Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Στην τρίτη μεγαλύτερη γρανιτική νήσο των Σεϋχελλών μετά τη Μαέ και την Πρασλέν – ίσως και την πιο ανέγγιχτη –, η λέξη «απομόνωση» παίρνει τη γλυκύτερή της σημασία.
H Σιλουέτ μοιάζει να έχει ξεφύγει από τη λογική της εποχής μας και να επιβάλλει τους δικούς της, αργούς, νωχελικούς ρυθμούς, μέσα σε ένα περιβάλλον που μοιάζει έργο του σπουδαιότερου τοπιογράφου: Βουνά τυλιγμένα σε σύννεφα, ένα πράσινο τόσο πυκνό που μοιάζει αδιαπέραστο, γύρω-γύρω η θάλασσα, σε κάθε πιθανή απόχρωση του τιρκουάζ.
Οσο γίνεται πιο διακριτική και σεβαστική, η ανθρώπινη παρουσία αξιοποιεί πλέον το μοναδικό αυτό μέρος ως τουριστικό προορισμό, υπακούοντας όμως σε μια αυστηρή νομοθεσία χάρη στην οποία περισσότερο από το 90% της έκτασής του παραμένει προστατευόμενο φυσικό περιβάλλον. Εδώ δεν υπάρχουν μεγάλοι δρόμοι που να διασχίζουν το νησί, ούτε η αίσθηση της τουριστικής υπερβολής που συναντά κανείς σε άλλους (χαμένους) τροπικούς παραδείσους.
Υπάρχουν μόνο μονοπάτια που χάνονται μέσα στο πυκνό δάσος, παραλίες όπου συχνά νιώθεις πως είσαι ο πρώτος άνθρωπος που τις ανακαλύπτει, και μια σπάνια αίσθηση γαλήνης που κάνει το εικοσιτετράωρο να κυλά διαφορετικά, σαν να έχει… περισσότερες ώρες.
Photo: BRUSINI Aurélien
Η Σιλουέτ δεν προσφέρεται για όσους αναζητούν ένταση και κοσμική ζωή· είναι ένα καταφύγιο για εκείνους που θέλουν να ακούσουν τον ήχο του ανέμου, το σπάσιμο των κυμάτων στην άμμο και, κυρίως, να απολαύσουν τον ήχο της σιωπής.
Βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, βορειοδυτικά της Μαέ, του μεγαλύτερου και πολυπληθέστερου νησιού των Σεϋχελλών – περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά – κι όμως αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε έναν άλλον, πολύ μακρινό κόσμο.
Το νησί ονομάστηκε πιθανώς προς τιμήν του γάλλου υπουργού Οικονομικών Ετιέν ντε Σιλουέτ κατά την περίοδο της γαλλικής κυριαρχίας τον 18ο αιώνα. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, οι πρώτες επαφές Δυτικών με τη Σιλουέτ σημειώθηκαν ήδη τον 17ο αιώνα (υπάρχουν καταγεγραμμένες αναφορές για επίσκεψη του πλοίου «Ascension» γύρω στο 1609), αν και οι λεπτομέρειες ποικίλλουν ανά πηγή.
Υπάρχει και ένας θρύλος σύμφωνα με τον οποίο ο Ζαν-Φρανσουά Oντούλ, ένας ονομαστός κουρσάρος, είχε θάψει εκεί τον ανεκτίμητο θησαυρό του. Αλήθεια ή ψέματα; Το σίγουρο είναι ότι η Σιλουέτ ήταν ανέκαθεν ένας τόπος που μάγευε όσους τον πλησίαζαν.
Οπως τους Γάλλους που την έκαναν δική τους το 1771. Η παρουσία τους άφησε βαθύ αποτύπωμα: Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ού αιώνα το νησί συνδέθηκε στενά με την οικογένεια Ντομπάν (οι «Ρότσιλντ του Ινδικού Ωκεανού»), η οποία δημιούργησε εκεί μεγάλες φυτείες. Εκεί καλλιεργούνταν κανέλα, βανίλια, καφές και κυρίως καρύδες. Υπολογίζεται ότι στα τέλη του 19ου αιώνα ζούσαν και εργάζονταν στο νησί έως και 1.500 άνθρωποι.
Ο πληθυσμός των εργατών άρχισε να φθίνει σταδιακά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Το 1983, η κυβέρνηση των Σεϋχελλών απέκτησε τη Σιλουέτ μέσω αγοράς.
