότεροι ψηφοφόροι πρώτης φοράς…), τόσοι δεν αξίζουν σεβασμό γιατί επέλεξαν φασισμό. Οταν ξαναμετρηθούμε, η άγνοια και η τυφλή αγανάκτηση δεν θα είναι δικαιολογία.

Το χιούμορ, όμως, κάνει καλό. Ειδικά αν είσαι μπερδεμένος. Και την Κυριακή, οι περισσότεροι ήταν μπερδεμένοι. Ισως και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας βλέποντας τα ποσοστά του, αριθμούς που – τι συμβολικό στις μέρες μας… – είναι ξεκάθαρα δανεικοί.

Η εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,5% στο 16,5% δεν ήταν αποτέλεσμα μαζικής αριστερής αφύπνισης. Ηταν ψήφοι δανεικοί από ανθρώπους τόσο μπερδεμένους όσο και η εποχή. Ψήφοι που δεν ήρθαν (μόνο) από αντιμνημονιακούς, δογματικούς τύπους που ντύνουν την άρνηση σε ιδεολογία. Αλλά από τυπικά παραδείγματα του μεσαίου χώρου, από ανθρώπους που έχουν την αντίληψη ότι το μνημόνιο δεν λειτουργεί όπως εφαρμόζεται, αλλά δεν θέλουν την πλήρη καταστροφή της χώρας. Από υπέρμαχους του ευρώ, αλλά αρκετά οξυδερκείς τύπους που αρνούνται να δεχθούν ως μοναδική λύση έναν δικομματισμό που παρέπαιε στη ρητορική του λαϊκισμού του και έκανε πως αγνοούσε την αλήθεια. Από ψηφοφόρους που βαρέθηκαν να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε αδικία ή χάος, που τζόγαραν συνειδητά, επιλέγοντας να μην ψηφίσουν το manual του φόβου και της απειλής. Από ανθρώπους τόσο μπερδεμένους, ώστε να φοβούνται πως, ενώ ψήφισαν συνειδητά αντίδραση σε έναν άδικο ευρωπαϊκό κόσμο, τα επόμενα σουβλάκια τους θα τα πληρώνουν σε δραχμές.

Ολοι αυτοί, έχοντας χωνέψει πια τα σουβλάκια, περιμένουν τις επόμενες κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι με την αγωνία του κομματόσκυλου πριν από τον διορισμό, αλλά με τον φόβο του ανθρώπου που ξέρει ότι πάτησε το κουμπί για να τελειώσει (επιτέλους!) το παλιό σύστημα, αλλά φοβάται μήπως το ωστικό κύμα της έκρηξης παρασύρει και τον ίδιο. Από ανθρώπους που θέλουν πλέον να μάθουν: μήπως υπάρχει εναλλακτική από ένα πηγάδι χωρίς πάτο; Οχι χωρίς θυσίες. Αλλά μια εναλλακτική λύση. Και απαιτούν μια απάντηση χωρίς λαϊκισμούς.

Γιατί την Κυριακή, πέρα από την εκδικητική και λίγο μυωπική χαρά ανθρώπων που χόρευαν πάνω στον τάφο της Μεταπολίτευσης (και, ας ελπίσουμε, και πάνω στους παράλογους εκλογικούς και βουλευτικούς νόμους της), ένας ψύχραιμος παρατηρητής δεν θα μπορούσε να αγνοήσει πως, την ώρα που ξεψυχούσε, ο επιθανάτιος ρόγχος της έφερε την αύρα που την εξέθρεψε: τον απαραίτητο λαϊκισμό.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά: αυτός μάς μεγάλωσε, αυτός διαπότισε τον τρόπο που επικοινωνούσαμε, τον τρόπο που μορφωθήκαμε, τον τρόπο που ψηφίζαμε, τον τρόπο που ανεχόμασταν. Με αυτόν πορευτήκαμε, με αυτόν ευημερήσαμε, με αυτόν αγανακτήσαμε, με αυτόν φτωχύναμε, με αυτόν δημιουργήσαμε την πεποίθηση ότι δεν φταίμε εμείς, αλλά πάντα κάποιος άλλος, κάποιος κακός, κάποιος βολικός. Η ευχή είναι να είναι η τελευταία αύρα του. Ο φόβος, όμως, είναι πως αν χαθεί η ευκαιρία του Αλέξη Τσίπρα από ευκαιριακός δανειολήπτης ψήφων να μεταβληθεί σε πραγματικό λογικό ηγέτη της λογικής μεσαίας τάξης με σεβασμό στη λογική και στον άνθρωπο, όντως, τα σουβλάκια των μεθεπόμενων εκλογών θα κοστίζουν κάποια εκατομμύρια πληθωριστικές δραχμές. Και αυτό δεν είναι καν μέτριο αστείο.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk