Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Η Κέιτι Ρέτιγκ έφτασε στο Μεγάλο Μήλο (Big Apple, το προσωνύμιο της Νέας Υόρκης) με δύο βαλίτσες βάρους 23 κιλών η καθεμία, μια δουλειά που ξεκινούσε το επόμενο πρωί και χωρίς μέρος για να μείνει.
Τα επιπλωμένα διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης στο Μανχάταν κόστιζαν περίπου 5.000 δολάρια τον μήνα. Τότε, στη 15η σελίδα των αποτελεσμάτων αναζήτησης της Google, βρήκε ένα γυναικείο μοναστήρι.
Λίγες ημέρες αργότερα, η Ρέτιγκ εγκαθίστατο σε ένα επιπλωμένο δωμάτιο στο Sacred Heart Residence («Κατοικία της Ιερής Καρδιάς»), στη γειτονιά Τσέλσι του Μανχάταν, ενώ μια μοναχή τής έδειχνε τον χώρο. Το μέρος ήταν καθαρό, η τιμή καλή και κάθε βράδυ την περίμενε στο τραπέζι ένα ζεστό δείπνο. Εκτίμησε ότι θα μπορούσε να προσαρμοστεί στην απαγόρευση εισόδου μετά τις 11 το βράδυ, ακόμη κι αν η δουλειά της σε εταιρεία ουίσκι περιλάμβανε βραδινές εκδηλώσεις.
«Οι μοναχές είναι φοβερές», είπε η Ρέτιγκ. «Είναι χαλαρές και περνούν ήρεμα τον χρόνο τους».
Έπειτα από έξι εβδομάδες στο Sacred Heart, βγήκε από τη λίστα αναμονής ενός άλλου μοναστηριού και μετακόμισε στο St. Mary’s Residence («Κατοικία της Αγίας Μαρίας»), στην περιοχή Upper East Side του Μανχάταν, όπου έζησε για σχεδόν έναν χρόνο.
Η 32χρονη Ρέτιγκ βρήκε τα πλεονεκτήματα της ζωής σε μοναστήρι προφανή: ασφάλεια, αίσθηση κοινότητας και καμία ανάγκη να δεσμευτεί με ετήσιο συμβόλαιο ενοικίασης. «Εμπιστεύομαι τις μοναχές περισσότερο απ’ ό,τι εμπιστεύομαι τυχαίους ανθρώπους στο Facebook Marketplace», υποστήριξε.
Τεράστια απόκλιση από τον μέσο όρο ενοικίου στη Νέα Υόρκη
Καλωσορίσατε στην αγορά ενοικίων της Νέας Υόρκης, όπου το μέσο ενοίκιο έφτασε τα 3.616 δολάρια το μήνα κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους, επίπεδο που είναι αυξημένο κατά 20% σε σύγκριση με την περίοδο πριν από την πανδημία, σύμφωνα με στοιχεία του Realtor.com.
Για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν οικονομικά με τον πρώτο μισθό τους, αρκετοί νέοι επαγγελματίες στρέφονται σε μια απρόσμενη λύση: τα μοναστήρια και τις κατοικίες που διαχειρίζονται μοναχές.
Το Sacred Heart ζήτησε από την Κέιτι Ρέτιγκ περίπου 1.650 δολάρια τον μήνα, ενώ η διαμονή της στο St. Mary’s Residence ανερχόταν σε περίπου 1.200 δολάρια μηνιαίως.
Άλλες αντίστοιχες επιλογές είναι το St. Agnes Residence («Κατοικία της Αγίας Αγνής») στην περιοχή Upper West Side του Μανχάταν, όπου τα ενοίκια ξεκινούν από περίπου 950 δολάρια τον μήνα, καθώς και το Centro Maria («Κέντρο Μαρία») στο Μπρονξ, το οποίο χρεώνει περίπου 800 δολάρια μηνιαίως. Οι περισσότερες από αυτές τις κατοικίες δέχονται και μη χριστιανούς ενοίκους, χωρίς να απαιτούν από αυτούς να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε θρησκευτική πρακτική ή τελετή.
Ωστόσο, η διαμονή συνοδεύεται από ορισμένους κανόνες. Σε αρκετές περιπτώσεις ισχύει απαγόρευση εισόδου μετά τις 11 το βράδυ ή μετά τα μεσάνυχτα. Στις γυναικείες κατοικίες δεν επιτρέπεται η είσοδος ανδρών στα δωμάτια, ενώ συνήθως απαγορεύεται και η κατανάλωση αλκοόλ.
