Ερη Βαρδάκη

«Ναι, κάθε χρόνο γιορτάζαμε τα γενέθλια της Ζωής. Δώδεκα του Δεκέμβρη είχε γεννηθεί

Είναι αλήθεια ότι ετοιμάζεστε να επιστρέψετε στην τηλεόραση;

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος γλύπτης Νίκος Φλώρος πιστεύει ότι στην Ελλάδα θεωρούμε την τέχνη κάτι περιττό

Κάπνιζε αρειμανίως.

Ο Ερίκο Μόντες, πρώτος χορευτής του Βασιλικού Μπαλέτου του Λονδίνου, πιστεύει ότι οι χορευτές μπορούν να γίνουν πολύ σκληροί με τον εαυτό τους

Είναι η πρώτη πρώην σύζυγος προέδρου των ΗΠΑ που απέδρασε από την Τσεχοσλοβακία, μια χώρα του ανατολικού μπλοκ, συνάπτοντας έναν λευκό γάμο.

Χρησιμοποιεί συχνά ατάκες από ρόλους της και προτιμά να ακροβατεί ανάμεσα σε αλήθειες και βολικά ψέματα

To ραντεβού μας δόθηκε το πρωί μιας ηλιόλουστης Πέμπτης του Δεκεμβρίου στις εγκαταστάσεις του Ξενώνα του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ» στο Γουδί. Η Μαριάννα Λαιμού, η Τατιάνα Μπλάτνικ και η Λάουρα Λαλαούνη-Δράγνη βρίσκονταν εκεί από νωρίς.

Μοιάζει με ξεπεσμένη αριστοκράτισσα. Παραμελημένη, απαξιωμένη, αφημένη στη λήθη του χρόνου και των ανθρώπων.

Η διευθύντρια διεθνών σχέσεων του Tor Hotel Group, παρατηρεί ραγδαίες αλλαγές στον ελληνικό τουρισμό

Η Μαριάννα Δημητρίου δεν πιστεύει ότι υπάρχει καλό και κακό κοινό και χαρακτηρίζει το θέατρο τέχνη χειρωνακτική.

H ελληνίδα επιστήμονας πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει στο χαρτί της καινοτομίας

«Δεν μετράει το δώρο αλλά η χειρονομία».

Ξεκίνησε να γράφει γιατί αισθανόταν προδομένος όταν κάποιο παραμύθι έφτανε στο τέλος του

To ραντεβού μας δίνεται σε ένα κεντρικό καφέ της Αθήνας. Η Λένα Διβάνη στέκεται απέναντί μου με τη γνώριμη εικόνα της: με τα κοντοκουρεμένα ξανθά μαλλιά της και τους χαρακτηριστικούς κρίκους, τα σκουλαρίκια της.

Δουλεύοντας ξανά σε μεγάλα τελάρα, ο ζωγράφος Τζουλιάνο Καγκλής δημιουργεί αναπάντεχες εικόνες. Ισως γιατί όπως αναφέρει και το σημείωμα της έκθεσης ο ίδιος «αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη βίαια ενστικτώδη πράξη του χεριού και τη δεξιότητα του ταχυδακτυλουργού».

Πώς μπήκε η ποδηλασία στη ζωή σας; «Το ερέθισµα προήλθε από τον πατέρα µου. Ηταν παλιός προπονητής της εθνικής οµάδας. Οκτώ ετών ξεκίνησα µαζί µε τον αδελφό µου, τον επίσης αθλητή ποδηλασίας Ζαφείρη Βολικάκη. Mπήκαµε στην εθνική οµάδα. Πέρασα από όλα τα είδη, αλλά τελικά αγάπησα την ποδηλασία πίστας. Ισως έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι το 2005 αναδείχθηκα πρώτος στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Εφήβων και δεύτερος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθληµα»

«Το ενδιαφέρον σε αυτό είναι το γεγονός ότι τα προφίλ των κοριτσιών είναι τόσο διαφορετικά, προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες και περιοχές του κόσμου, έχουν διαφορετικό θρήσκευμα. Μουσουλμάνες παρθένες από αραβικά κράτη, χριστιανές και Εβραίες. Από τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Αφρική, την Κίνα, την Αυστραλία, ακόμα και από την Ελλάδα.

Η αρχιτέκτονας πιστεύει ότι η Αθήνα είναι μια άσχημη πόλη με πολλές δυνατότητες

Δεκάδες φωτογραφίες είναι ακουμπισμένες επάνω στο γραφείο. Η Μαρίνα Τσέκου, επιμελήτρια εκπαίδευσης του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), και ο φωτογράφος Γιάννης Βασταρδής τις κοιτούν προσεκτικά. Μου μιλούν για την όμορφη 16χρονη Ζαϊνάμπ από το Αφγανιστάν, για τον 59χρονο Γκασάν που θα ήταν ευτυχισμένος αν έβοσκε ένα κοπάδι πρόβατα σε κάποιο ελληνικό βουνό.