Βασίλης Ψυχογιός

Παρουσιάζοντας το σχέδιο για το πακέτο επενδύσεων 315 δισ. ευρώ στην ΕΕ, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ το χαρακτήρισε ως το «κομμάτι που έλειπε από το παζλ» για την υπέρβαση της κρίσης. Οι επιφυλάξεις ακούστηκαν ήδη από την Ευρωβουλή: Για να φτάσει το νούμερο τόσο ψηλά, θα μοχλευτούν κεφάλαια μόλις 21 δισ. ευρώ, φιλοδοξία που προκαλεί τουλάχιστον επιφυλάξεις.

Χωρίς το Κογκρέσο επιλέγει να προχωρήσει ο Μπαράκ Ομπάμα τις αλλαγές του για το μεταναστευτικό, ανοίγοντας με προεδρική νομοθετική πράξη την πόρτα της νομιμοποίησης σε τμήμα μεταναστών χωρίς χαρτιά. Δημοκρατικοί γερουσιαστές δυσανασχετούν με την μονομερή δράση του προέδρου ενώ οι Ρεπουμπλικανοί αντιδρούν με μείγμα οργής και... ενθουσιασμού, βλέποντας τον Δημοκρατικό πρόεδρο να ανοίγει τον πολιτικό ασκό του Αιόλου.

Η νύχτα ανήκε στους Ρεπουμπλικανούς και μοίρασε την Ουάσινγκτον για δύο χρόνια μεταξύ του Λευκού Οίκου και του νέου οχυρού των Ρεπουμπλικανών, το Κογκρέσο.

«Αυτή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η Επιτροπή της τελευταίας ευκαιρίας»: Οι δραματικοί τόνοι με τους οποίους ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ απέσπασε την ευρεία στήριξη της Ευρωβουλής δεν μοιάζουν υπερβολικοί όταν κοιτάξει κανείς το πού βρίσκεται η ΕΕ και τους στόχους που έχει θέσει ο Λουξεμβούργιος. Αναλαμβάνοντας καθήκοντα, ο Γιούνκερ και η πιο πολιτική Κομισιόν στην ιστορία της ΕΕ θέτουν σε προτεραιότητα το φιλόδοξο σχέδιο για επενδυτικό πακέτο 300 δισ. ευρώ με στόχο και την ανεργία, την δημοσιονομικής πειθαρχία αλλά μιλώντας ανοικτά για «ευελιξία» και τη διατήρηση του κοινωνικού κράτους.

Ανεβαίνει επικίνδυνα το θερμόμετρο στο Παλαιστινιακό μετά την απόπειρα δολοφονίας ισραηλινού ακροδεξιού ακτιβιστή: εν μέσω της έντασης οι ισραηλινές αρχές απέκλεισαν πλήρως στην πρόσβαση στο Όρος του Ναού (Χαράμ αλ-Σαρίφ στα αραβικά), ιερό τόπο αμφότερων εβραίων και μουσουλμάνων, για πρώτη φορά εδώ και 14 χρόνια. Οργισμένη αντίδραση της παλαιστινιακής πλευράς με τον Μαχμούντ Αμπάς να δηλώνει ότι η απόφαση ισοδυναμεί με «κήρυξη πολέμου».

Την καταστροφική κατάσταση που επικρατεί στο Κομπάνι καταγράφουν με τον πιο ψυχρό μεν αλλά σαφή τρόπο οι δορυφορικές εικόνες από την πόλη στην τουρκοσυριακή μεθόριο: Η σύγκριση φωτογραφίων πριν την επίθεση της τζιχαντιστικής ISIS με εκείνες μετά δείχνει τα κατεστραμμένα κτίρια, τους κρατήρες που αφήνουν οι εκρήξεις και τις οχυρώσεις μέσα και γύρω από την πόλη. Η άλλη όψη της κρίσης, φυγή των Κούρδων προς την Τουρκία, αποτυπώνεται ολοκάθαρα.

Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν είχε προειδοποιήσει ότι έαν το κουρδικό Κομπανί πέσει στα χέρια των τζιχαντιστών στη βόρεια Συρία, η ειρηνευτική διαδικασία Κούρδων και Άγκυρας «έχει τελειώσει». Με τον πιο αιματηρό τρόπο, οι τουλάχιστον 14 νεκροί στους δρόμους της Τουρκίας επιβεβαιώνουν τον κίνδυνο για την Άγκυρα, η οποία όμως παρακολουθεί άπραγη -ακόμη κι ενώ διαπιστώνει ότι το Κομπανί «πέφτει από στιγμή σε στιγμή»- και θέτει όρους σε μία όλο και πιο ανυπόμονη Ουάσινγκτον: Η στρατηγική πρέπει να περιλαμβάνει και πτώση του Άσαντ, μαζί με επιτήρηση των κουρδικών περιοχών.

Σε ταραγμένες θάλασσες έχει πέσει η «ομάδα Γιούνκερ» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: Από τους υποψήφιους για την Κομισιόν που περνούν τις εξετάσεις της Ευρωβουλής, πέντε (μέχρι στιγμής) δεν κατάφεραν να πείσουν επαρκώς τους ευρωβουλευτές και πρέπει να επανέλθουν.

Το Παρίσι δεν πρόκειται να πιάσει τον στόχο για μείωση του ελλείμματος φέτος, και ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς πηγαίνει στο Βερολίνο με σκοπό να εξηγήσει στη γερμανική κυβέρνηση ότι η μείωσή του στο 3% του ΑΕΠ θα αναβληθεί για το 2017. Στο γερμανικό έδαφος δεν το περιμένει το φιλικότερο κλίμα, καθώς οι βουλευτές των Χριστιανοδημοκρατών δεν συγκρατούν πλέον τις επικρίσεις τους.

Πρώτα, ήταν η ρεβάνς της απατημένης Βαλερί Τριερβελέρ που φιλοτέχνησε με ελάχιστα κολακευτικό τρόπο το πορτρέτο του Ολάντ. Μετά, η βουτιά της δημοτικότητας του γάλλου προέδρου σε σημεία που ορισμένοι χαρακτηρίζουν ακόμη και απαγορευτικά για διακυβέρνηση. Τώρα, ο μόνος ισχυρός της κεντροδεξιάς, ο Σαρκοζί, μπλέκεται θολά στο κάδρο της υπόθεσης Air Cocaine.

Ο πρόεδρος της επόμενης Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ λύνει την περίπλοκη εξίσωση των 27 μελών της επόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ώστε να εξισορροπηθεί η δυναμική μεταξύ των κυβερνήσεων που έχουν εισηγηθεί τους υποψηφίους τους.

Στη μέση της θητείας του, ο Φρανσουά Ολάντ έχει βυθιστεί στο βαθύτερο σημείο μίας πολιτικής κρίσης που έχει τις απαρχές της στην ανάληψη της ηγεσίας από τους Σοσιαλιστές και πλέον δεν αφήνει περιθώρια να μείνει χωρίς αντιμετώπιση. Η ρήξη με τον υπουργό Οικονομίας αποτιμάται ως η πιο ορατή πλευρά της μάχης στο εσωτερικό των Σοσιαλιστών για τη λιτότητα και το μείγμα της οικονομικής πολιτικής που καλείται να ακολουθήσει το Παρίσι.