Το Centro Maria
Στο Centro Maria, πέντε μοναχές ζουν μαζί με άλλους 21 ενοίκους σε ένα τετραώροφο κτιρίου που είναι κατασκευασμένο από κόκκινα τούβλα.
Κάθε πρωί οι μοναχές —ορισμένες από τις οποίες είναι πάνω από 90 χρονών— ετοιμάζουν πρωινό για ολόκληρο το κτίριο. Το μενού περιλαμβάνει διάφορα είδη από pancakes, αυγά, λουκάνικα, φρούτα και χυμούς. Οι ίδιες φροντίζουν επίσης για την καθαριότητα του κτιρίου, ενώ διοργανώνουν και πάρτι ώστε οι ένοικοι να γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους. Στην τραπεζαρία υπάρχει ακόμη και μηχάνημα καραόκε, ενώ οι μοναχές συχνά τραγουδούν μαζί με τους ενοίκους.
«Λατρεύω να ζω μαζί με τα κορίτσια. Με κρατούν νέα», λέει η αδελφή Ρίτα, μία από τις μοναχές της κοινότητας.
Η αδελφή Ρίτα μεγάλωσε στις Φιλιππίνες. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο και, όπως παραδέχεται σήμερα, θεωρούσε δεδομένο ότι θα ακολουθούσε μια συνηθισμένη επαγγελματική πορεία και κάποια στιγμή θα παντρευόταν. «Η λέξη «μοναχή» δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιό μου», λέει. Όλα άλλαξαν όταν πέρασε ένα διάστημα διαμένοντας η ίδια σε μια μοναστηριακή κατοικία. «Δύο χρόνια αργότερα φορούσα ήδη το πέπλο», αναφέρει.
Οι καθημερινές δουλειές του σπιτιού μοιράζονται μεταξύ και των πέντε μοναχών, σε κυλιόμενη βάση. Στον χώρο υποδοχής υπάρχει ένας πίνακας όπου αναγράφεται ποια βρίσκεται σε υπηρεσία και ποια όχι. Οι μοναχές παραμένουν ξύπνιες μέχρι να επιστρέψουν όλες οι ένοικοι. «Δεν μπορώ να πάω για ύπνο αν δεν ξέρω πού βρίσκεται κάποια», λέει η αδελφή Μαρία ντε Χεσούς. Όταν κάποια από τις κοπέλες στέλνει μήνυμα στις 11:30 το βράδυ ότι θα αργήσει να επιστρέψει, η αδελφή Μαρία ξαπλώνει, αλλά περιμένει άγρυπνη. «Αύριο θα την σκοτώσω», σκέφτεται συνήθως, αλλά παρ’ όλα αυτά σηκώνεται όταν ακούσει τελικά την πόρτα να ανοίγει.
Η αδελφή Μαρία κάνει παρατηρήσεις στις ενοίκους για τα ακατάστατα δωμάτια ή άμα τα πλυντήρια είναι γεμάτα πέρα από το επιτρεπόμενο όριο, ενώ πραγματοποιεί και ελέγχους στα δωμάτια δύο φορές τον μήνα. «Δεν ξέρεις ποτέ την ημερομηνία, αλλά θα έρθω», λέει χαμογελώντας. Όταν κάποια ένοικος φέρνει τον σύντροφό της στο σπίτι, η αδελφή Ρίτα αναλαμβάνει να τον γνωρίσει και να σχηματίσει άποψη. Και μερικές φορές τους λέει αν δεν τον εγκρίνει.
Οι συγκεκριμένες κατοικίες δημιουργήθηκαν αρχικά ως οικοτροφεία για να προσφέρουν ασφαλή στέγη σε νέους ανθρώπους —κυρίως γυναίκες— που έφθαναν μόνες τους στη Νέα Υόρκη αναζητώντας εργασία. Στην ακμή τους, στις αρχές του 20ού αιώνα, δεκάδες οργανισμοί σε ολόκληρη την πόλη παρείχαν παρόμοια καταλύματα. Σήμερα οι περισσότερες από αυτές τις δομές έχουν κλείσει, εξαιτίας κυρίως του αυξανόμενου κόστους συντήρησης, της συρρίκνωσης των θρησκευτικών ταγμάτων και των διαταραχών που προκάλεσε η πανδημία.