Τα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκαν περιορισμένες τουριστικές υποδομές. Κατασκευάστηκε εκεί και ένα μικρό ξενοδοχείο που αντικαταστάθηκε αργότερα από το μεγαλύτερο Labriz Resort, το οποίο στη συνέχεια εξαγοράστηκε και λειτούργησε για μεγάλο διάστημα από τον όμιλο Hilton. Η παλιά κατοικία της οικογένειας Ντομπάν, γνωστή ως το «Μεγάλο Σπίτι», αποκαταστάθηκε και σήμερα λειτουργεί ως εστιατόριο και ως μουσείο.
Το νησί μεταμορφώθηκε σε έναν από τους πιο privé τουριστικούς προορισμούς του κόσμου – ένα μέρος όπου η πολυτέλεια συναντά την οργιαστική φύση. Το 90%-93% της χερσαίας έκτασης της Σιλουέτ ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο το 2010, ενώ τα νερά γύρω της, σε επιφάνεια 30,45 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτελούν προστατευόμενο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο από το 1987.
Από τον βυθό έως την κορυφή
Η βιοποικιλότητα του νησιού είναι εκπληκτική. Ενας από τους πιο απειλούμενους ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη, η νυχτερίδα Coleura seychellensis (Seychelles sheath-tailed bat), έχει βρει καταφύγιο εκεί.
Το ίδιο ισχύει και για μικρά αμφίβια, όπως ο βάτραχος Sooglossus thomasseti, που κινδυνεύουν με εξαφάνιση. Οι γιγάντιες χελώνες της Αλντάμπρα που κινούνται με φιλοσοφική ηρεμία, οι χελώνες hawksbill (Eretmochelys imbricata) και οι πράσινες θαλάσσιες χελώνες που βγαίνουν στις παραλίες για να γεννήσουν, καθώς και πολλά ενδημικά και σπάνια είδη πουλιών συμπληρώνουν τον ιδιότυπο πληθυσμό της περιοχής. Στο πυκνό τροπικό δάσος ευδοκιμούν ακόμη και εντομοφάγα-σαρκοφάγα φυτά.
Για τους φίλους της πεζοπορίας η Σιλουέτ είναι αληθινό πεδίο χαράς. Η ανάβαση στο Μον Ντομπάν, στα 751 μέτρα, αποτελεί ανυπέρβλητη εμπειρία: από την κορυφή του, ο Ινδικός Ωκεανός ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο.
Photo: BRUSINI Aurélien
Αλλα εξαιρετικά μονοπάτια οδηγούν στην παραλία Grande Barbe στη δυτική ακτή. Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ο κόσμος του βυθού είναι εξίσου εντυπωσιακός. Τα αξιοθέατα του νησιού συμπληρώνουν το χωριό La Passe στην ανατολική πλευρά και το μαυσωλείο των Ντομπάν. Στο νησί δεν υπάρχουν πολυσύχναστα beach bars, δεν υπάρχει κίνηση, δεν υπάρχει θόρυβος.
Πολύ λίγες είναι και οι επιλογές διαμονής – και αυτό είναι μέρος της γοητείας της περιοχής. Το Niva Labriz Seychelles (πρώην Hilton Seychelles Labriz Resort & Spa) είναι σήμερα το μοναδικό μεγάλο πολυτελές resort του νησιού. Αποτελείται από περισσότερες από εκατό βίλες μέσα σε κήπους ή σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες, κάθε μία με ιδιωτική βεράντα, ορισμένες με δική τους πισίνα.
Το θέρετρο διαθέτει πολλαπλές επιλογές εστίασης, σερβίροντας ιαπωνική, ιταλική, γαλλική και κρεολική κουζίνα. Είναι πιστοποιημένο με Green Globe Certification, μια επιβεβαίωση του ότι σέβεται βαθιά το οικοσύστημα στο οποίο εντάσσεται.
Για όσους επιθυμούν μια πιο «οικογενειακή» luxury εμπειρία, υπάρχει και το μικρότερο αλλά εξίσου πολυτελές La Belle Tortue: Βρίσκεται πολύ κοντά στο μαυσωλείο της οικογένειας Ντομπάν και προσφέρει βίλες με θέα στον ωκεανό.
Κυρίως προσφέρει, όπως κάθε κατάλυμα στο νησί, τη δυνατότητα να απομονωθείς, να ησυχάσεις, να πνίξεις τους αγχωτικούς ρυθμούς στα τιρκουάζ νερά του Ινδικού Ωκεανού και να ζήσεις μια εμπειρία που γίνεται όλο και πιο σπάνια: Να βρεθείς σε έναν τόπο όπου η φύση εξακολουθεί να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Στον σύγχρονο κόσμο μας, που μοιάζει να επιταχύνει αδιάκοπα, η Σιλουέτ θυμίζει ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια δεν είναι η χλιδή, αλλά η ηρεμία. Και την προσφέρει απλόχερα. Είναι τυχεροί όσοι μπορούν να κάνουν το ταξίδι ως εκεί!