Το Sacred Heart, όπου έμενε η Κέιτι Ρέτιγκ, πλέον έχει σταματήσει να λειτουργεί, για λόγους που δεν έχουν αποσαφηνιστεί. Για όσα συνεχίζουν να λειτουργούν η ζήτηση είναι τεράστια και οι λίστες αναμονής συχνά φτάνουν αρκετούς μήνες.
Για τη 26χρονη Νταϊάνα Χάνα Ρέγιες Νούνιες, το Centro Maria αποδείχθηκε σωτήριο μετά τον θάνατο της μητέρας της. Ζούσε ήδη σε μικρή απόσταση από το συγκρότημα αυτό στο Μπρονξ όταν βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με την ανάγκη να βρει μια οικονομικά προσιτή κατοικία. «Τα οικονομικά μου είναι μια συνεχής μάχη για μένα», λέει. Το γεγονός ότι στο ενοίκιο περιλαμβάνονταν οι λογαριασμοί κοινής ωφέλειας, το Wi-Fi και το πρωινό γεύμα έκανε τη διαμονή διαχειρίσιμη από οικονομικής πλευράς. Όμως, εκείνο που τη βοήθησε πραγματικά να ξεπεράσει το πένθος ήταν οι μοναχές.
Η Τζεραλίν Μαρία, η οποία ήρθε στη Νέα Υόρκη από την Ινδία, είχε ζήσει σε μια παρόμοια κατοικία στην πατρίδα της, οπότε η διαρρύθμιση της φαινόταν οικεία. Μια καλόγρια της μάθαινε να μαγειρεύει και κάθε πρωί παρευρισκόταν στη λειτουργία στο παρεκκλήσι. Δεν είναι όλα τα σπίτια μόνο για γυναίκες. Το Kolping House, μια καθολική οργάνωση στο Upper West Side, διαθέτει περίπου 90 δωμάτια με δύο ορόφους για άνδρες και έναν για γυναίκες – και δεν έχει και απαγόρευση κυκλοφορίας.
Ο Ουόλτερ Χέκεμ, 63 ετών, μετακόμισε στην κατοικία αυτή πριν από μερικά χρόνια και λέει ότι τα δωρεάν δείπνα, ειδικά τα ζυμαρικά και τα πιάτα με βοδινό κρέας, του θυμίζουν τις μυρωδιές που γέμιζαν το σπίτι που πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Η μετακίνηση για τη δουλειά του ως αχθοφόρος στο Μανχάταν είναι επίσης βολική. «Η τοποθεσία είναι τέλεια», είπε.
To Menno House και η μικρή παράξενη κοινότητα
Η Χάνα Κεζάια Αγκουστίν, μια 24χρονη μεταπτυχιακή φοιτήτρια του NYU, μετακόμισε τον περασμένο Αύγουστο στο Menno House, μια κατοικία 10 ατόμων στο Γκράμερσι του Μανχάταν που συνδέεται με την κοινότητα των Μενονιτών του Μανχάταν (Manhattan Mennonite Fellowship). Το μικρότερο δωμάτιο κοστίζει 580 δολάρια το μήνα. «Ήταν το φθηνότερο μέρος που βρήκα στο Μανχάταν», είπε. Στο μικτό σπίτι, οι κάτοικοι μοιράζονται τις δουλειές της κουζίνας, εναλλάσσονται για το καθάρισμα του μπάνιου και κάνουν γενική καθαριότητα κάθε έξι εβδομάδες: σοβατεπί, χαλιά, σκάλες.
Ο διευθυντής Γκρέγκ Σπρίνγκερ ανέφερε ότι η χαμηλή τιμή κινεί το ενδιαφέρον, αλλά και η ίδια η αίσθηση της κοινότητας είναι ελκυστική.
Η Αγκουστίν φτιάχνει τακτικά πρωινό και δείπνο με τους υπόλοιπους κατοίκους, ενώ παράλληλα προετοιμάζει τις μεταπτυχιακές της εργασίες στις καλές τέχνες. Κάποτε, όταν ένας συγκάτοικος παρουσίασε τη διατριβή του στο Fordham, δύο άλλοι ένοικοι πήγαν να την παρακολουθήσουν. Στο προσωπικό του σπιτιού περιλαμβάνεται ένας Ινδονήσιος θεολόγος, ένας τραγουδιστής σε ένα σχήμα όπερας και έναν Ιάπωνα μεταφραστή του ΟΗΕ, τον οποίο οι άλλοι ένοικοι βοήθησαν να εγγραφεί σε μια εφαρμογή γνωριμιών. Αργότερα παντρεύτηκε και τους κάλεσε όλους στον γάμο.
